Simply Red

“Mieke. Mieke!”.
Ze passeerde, was eigenlijk na het horen van mijn stem van plan weer eens stevig door te lopen, maar draaide zich toch om.
“Jaaaa, wat is er?”. Haar stem zei me dat ze er zin in had.
“Jou moet ik hebben”, zei ik.
“Nee, hè. Wordt het weer zo’n dag?
Een ander zou dit enig vinden, ik zou zeggen: probeer het eens!
Ik gun het ze ook”.
“Snap ik, Mieke, snap ik. Dan laat maar zitten”.

“…En nou kijk je ook nog eens heel zielig met je… hoe oud was je nou, 22? 22-jarige hoofdje, dan heb ik weer medelijden met je en ik zal jou eens wat vertellen: jij hebt mij vandaag! Ik wilde het je eigenlijk achteraf pas zeggen als ik thuis zat.
Dus ik kom er hoe dan ook niet meer onderuit.
Is het niet nu, dan is het wel ergens deze week, want verrassing:
Wij hebben elkaar de hele week! Het lot heeft besloten.

Vertel me eens. Zal je me een beetje sparen vandaag?”.

Zichtbaar tegen haar verwachtingen in was ik deze keer kalm.
“Ik wil je iets laten zien”, zei ik tegen haar.
“Vind je het goed als ik dan wel veilig in de deuropening blijf staan?”.
“Nee, dat vind ik niet goed. Ik wil dat je bij het belangrijkste alarm gaat staan”.

“Hoor jij daar niet te staan dan? Je roept toch zo graag personeel van twee afdelingen op, die dan aan komen gesneld alsof je doodbloedt?”.
Ik gaf haar een flauw lachje, werd weer serieus en zei “Doe nou maar. Ik wil dat je de volledige kans hebt in te grijpen, als ik niet langer oprecht naar je ben”.

“Zeg, ga je het nou serieus aanpakken?!”.
Mieke had bijna een binnenpretje, maar hield zich toch op het laatste moment in.

“We gaan een spel spelen. Een heel oprecht spel. Als ik het toch verkloot, heb je nu twee alarmen ter beschikking inclusief je pieper, maar verlies ik toch vooral jouw goodwill. En hoewel dat soms zo lijkt, wil ik die niet verliezen, Mieke”.
Ze controleerde mijn gezicht op echtheid. “Vertel, wat houdt het in?”.

“Je moet naar waarheid antwoorden. Dat is alles. En dat moet ik ook op mijn beurt”.
“Brand los, meneer Cornelissen”.
“Doe maar niet zo geestig, je gaat het dadelijk al niet meer leuk vinden”.

Ik stelde haar de eerste vraag. “Hoe was het op het Waalstrand?”.
“Waalstrand? Ben je toch weer in een andere staat of zo?”.
“Een jaar geleden was je op het Waalstrand met je vriend.
Hoe was dat? Is hij een beetje goed voor je, houdt hij van je, zijn jullie smoorverliefd?”.

“Ik weet nog steeds niet waar je het over hebt, Remi.”
“Dan moet je vanaf nu iets beter je best doen, Mieke. Ik geloof dat we maar stoppen”.

Ze keek me aan alsof ze het hoorde donderen, hoewel ik zag dat ze vanaf dat moment meer moeite deed.
“Hoe was de seks achteraf?”, vroeg ik haar.
Ik verbeterde mijn vraag: “Wanneer heb je voor het laatst seks gehad?”.
Ze keek me aan met een blik van: zo ken ik je weer.
“Geef antwoord, Mieke!”, schreeuwde ik haar toe.
Ze twijfelde.

“Ik zal je vertrouwen niet langer beschamen, dat beloof ik je. Anders ben ik echt een lul en heb je alle recht me onderuit te halen”, zei ik haar zo beheerst mogelijk.
Nog altijd twijfelend antwoordde ze: “Gisteravond”.
Ik keek haar controlerend in haar ogen, zei vervolgens “Bedankt voor je oprechtheid”.

“Hoe was het? Je hoeft me niets te zeggen, enkel of het fijn was”.
Ze dacht terug aan dat moment, maar keek uiteindelijk naar beneden.
Hoe het was, was af te lezen aan haar gezicht. “Huh? Het was niet fijn?”.
Ik bood mijn excuses aan: “Sorry, Mieke. Sorry. Dit was niet mijn bedoeling!”.
Meteen gaf ze alsnog uitsluitsel: “Mannen, je weet hoe ze zijn”.

