De verboden kus en twee middelvingers

(Lees ook het vorige verhaal, “Ad Amen”.
Het verhaal dat nu volgt sluit daarop aan, maar kan ook afzonderlijk worden gelezen. Net als het vorige verhaal is ook dit verhaal waargebeurd.)

Nog steeds verblijvende op de gesloten psychiatrische afdeling in het Radboudumc, een tijdje verder, had inmiddels ook ik mijn privileges weer -al dan niet moeizaam- herwonnen. Het was soms moeilijk om te zien dat anderen al wel dingen mochten, in de maanden dat ik er zat en met die nare afdeling voor het eerst noodgedwongen kennis maakte. Dat hoorde er echter bij.
Ik mocht na een tijd een luttele vijf minuten van de afdeling, waarna ik me dan weer moest melden.
De psychiatrie bevindt zich op een gepaste plaats: in de kelder van het Radboudumc. Na het lopen van een trap naar onder, kwam de koffieautomaat in beeld. Ik kon daar dus even mijn koffie gaan halen. Later, met meer minuten op zak, kon ik deze drinken zonder verpleging en ook zonder bezoek, buiten de afdeling. Dit gaf, na veel maanden van ellende, voldoening. En als er wel bezoek kwam, mocht ik onder hun begeleiding wat langer van de afdeling. Tenminste, mits het familie betrof. Zo begon de herwinning van mijn rechten. Het was een kwestie die veel geduld vereiste. Voor alle partijen…

Naast de koffieautomaat stonden een paar kleine tafels en wat stoelen, waar je met je bezoek kon gaan zitten. Toen ik daar op een avond met mijn moeder zat… Wat was ik blij haar te zien. Ze kwam me bijna iedere dag bezoeken en heeft me nooit laten vallen, waar ik nog altijd veel respect voor heb… Kwam er een meisje aanlopen. Het meisje was dun en had een intens bleek gezicht. Haar haar was lang en onverzorgd. Terwijl ze voorover bukte, hingen de lokken sluik voor haar ogen. Ze droeg een witte blouse met korte mouwen. Haar bleke huid deed de vele littekens en krassen die zich op haar beide armen bevonden slechts matig verbleken. Haar vingernagels lieten resten zien van zwarte nagellak.
Ongeduldig morrelde ze aan het slot van een kast, die zich naast de koffieautomaat bevond. Hij was op slot. Driftig schopte ze uiteindelijk tegen de kast. Mijn bezoektijd was over en ik moest weer terug.
Toen mijn moeder eenmaal naar huis was, besloot ik terug te gaan naar de koffieautomaat. Ik had mijn minuten van alleen zijn nog niet verbruikt, en trof, na daar een poosje gezeten te hebben, het meisje opnieuw aan naast de gesloten kast, die inmiddels veel te verduren moest hebben gehad.
Ze leek er niet vrolijker op geworden. Integendeel.
Ze keek me een paar keer aan. Ik liep naar haar toe en zei iets als “Het zit je niet mee, hè. Wil je koffie?”.
Ik bestelde cappuccino en ik weet nog goed dat zij Wiener melange bestelde.
We hebben daar samen koffie gedronken en ze liet de kast even voor wat hij was.
Ze vertelde dat ze haar spullen daarin had gedaan en er niet meer bij kon.
Wat me het volgende deed besluiten…
Geheime missie gestart: vrijheden of geen vrijheden, die kast moest open!

Vol goede moed verliet ik met haar de psychiatrie. Bijzonder was het om weer vrij rond te lopen, hopende dat er geen alarmbellen af zouden gaan. En dan ook nog op stap met iemand die ik net had leren kennen. Dat was natuurlijk een spaarzame kans, als opgesloten patiënt. Eenzaamheid heerste, dus dit was een kans die gegrepen moest worden. En of ik dat deed: met beide handen!

We liepen de gang uit, langs de grootste en meest aanwezige bewakingscamera en samen staken we onze middelvingers op, onze vingers naast elkaar houdend als één groot en aanwezig schild. Daar hebben we ook een foto van genomen, want zo’n moment is zaligmakend. (Die blijk ik zo goed te hebben opgeborgen, dat het me te veel moeite kost om die te vinden. Helaas! De daadwerkelijke camera op de psychiatrie is nog stukken groter dan op de gekozen foto).
Onze weg vervolgend liepen we, na een lift genomen te hebben, tevreden richting hoofdingang.

Het meisje meldde zich bij de portier en deed haar verhaal. Ik wachtte af.
De kast, die zich aan het andere einde van het ziekenhuis bevond, werd voor haar opengeschroefd met boor en al, terwijl het nog steeds laat was. Het werd een geamputeerde kast zonder slot. Ze moest zich legitimeren en kreeg toen haar spullen terug.
Ik moest zelf weer terug naar de afdeling. Dat vond ik na mijn activiteit niet zo erg. Back home had de verpleging me niet eens gemist. Een schamel en ongeïnteresseerd “Waar was jij nou? Kom maar”. Meer niet.

Een paar dagen later kwam een verpleger naar me toe: “Remi, jongen! Er is bezoek voor je!”. Ik dacht dat het familie was. De verpleger ging mee.
Ik zette een paar stappen buiten de deur, maar zag niemand en keek de man vragend aan.
Tot ik ineens vol op mijn mond werd gekust! Iemand vloog me aan, zonder dat ik iets kon doen. “Ho, ho, ho! Is dat wel de bedoeling, Remi?”, zei de verpleger.
Ik wist even niet wat me overkwam en, nadat ik was bekomen van de schrik, keek ik in het bleke gelaat van mijn partner in crime van een paar dagen daarvoor.

Gedurende mijn tijd hebben we elkaar regelmatig gezien. We hebben nog menigmaal onze middelvingers opgestoken naar camera’s en ik werd nog regelmatig plat op mijn mond gekust. Ik heb er niet onder geleden.

Maanden later, toen ik voor een poliklinisch bezoek door de gangen van het ziekenhuis liep en inmiddels mijn heldere geest hervonden had, zag ik het meisje terug. Ze zat op een bankje bij de uitgang van het ziekenhuis, doelloos voor zich uit te staren. Onze blikken kruisten elkaar, maar in die van haar zag ik enkel leegte. Geen enkel spoor van herkenning. Het werd me gauw duidelijk dat zij onze wereld der verwarring nog niet ontstegen was. Voorheen partners in crime, twee kwetsbare verwarde zielen die elkaar gevonden hadden. De vervreemding had alles ogenschijnlijk uitgewist. Wat eerst was en wat had plaatsgevonden, wisten slechts nog de verpleger en ik. En de kast? Die werd verplaatst en diende op de gesloten afdeling als tv-meubel.
Het gat in de kastdeur verraadt een avontuur waarvan slechts ik de sleutel heb.