Papa Chico Wellness Resort

Never stop dreaming

Uit zijn ronde raampje kijkt Ruben met een flesje Desperados in zijn hand.
Zijn vriendin leunt knus tegen hem aan. In de derde stoel naast hen zit ik.
Rechts kijkt een man op van zijn plattegrond.
“Waar gaan we precies heen, goede vriend?”, vraagt de vriendelijke man mij.
Het lukt me om hem zittend de brief aan te reiken.
Hij neemt op dat moment een goede slok van zijn koffie, maar verslikt zich.
“Eigenaar geworden van een luxe resort… Top, man!
Daar wil ik graag butler zijn!”, zegt hij uiteindelijk, strak in het pak. Mijn goede vriend heet Jan.
“En dat heeft die meneer Ad jou allemaal nagelaten?”
“We hadden drie dingen gemeen”, zeg ik.
“Rollators, onze liefde voor vrouwen en ons eigen geloof dat alles gedoogt.
Dat was kennelijk genoeg”. Mijn vriend Jan luistert en knikt.
“Super, jongen! Komen er ook gasten?”
Op dat moment kijkt Jan uit zijn raampje. “Wat een gigantisch vliegtuig!”
Hij pakt zijn verrekijker en leest: From Russia With Love PrivateJet.
“We worden gekaapt!”. Ik kijk over zijn schouder en zeg:
“Ah, daar zal je ze hebben! Mooi, ze hebben iedereen al opgehaald!”
Ruben bespreekt met mij de laatste voorbereidingen.
“…Toch, Jan?”, vraagt hij tenslotte. Mijn broer en ik kijken om.
Jan staat zwaaiend met zijn gezicht tegen zijn raampje gedrukt.
Ik geef hem een por. “Die ga je zo ontmoeten”, zeg ik.
“Wat, nee, echt waar?!”, roept hij uit.

Eenmaal geland op Papa Chico Wellness Resort stelt Ruben stoelen op.
Hij pakt een namenlijst en roept hardop:
“Anaïs? … Maartje? …” Vrouwenhanden gaan de lucht in. Jan stoot mij aan.
“Wie is die Russische schoonheid?”, vraagt de butler mij.
“Mijn ex?”, vraag ik hem. Hij wijst met zijn vinger.
“Zij. Zij heeft geen naam. Haar codenaam is Charles”, zeg ik.
“Is ze wel veilig?”, trekt hij zijn wenkbrauw op. Ik knipoog.
Ruben roept ons tot de orde en gaat verder.
“Mijn broers ex? Oh hai-i-i, hoe gaat het? Ik zie je al!”
“En dan… Sara? Zijn we nu compleet?”. Sara zwaait enthousiast.
“Er is hier nog een lege stoel”, zegt Maartje. Ik loop naar haar toe.
“Daarnet heeft een jonge vrouw een mooie foto van mij genomen.
Ik zat gewoon hier, op mijn stoel”, zegt ze. Ze geeft mij de foto.
Het is inderdaad een mooie foto. De inkt is nog vers.
Op de achterkant staat geschreven:

Ik blijf liever thuis 😉 Groetjes van mij en Ineke

“Ze was erg aardig!”, kijkt Maartje mee over mijn schouder. De foto bewaar ik.
“Wij kennen elkaar. Wat is jouw relatie met hem?”, vraagt mijn ex tenslotte aan Maartje.
Zij denkt even na. “Hij heeft met mij gezoend… en over mij geschreven”, zegt ze trots, terwijl ze zo nonchalant mogelijk met haar hand door haar bruinblonde krullen gaat.
“Over mij ook!”, zeggen alle vrouwen in koor.
Vanuit volgepakte trolleys klinkt gevloek.
“Kut, ik ben mijn lippenstift vergeten!”, roept Anaïs.
Jan werpt een laatste blik op zijn plattegrond en zegt: “Komt u verder, mevrouw Anaïs”
Alle dames besluiten hen nieuwsgierig te volgen en begeven zich naar een immens vierkant blok dat De Make-updoos heet.

Anaïs kijkt haar ogen uit. Een zes meter hoge wand met lippenstiften in alle kleuren.
Enkel te bereiken via een ladder, die in evenwicht wordt gehouden door twee te grote roze poedels.
“Kies jij maar voor mij, Remi”, zegt ze. “Mijn vriend zit nu toch thuis met de kleine”
Ik ga op de ladder staan, klim omhoog en kies lipstift Vuurrood #4.139b-2.
“Goede keuze! Wist je dat nog?”, zegt ze, terwijl zij secuur haar lippen stift.
Er wordt opeens hard op het raam geklopt. De dames schrikken zich kapot.
“Niet schrikken. Je moet me eerst even vegen”, roept een onbekende stem mij.
Ik loop naar het raam en denk even na.
Ik maak tenslotte een vegende beweging naar rechts, waarna ze zegt:
“Hai! Ik ben Rachelle, je succesvolle Tinder-match.
Ik ben bezet, maar altijd wel in voor een feestje!”
Ik omhels haar en met zijn allen lopen we verder.
Buiten bevindt zich een gigantisch reservoir, gekoppeld aan meerdere springkussens.
Sara besluit ze met haar blote voeten een voor een te bespringen.
Anaïs, codenaam Charles, mijn ex, Rachelle en Maartje worden met heerlijke individueel afgestemde damesparfums besprenkeld.
“Dankjewel, Sara! Jij niet?”, roepen ze vanuit hun parfumdouches.
“Nee, bedankt. Ik vind het springen leuker. If I said it right”
“Ja, je zei het goed!”, roepen alle dames haar vriendelijk na.
Sara’s gezicht klaart op. Lachend zegt ze:
“Dank jullie wel! Ik vind jullie nu al erg aardig!”
Alle dames doen een kushandje naar Sara.
Daar wordt ze verlegen van.