Ik vroeg haar naar mijn gezicht te kijken.
Eerst dacht ze dat er niets gebeurde.
Tot ze tranen in mijn ogen zag ontstaan.

“Dit is oprecht.
Ik huil nu om jou en dat is heel gek.
Geloof je me?”.

Na haar luide “Hè?!”, was ze gefascineerd, stelde me een vraag, bevestigde uiteindelijk met een knikje dat ze me geloofde.
“Doe je ogen eens dicht, als je wilt. Je hand mag op het alarm”, vroeg ik haar.
Ze deed haar ogen dicht zonder het alarm langer vast te houden.
Ik streelde haar op dat moment over haar wang, waarop ze zei:
“Nu ben je lief”.

“Van alle mensen hier mag ik jou het meest”, zei ik terwijl ze nog steeds haar ogen dicht hield. Ze keek me bespottend aan en nam me even niet serieus.
“En als we ruzie hebben, dan is dat omdat ik jou het meeste mag.
Ik vind jou van alle mensen het slimst en het meest capabel, dat kun je wel of niet geloven…”.
Ze deed haar ogen open en streelde op haar beurt mijn wang en mijn haar.

“Dat. Dat moet je niet doen”, zei ik onzeker.
Ik voelde de fijne warmte van haar hand.
“Stop nou, alsjeblieft!”.
“Nee, dit is heel lief wat je net allemaal zei. Ik stop niet! Ik wil ook lief voor jou zijn”.
“Maar door de staat waarin ik verkeer voel ik nu zoveel meer als je dat doet. Als jij dat doet.
En ik spreek, vraag me niet waarom, continu de waarheid, meer dan me lief is!
Dat is zwaar irritant!”.
Ze moest even om me lachen.

“Dit, Remi, is het liefste dat een jongen in tijden bij me gedaan heeft”.
“Tsss. Denk maar niet dat we vanaf nu nooit meer ruzie hebben!”, lachte ik haar met een knipoog uit.
“Dat hoeft ook niet. Je hebt me laten zien dat je ook erg lief kunt zijn, dit is de Remi die ik wil zien en ik ben heel blij dat dat met mij was. Ik kon het wel gebruiken!”.
Even keek ik haar aan alsof ze compleet loco was, maar ze meende wat ze zei.

Ik vroeg aan mijn arts of ik niet altijd bij haar kon worden ingeroosterd.
Op basis van zoveel plotselinge vooruitgang werd dat goedgekeurd.

Onder haar naam stond voortaan alleen maar Remi, Remi, Remi.

Daar was Mieke zelfs heel blij mee, het was niet langer een pijniging.
En ze vond me uiteindelijk zelfs de meest voorbeeldige cliënt, zo vertelde ze me.
Mijn vooruitgang werd in één keer snel geboekt.

Al moet ik je één ding opbiechten:

De foto van Mieke met haar vriend op het Waalstrand uit 2012, via haar Facebook.
Daar kwamen mijn sluwe vragen vandaan.
Die foto heb ik nu nog steeds! Wilde toch weten wat voor persoon ik voor me had.
Haar achternaam heb ik destijds achterhaald door haar pasje ondersteboven te lezen, terwijl ze eens over me heen boog.

Ik ben nu vier jaar stabiel en dat is prettig.
Mocht ik toch ooit weer worden opgenomen, wordt alles wat ik doe online, gemonitord.
Dat was al eerder ruimschoots het geval!
Inmiddels kan ik ze mededelen dat daar in jaren van stabiliteit mijn volwaardige website met meer dan dertig verhalen is bijgekomen.
Ik geniet nu al bij het idee wat ze allemaal gaan vinden en hun gezichten.
Je moet het toch wat spannend houden voor ze!

En Mieke, ik hoop in het bijzonder dat ze jou zullen aanspreken!
Jij komt, naast in dit stuk, voor in Formidable.
Een volledige foto van jou ging me wat te ver, al heb je een leuk koppie.
Ik moet je namelijk ooit vast nog onder ogen komen!
En zoals je weet: ik mag jou bijzonder graag.

Daarom koos ik voor een echt stukje van je rode haar, gepikt uit een van je foto’s.
Ik noemde je vaak rood, maar je had een hekel aan Marco Borsato met zijn walgelijke nummer Rood.
Je vroeg me dringend om iets beters.

Je was het meer eens met… Simply Red.
Al vond je dat verder een ouwe lullenband.

Mieke, tot ooit!

Foto: Het Simply Red van Mieke