Er komt een mooie jonge vrouw aangelopen over het strand.
“Wie ben je?”, vraag ik, als zij voor mij staat. “Mijn naam is Sofia”, zegt zij.
Zij is in het zwart gekleed. Een fleurige bloem draagt zij in haar haar.
“Kennen wij elkaar ergens van?”, vraag ik haar.
“Zou zomaar kunnen”, antwoordt zij nonchalant.
Een indringende stilte valt.
“Je hebt over mij geschreven, Remi.
Sofia draagt altijd zwart. Jij bent mijn schepper”, zegt zij tenslotte.
Jan kijkt mij aan: Foute boel, foute boel!
“Ik neem het je niet kwalijk”, zegt ze.
“Maar je hebt mijn lot bepaald. Nu moeten wij wel trouwen”
Bijna alle vrouwen kijken om: “Ja-a-a-a, een bruiloft!!!”
“Nou, goed dan.
Maar ik wil dan tenminste wel echt bruidsmeisje zijn”, peutert Maartje in haar neus.
Samen met Charles pakt ze gelijk stiften en papier.
“Iene miene mutte. Waar moet onze nieuwe toekomstige man aan voldoen?”
Charles barst in huilen uit: “Maar ik ben hier nog niet klaar voor!”
Mijn ex komt bij haar zitten en troost haar.
“Stil maar”, zegt ze zacht. “Ik ben uiteindelijk ook over hem heen gekomen”
Anaïs heeft inmiddels haar rode piano uitgepakt,
pakt het moment en zingt heel gevoelig How Long Will I Love You van Ellie Goulding.
Rachelle gaat samen met Charles voor een raam staan en zegt:
“Zo ja. Maak een wegvegende beweging naar links. Voel je al verschil?”
Charles haar gezicht klaart op: “Ik ben al over je heen, hoor je dat, eikel!”
De dames drinken daar een wit wijntje op.
Even nog droomt Charles weg: “Je blijft leuk, Remi”
Alle dames knikken verliefd met hun hoofd in hun handen.

We begeven ons naar een podium.
Robbie Williams is uitgenodigd. Hij komt halfnaakt op.
Meteen klinkt er boegeroep vanuit het vrouwelijk publiek.
“Remi, jij bent veel leuker… Én jonger! … Wij komen voor jou!”
“And now… the end is near. I did it… my way”. Robbie maakt een buiging.
Hij wordt teleurgesteld door Jan terug op het vliegtuig gezet.
Anaïs neemt de muziek over, met succes. Ze zingt Rather Be van Clean Bandit.
Zij kijkt mij verlegen aan en gaat subtiel met haar hand door haar haar:
“When I am with you, there’s no place I’d rather be”
De dames juichen instemmend.
Ze besluiten ook daar een drankje op te drinken.

Anaïs is blijven zitten op haar pianokruk en kijkt mij aan als ze vraagt:
“Droom je nog vaak over jou en mij, Remi?”
Ik knik verlegen.
Ze fluistert in mijn oor: “Ik moet je iets vertellen”
Ik kijk haar vragend in haar ogen aan.
“Je vond mijn zoontje toch zo op jou lijken?”
Even ben ik stil.
“Jij bent de vader van mijn kind, Remi”
“Hoe dan?”, vraag ik verbaasd.
“Je had geen levendige droom”, zegt zij.
“Wij zijn echt met elkaar naar bed geweest”
Tranen vullen mijn ogen.
“Gefeliciteerd. Je bent papa, Remi. Een hele goede”, zegt zij lachend.
“Wat ontzettend mooi, Anaïs”. Ontroerd geef ik haar een kus op haar voorhoofd.
Zij doet hetzelfde, al zit ik daarna wel onder de vuurrode lippenstift.
Dat voelt die avond als een hele eer.
“Dit moet gevierd worden, jungske! Liever laat dan nooit!”
Ruben en Jan komen met beschuit met blauwe muisjes voor iedereen.
Anaïs zorgt voor feestelijke muziek. De beschuitjes kraken tot diep in de nacht en de blauwe muisjes worden tot in de vroege uurtjes gestampt.

De volgende dag slapen bijna alle dames lang uit.
Twee paar blote voeten rennen over de gang naar de gezamenlijke badkamer.
Met vlotte staartjes in hun haar en deo-flessen in hun handen staan Rachelle en Sara enthousiast te zingen voor de spiegel, als Sofia half slapend binnenkomt en zich halverwege van haar zwarte negligé ontdoet.
“Dat was me het feestje wel”, zegt Rachelle lachend.
Sofia glimlacht. “Dat kun je wel zeggen, ja.
En dan moet onze bruiloft nog komen! Leuk is hij, hè?”
Sara kijkt Sofia aan.
“Had jij niet liever de moeder willen zijn? Nu is Anaïs de moeder”
“Nee joh, Sara”, zegt Sofia.
“Maar ben je dan niet jaloers?”, vraagt Sara bezorgd.
“Ik ben allang blij dat ik een kind minder hoef te baren!
Bovendien: ik kan het gelukkig goed vinden met Anaïs”
De drie dames kijken naar elkaar.
Sproetjes dansen vrolijk over Rachelles buik.
Sara’s buik is zo wit als sneeuw en zo teer als haar hart.
Links van haar navel kenmerkt een moedervlek Sofia’s bruine buik.
Plat en onaangetast zijn hun vrouwenbuiken.
Ze geven elkaar een welverdiende high five.

Anaïs is ook al op en zit buiten achter haar rode piano, terwijl ze met mij een verse smoothie drinkt. “Heb je fijn gedroomd, papa?”, vraagt ze me, terwijl ze tegen de zon in kijkt.
Ik glimlach. “Ja, nu heb ik alles wat ik wil”, zeg ik.
Ze neemt een slok van haar aardbeiensmoothie en pakt een foto van ons zoontje uit haar tas, die zij aan mij geeft.
“Sorry dat ik het je niet eerder kon vertellen.
Je was er nog niet klaar voor”, zegt ze.
“En mijn vriend, hij weet niet…”
“Het is al goed”, zeg ik begripvol, terwijl ik mijn vinger op haar mond leg.
“Misschien was dat wel zo, ja.
Nu kan ik mijn geluk niet op!”. Zij pakt mijn hand vast.
Ik omsluit de G-sleutel die zich op de rug van haar warme hand bevindt.
Zonder iets te zeggen zitten wij een tijdje zo.
“Ben je erbij?”, vraag ik haar tenslotte.
“Waarbij?”, kijkt ze me aan.
“Als ik trouw. Ik wens dat je daarbij bent”
“Maar natuurlijk! Dat wil ik heel graag zien!”, zegt ze.
“Wil je dan ook voor mij zingen en pianospelen?”
Ze geeft me een flinke por.
“Hè, hè! Ik dacht dat je dat nooit zou vragen.
Het antwoord is volmondig ja!”

In de ochtendzon lopen we naar het strand en pakken ieder een ligbed.
Daar luisteren we naar de golven van de zee.
“Wat is het hier mooi, hè”, kijkt ze me aan door de bruine glazen van haar gouden zonnebril.
“Dat vind ik ook”, zeg ik. “Kon het maar voor altijd zo blijven”
“Zolang jij je pen hanteert, zal de inkt blijven vloeien”, besluit zij.
“Dat heb je mooi gezegd”, zeg ik, terwijl ik haar blik vang.
Ze staat op. “Kom je? Even afkoelen”. We lopen samen de zee in.
Even staan we in het water, dat tot net boven onze knieën reikt.
Dan worden we enthousiast geroepen.
“Hé papa en mama. Heb ik misschien ook nog iets te zeggen?”
Mijn Sofia wacht ons lachend op met vers fruit.
Ik ren naar haar toe en kus haar.
“Sofia, ik houd van je. Je ziet er weer prachtig uit”, zeg ik.
Ze glimlacht. Een Wat lief! van de dames tot gevolg.
Zij zijn inmiddels allemaal op en eten het verse fruit van hun beschuitjes.

Halverwege de middag zet ik muziek op.
Codenaam Charles kijkt verbaasd op.
Super Trouper gaat luid het hele resort over.
Als automatisch beweegt ze charmant met haar hoofd op de muziek.
“Oh, Remi…”, fluistert ze.
“Mag ik deze dans van u?”, vraag ik haar geknield.
“Nou, omdat jij het bent”, lacht ze verlegen.
“Maar niet op mijn tenen staan!”, is ze meteen daarna heel duidelijk.
We dansen samen tot de avond valt.
De andere dames bereiden buiten met Jan en Ruben het diner.
“Eten!”, roept Ruben.
Charles en ik lopen hand in hand naar het terras. Ik schuif haar stoel aan.
“Oh god, oh god, oh god”, bibbert ze. “Wat???”, vragen wij allemaal.
“I’m SO fucking in love with you!”. Sofia en Anaïs kijken elkaar aan: Again?!
“Twee is wel genoeg, lijkt ons zo”, zeggen ze lachend tegen mij.
Ik schenk ze alle drie champagne in met een framboosje in het glas.
Samen proosten we op het leven.

Slechts enkele slaapuren later maken wij ons klaar voor onze trip naar Papa Chico.
De oude Papa Chico woont al sinds zijn geboorte op het resort en is een spirituele Italiaanse wellness-muzikant, omgeven door trommels.
Hij komt zelden uit zijn tempel, maar maakt voor ons een uitzondering.
Ruben, zijn vriendin, Jan, alle dames en ik, samen beklimmen wij zijn onstuimige berg. Onderweg is er een overvloed aan smeltende stroopwafels en hete chipolatataart te vinden. Dit is voor niemand een straf.
Maartje denkt even na en rommelt wat in haar koffer.
Stralend houdt ze tenslotte een trommel hoog:
“Kijk eens wat ik heb meegebracht?! In geval van nood.
Zelfgekoelde Bastognekoektoetjes voor ons allemaal!”
De nood is meteen aan elke vrouw, de trommel meteen leeg.
Iets wat je misschien niet van ze verwachten zou.
Met bolle buiken bereiken ze uiteindelijk Papa Chico’s tempel.
Zijn bedoeling is het mijn vrouwen weer tot rust te laten komen,
nadat ik zoveel over ze heb geschreven.
Hoewel onwennig, zingen wij samen het liedje Papa Chico.
Er vindt een innerlijke transformatie plaats bij al mijn dames.
Zelfs Charles, die normaal goed van zich laat horen, zegt:
“Heerlijk. Ik ben weer helemaal zen!”
De dames omhelzen eerst elkaar, storten zich daarna massaal op mij:
“Wij houden toch wel heel veel van jou, Remi!”. Ik krijg geen lucht.
Zelfs wordt er geroepen: “Ik verheug me al op je volgende verhaal!”
Dit wordt door maar liefst zeven op elkaar gestapelde vrouwenhanden ondersteund.
“Dankje!”, zeg ik verlegen, zodra ik weer kan ademhalen.
Rood worden mijn wangen als ze door al mijn dames worden gezoend.

Eenmaal weer beneden gaan we uitwaaien op het strand.
“Mijn moeder heeft mij uitgezwaaid. Je krijgt de groeten”, zegt Maartje lachend.
Ik word geroepen. “Remi, smeer mijn rug eens in, als je wilt?”, zegt mijn ex.
Jan tovert tien tubes zonnebrand voorzien van naam, voor elke vrouw een.
Met de juiste tube smeer ik zachtjes haar rug in. “Dankjewel, Reems”, zegt ze.
Ik kijk op en zie nog net hoe de getrouwde Charles jaloers haar trouwring af doet.
Zij ziet dit, blaast en zegt vlug:
“Mijn vinger wordt te heet”
“Dat heb je weleens”, geef ik haar een knipoog.
Ik kijk naar de blauwe zee.
Op een rots in het water zit Sara heel alleen. Ze gooit steentjes.
Ik loop het water in en kom naast haar zitten.
Even zeggen we allebei niets. Ik sla een arm om haar heen en zeg:
“Ik ben jouw Pikkuveli, weet je nog? Samen, niet alleen”
Ze klautert van de rots. Ik volg haar en we spatten elkaar lachend nat in de zee.
Dicht bij mijn oor, ik kan haar warme adem voelen, fluistert ze:
“Ik heb gelezen dat hier een verlaten zwembad is”
Daarop neem ik haar bij haar hand. We rennen een eind en staan voor een oude knop.
Ik loop ernaartoe. Sara houdt me tegen. “Mag ik drukken? If I said it right”.
Er komt een oud verlaten zwembad tevoorschijn met een stoffige wildwaterbaan.
“Wauw!”, roept Sara. Ze heeft altijd al van geheimen gehouden.
Ze doet meteen haar zwarte topje met oranje bloemetjes uit. In haar zwart/wit gestreepte bikini beklimt zij samen met mij het stoffige trapje van de wildwaterbaan.
Samen gaan wij zitten. Ik omklem haar met mijn benen.
“Dit lijkt wel van mijn tekeningen”, kijkt zij gefascineerd naar het stromende rode water. “Deze wildwaterbaan is volledig voorzien van kersenlimonade”, roep ik haar.
Ze proeft van het water. “Mmm. Ik dacht aan iets anders, maar dit is erg lekker!”
Ik zet me af. We glijden naar beneden.
Een lok van haar natte kastanjebruine haar kletst in mijn gezicht.
We landen met een grote plons.
“Echt gaaf! Dankjewel, broertje! Ik voel me al beter”, zegt Sara.
“Voor jou alleen”, zeg ik lachend. We glijden nog eens zes keer.
Onderweg vult ze lachend haar mond met limonade.
Kersenrood kleurt haar tong als zij die naar mij uitsteekt.
“Je bent om op te eten, zus!”, grap ik. “Broer!”, geeft zij mij lachend een por.
Daarna besluiten we terug te gaan naar de anderen en drukken weer op de knop.
Het zwembad en de wildwaterbaan zinken weer weg in het groen van de jungle.

Ik ben nog niet terug of… meteen word ik door meerdere vrouwenhanden vastgepakt.
Het wordt donker voor mijn ogen. Ik word in een stoel gesmeten.
Verblind door wit licht tast ik in het duister.
“Wat betekenen wij voor jou, Remi?”, vraagt een stem.
“Wij zijn toch niet voor niets hier”. De stem van mijn ex.
Vaag kan ik inmiddels een te grote bank met vrouwenbenen onderscheiden.
Ik glimlach.
“Nou? Zeg op! Vind je ons lekker?”, vraagt de stem van Maartje.
“Jullie zijn mijn leven”, besluit ik.
“Ons allemaal of… Slechts eentje?”. Duidelijk de stem van Charles.
Even denk ik na. Tot slot zeg ik:
“Ik kan niet zonder jullie, Charles.
Ik houd echt van jullie allemaal”
De dames juichen en fluiten.
Sara is diep ontroerd.
Ze komt met haar warme gezicht dicht bij mijn gezicht.
Ik voel en zie haar als ze fluistert: “Rakastan sinua”.
Ze geeft mij een innige knuffel en bevrijdt mij.
Maartje kijkt verbaasd toe: “Wat zegt die nu. Maar vertel eens, vind je mij lekker?”
Ik kijk op mijn horloge en zeg lachend: “Bedtijd voor Maartje Apenstaartje”

Maartje pakt mij bij mijn hand. Ze vraagt of ik haar tanden wil poetsen, net als vroeger.
“Wacht even. Kijk eens? Zijn mijn tanden goed?”, lacht ze met haar mond open.
“Ik heb wel net stiekem het laatste Bastognekoektoetje gegeten”, giechelt ze.
Ik pak de Elmex Junior met haar naam erop en poets haar tanden.
Ze kijkt mij uitnodigend aan. “Mooi, hè”, zegt ze schuimend.
Haar verse warme spuug druipt langs mijn vingers in haar mond.
“Laten we dat maar niet meer doen, hè!”, zeg ik lachend.
Ze geeft me een knipoog en sluit haar mond. Ik kan nog net mijn vingers bevrijden.
Ik pak haar bij de hand en we lopen naar haar roze slaapkamer.
Daar hangt een hanger met daaraan een klein rood jurkje.
“Die ken ik! Van toen! Is die niet wat te klein om aan te doen?”, vraag ik bezorgd.
“Klopt”, zegt ze. “Maar ik ben inmiddels wel groot genoeg om het uit te doen…”
Een ongemakkelijke stilte valt.
“Hoe oud ben je nu, Maartje?”, vraag ik.
“Ik ben al achttien, Remi”, zegt zij uitdagend.
“Ja-a-a-n-n-n!”, roep ik. “Wat doe je?! Nee!”, vraagt ze verschrikt.
Jan staat in de deuropening met Jip en Janneke-champagne en een roze rietje.
“Veel plezier met je Barbies, Maartje”, doen wij gauw haar deur achter ons dicht.
“Maar, maar… Ik ben nu groot! Toch? Vinden jullie mij groot?”, horen we nog.

De volgende dag bezoeken we mijn chocolaterie met prachtige handgemaakte bonbons. Onderweg daarnaartoe komen we Ruben en zijn vriendin tegen.
Zij besluiten mee te gaan. Jan is onze vertrouwde gids.
De vrouwen nemen overal kleine hapjes van.
Na een groot aantal bonbons verleiden zij mij met mijn eigen chocola.
“Zie je, ik ben niet meer getrouwd”, zegt Charles luid en duidelijk, dicht met haar vinger bij mijn gezicht. Mijn ex is het uiteindelijk zat en duwt haar zo een wc in.

“Ik weet niet waar je ze vandaan hebt. Er zit geen muziek in deze dames”
Anaïs zegt me dit als we weer terug zijn.
Verdrietig zingt ze Simple As This van Jake Bugg.
De dames draaien zich allemaal om en gaan dicht om haar heen zitten.
“Prachtig!”, zeggen ze applaudisserend. Anaïs glimlacht en gaat daarvan blozen.
“Zullen wij samen een muziekje maken?”, vraagt ze inmiddels enthousiast.
De dames juichen en volgen haar naar haar kamer.
Op haar deur komt een bordje:

The Ladies Suite
Slechts bij nood 3 keer kloppen

De avond valt en Jan loopt tevreden over het resort.
Hij ziet het bordje hangen, schiet in de lach en klopt drie keer.
“Dames? Eten!”
“Is goed, butler Jan! Wij komen zo!”, roepen zij in koor.
Lieve meiden, Remi’s meiden, bedenkt hij zich.
Een voor een verschijnen zij buiten ten tonele in hun mooiste avondoutfits.
“Werkelijk adembenemend”, zeg ik met open mond. Jan zwijgt en knikt.
Ik bel Ruben die op dat moment met zijn vriendin op plantensafari is.
“Eten jullie mee? Gezellig!”
Het wordt een geslaagde avond.

Anaïs klaagt diezelfde avond op haar kamer over overlast.
“Wat een lawaai”. Charles belt luidruchtig met haar man.
Al ruziënd vraagt zij een echtscheiding aan.
Nee, de ring doe ik wel op de post! …hoor ik nog net als ik klop op de deur van Anaïs.
Ze laat me binnen en sluit vlug haar deur. We zitten op haar bed.
Spottend geeft ze mij een duw: “Bof jij even. Zij is in elk geval weer vrij!”
Noodgedwongen pakt ze haar kamerjas en komt toch nog even wat drinken.

“Ben jij nu na jaren nog steeds mijn concurrentie?”
Mijn ex haalt haar neus op voor Maartje.
“Maak je geen zorgen.
Deze meid redt zich wel!”, gaat Maartje met haar hand door haar haar.
Een seconde later zet mijn ex haar vlijmscherpe nagels in Maartje.
“Hij is van mij!”. “Nee, van mij!”. De prinsessen gillen.
Anaïs bekijkt dit tafereel vanaf haar rode piano.
“Ik kom hier voor mijn rust”, zucht ze.
“Meiden!”, schreeuwt ze tenslotte luid in haar microfoon.
“Ik wil niet veel zeggen: Remi is de vader van mijn kind”
De prinsessen wisselen gemengde blikken.
“Dus jullie hebben… het gedaan?”, vragen zij tweestemmig.
“Uhu. En goed ook!”, roept Anaïs.
Op dat moment loop ik net langs de rode piano.
“Sorry, Remi. Dit moest echt even.
En zeg nou zelf: wij hébben het goed gedaan!”, roept Anaïs.
We krijgen allebei de slappe lach.
“De strijd is verloren, soul sister…”, zegt mijn ex tegen Maartje.
“Zeg dat wel”, bevestigt zij.

De volgende middag brengt mijn ex een bezoek aan de school in het oerwoud.
Zij zal de kinderen lesgeven in Engels. Ze roept mij vóór haar vertrek bij zich.
Ze knipt even met haar vingers. Ik smeer haar in. Ik geef haar een massage.
Ik doe haar haar goed. Ik doe haar make-up. Ik doe haar nagels.
“Je kunt het nog, mijn Reems”, glimlacht ze.
Ik voer haar nog mijn beste chocola en ze vertrekt.
Ik loop over het terrein als ik plots iets ruik.
Charles fluit naar mij en kijkt mij lief aan, terwijl ze met haar hoofd in haar handen geniet van haar vanille milkshake. Ik kom bij haar liggen op haar te kleine handdoekje.
Ze ademt in mijn gezicht en blaast een belletje spuug.
Ik prik het belletje door. Haar spuug plopt op mijn tong.
“Je ruikt lekker”, fluister ik.
“Oja? Ruik je vanille?”, vraagt ze blij.
“Nee”. Ze wordt meteen boos.
“Je ruikt naar jou”, zeg ik.
We zoenen.
Ze kijkt me verliefd aan.
Dan zegt ze boos:
“Je moet niet denken dat we nu iets zijn, of zo, hoor!”
Ik glimlach.

Sara strooit kleingeld in de geluksfontein als ik even later met mijn Tinder-match aan een ijsje zit. Ze neemt glunderend een hapje.
“Is dit nou echt Italiaans ijs?”, vraagt ze me.
“Bijna. Italiaans ijs uit Venlo”, zeg ik lachend, terwijl ik een hapje sinaasappelijs in haar mond doe. “Nu heb je het eindelijk geprobeerd! Hoef je daar niet helemaal heen!”
“Ik woon er vlak in de buurt, maar gelukkig maar!”, zegt ze. We lachen.

De dag erna is het onze grote dag.
Mijn Sofia zal in het zwart verschijnen, ik in het wit.
In de vroege ochtend oefenen wij nog even, Jan en ik.
Jan neemt een slokje van zijn oersterke dubbele espresso en schraapt zijn keel.
“Neemt u, Remi Cornelissen…”
“Ja ik wil, mia Sofia”
Jan begint te proesten. “Hallo, vriend! We waren nog niet zover!”
Ik word gebeld. Mijn ouders, familie en vrienden zijn geland.
Ik kijk Jan aan: Zenuwachtig. Kum goe! geeft hij mij een schouderklopje.

Ik loop onze trouwzaal in. Voor het altaar staat een gigantische cake geparkeerd.
Ik meen iets te horen. Mijn oor houd ik dicht bij de cake.
Hallo, hallo! Wel opschieten, hè. Mensekienders, ik smelt hier!, zegt de cake.
Lachend vink ik mijn te drukke oom aan op de gastenlijst.
De zaal loopt langzaam vol met mijn vrienden en familie.
Ik ben erg benieuwd naar Sofia. Ook haar familie en vrienden nemen plaats.
Ik zie een zwaaiende hysterische Mieke, mijn leuke collega’s,
Ineke in een mooie jurk en al mijn overige goede vriendinnen.
Opeens word ik door een jonge vrouw ten dans gevraagd.
“Gefeliciteerd!”, zegt ze stralend.
“Ken je me nog?!”. Een kus op mijn wang. Meteen herken ik haar.
“Mijn danspartner! Wat doe jij hier!”, zeg ik overdonderd.
“Mag ik deze dans van jou?”, zegt ze lachend. We dansen.
Na nog veel meer lippenstiftkussen op mijn hele gezicht, zegt ze trots:
“Je bent het niet verleerd! Veel plezier dadelijk! Genieten, hè!”
Ze geeft me nog een kus en gaat zitten.

Als iedereen er is, betreedt mijn vader het altaar.
“Mijn lieve zoon…”
Hij kijkt om zich heen.
“Vroeger had jij al een liefde voor al het vrouwelijke”
Hij loopt naar Anaïs toe.
“En zie hier!” Trots houdt hij haar hand hoog.
“Pap, dat is ze niet”, zeg ik.
“Is ook verwarrend. Ik was de vorige”, zegt Anaïs lachend.
“Had mij gekozen…”, zucht Charles.
Mijn vader kijkt opnieuw.
Al mijn beschreven dames zwaaien naar hem.
“Zie hierrr… Jouw harem!”, roept hij vol trots. Iedereen juicht.
Mijn vader pinkt lachend een traantje weg.
De deuren gaan open.
Sofia komt de zaal in, treedt naar voren en loopt naar mijn vader.
“Mijn kind, je bent werkelijk prachtig”, zegt hij tenslotte.

Mijn moeder huilt tranen van geluk.
“Jou mag ik, en jou mag ik, en jou mag ik…”
Ze geeft mijn dames een voor een een kus.
Zij staan verlegen lachend mooi te wezen.
Een fotografe legt dit vast met haar camera.
“Hé! Jou ken ik!”, zegt Maartje.
“Mondje dicht”, zegt de fotografe lachend.

Mijn vriend Jan spreekt de verlossende woorden prachtig uit.
Onze repetitie heeft niet veel zin gehad.
Sofia en ik kijken elkaar aan.
Ik zeg uiteindelijk:
“Ja, ik wil wel!”. Zij zegt: “En ja, ik ook eigenlijk wel!”
De zaal moet lachen.
We geven elkaar een lange dikke zoen.
Mieke roept vanuit de zaal: “Ja, zo kan-ie wel weer!”
Sofia fluistert: “Wie is dat? Is ze jaloers of zo?”
Ik besluit slechts te glimlachen.

Mijn collega’s zoeken naar iets. Ze zoeken een auto.
Uiteindelijk binden ze blikjes om de rode piano van Anaïs.
“Dat klettert lekker”, zeggen ze tegen een minder enthousiaste Anaïs.
“Dit dure speelgoedje gaat nergens heen!”, roept ze lachend, maar duidelijk, terwijl ze een beetje onzeker met haar hand door haar haar gaat.

Ruben geeft ons een zeldzame bijzondere plant cadeau, in de vorm van twee samengesmolten harten, die hij met zijn vriendin heeft gevangen op hun plantensafari.
We omhelzen elkaar. Daarna omhelst hij mijn Sofia.
Zijn vriendin doet het andersom, maar eigenlijk toch hetzelfde.
Hij loopt naar het podium en roept Sara bij zich.
Zij gaat zitten op de pianokruk en speelt op Anaïs haar rode piano.
Ruben speelt harmonieus mee op zijn zwarte gitaar.
Samen spelen zij gevoelig River Flows in You van Yiruma.

Ondertussen speelt zich het volgende af op de dames wc.
Mijn kat Dinkie loopt daar en hoort een plons.
Ze kijkt omhoog. “Wat doeeeee je?”, vraagt een kat haar vanaf de wasbak.
Ze schudden elkaar de poot. “Dinkie. Kat van de baas”, zegt Dinkie.
“Rosie. Kat van Joseppe”, zegt Rosie.
Even later worden ze aan hun staarten besnuffeld.
Ze kijken op van hun staarten en kijken in het gezicht van een hond.
“Oké, laten we dit vriendschappelijk houden, jongens”, zeggen de katten.
“Wie ben jij?”, halen ze verwaand hun neuzen op.
Ze krijgen allebei een natte lik over hun gezicht.
“Haiii, ik ben Milli… Woef! Hond van Sara”

Sofia tikt mij ondertussen aan, wijzend naar de gigantische cake.
“Krijgen we hem er ook bij?”, vraagt ze me.
Verbaasd kijk ik haar aan. “Hoe weet je…”
Lachend zegt ze: “Komt voor in de beste families”

Er bevindt zich nog een groot cadeau in de zaal. We lopen erheen.
Maartje staat vlug op van haar plaats en zegt:
“Mag ik? Er staan heerlijke roze meringue-hartjes en echte kleine prinsesjes op het cadeaupapier! Ik ben gek op cadeautjes!”
Zij pakt het grote cadeau uit. Rachelle helpt mee.
Ongelovig kijk ik. Er hangt een kaartje aan. Ik lees:

Ons huwelijkscadeau aan jou. Veel liefs van papa, mama en je broer

Anaïs staat bij mij en geeft mij een dikke, lange kus op mijn wang.
“Jij wist dit?”, zeg ik lachend.
“Een beetje. Ik heb proef gespeeld en geholpen met kiezen”, knipoogt ze.
Verwonderd ga ik zitten achter mijn zwart glanzende nieuwe Steinway-vleugel.
“Speel het Franse liedje nog eens”, prikt Anaïs mij in mijn zij.
Mijn vingers raken voor het eerst de gladde toetsen aan.
Éblouie par la nuit bespeelt en ontroert mij.
Plots valt het licht uit.
Mijn familie en vrienden beginnen te klappen en te juichen.
Ik ga door met zingen. Zingend ging het licht aan.
Ik kijk op. Op de vleugel zit een meisje van een jaar of 15.
Zij zingt vloeiend met mij mee. Ik vraag haar wie ze is.
Met haar hoofd in haar handen kijkt ze naar mij en zegt lachend:
“Ik ben het, Lieve. Je hebt over mij geschreven. Ik ben jouw dochter, papa”
Ik sta voorzichtig op en druk haar dicht tegen mij aan.
“Lieve, je bent mijn wonderkind”, fluister ik in haar oor.

Jan tikt op zijn wijnglas. Het is tijd voor zijn huwelijkscadeau.
Ik kom lachend naast hem staan. “Het is een Melitta”, lacht hij.
De deuren gaan open. Melitta verschijnt.
Ze draagt een grote gouden strik. Mijn knappe serveerster uit Una bella vacanza.
“Even wat versterking laten komen voor de bruiloft”, port Jan mij in mijn zij.
“Is ze het echt? Doet ze het ook?”, wrijf ik ongelovig in mijn ogen.
“Due cappuccini di Melitta, Remi e Sofia!”, zegt Melitta lachend.
“Doe maar duur. Ik heb heel wat gemist!
Komt zij ook aan huis?”, vraagt mijn Sofia mij.
Maartje verveelt zich en vraagt: “Ga je mee zwemmen, Melitta?”
Daarop antwoordt Melitta: “Hou van koffie, niet van water”
“Wat een geweldig cadeau, Jan!”, vlieg ik hem om de hals.
“Ja, ik dacht maar zo…”, zegt Jan, “Toch niet onhandig, thuisbediening!”
We klinken de glazen samen met Italiaanse serveerster Melitta.
Er wordt een groepsfoto van ons gemaakt, verzorgd door de fotografe.
“Dankjewel!”, zeg ik tegen haar. Ze zegt lachend: “Graag gedaan!”

Witte spotlights gaan aan. Muziek start.
“Je laatste niet-burgerlijke feestje mag niet aan ons voorbij gaan”, zeggen Charles en mijn ex, terwijl zij dicht om mij heen lopen. Billie Eilish zingt No Time To Die.
Zij leunen als geheim agentes tegen mijn zwart glanzende vleugel.
Zwarte blazers, strak en getailleerd, boven hun zwartleren rokken.
Naakte benen sieren deze ladies in black.
Ik kijk naar Sofia, maar word toch echt dringend verzocht de enige knoop van hun bovenkleding los te maken. Daaronder bevinden zich hun grijze topjes met smalle schouderbandjes.

Ik aanschouw hun mooie naakte hals en schouders.
Vrouwelijke vingers maken hun ontblote buiken van mij meesteressen.
Slechts één aanblik. Genadeloos slaan zij mij in de boeien.
Gepijnigd kijk ik toe, terwijl zij hun nude suede naaldhakken uitdoen.
Op hun blote voeten staan zij onschuldig voor mij, met hun handen omhoog.
Ruben speelt mee op elektrische gitaar.
Er rest mij slechts één ding: voor straf moet ik hun vier sexy blote voeten kussen.
Dit doe ik. Een minuut later bevindt zich vertrouwd Russisch speeksel op mijn linkerwang. Het andere Russisch speeksel, gekend nog zeer recent, bevindt zich op mijn rechterwang.
Ik word door hen bevrijd.
Mijn ex springt lachend op mijn rug.
Charles springt verliefd in mijn armen, maar maakt mij wel even heel duidelijk:
Don’t you ever forget our kiss!
De muziek stopt. Het licht dooft. Groot applaus volgt.

Sara zingt een duet met mij: Love The Way You Lie (Part II) van Rihanna en Eminem.
Mijn zus is gekleed in prachtig bloedrood.
We zingen met onze gezichten dicht bij elkaar.
Ik speel krachtig op mijn nieuwe vleugel.
Anaïs speelt even krachtig mee op haar rode piano.
De oude Papa Chico drumt mee op jungle drums. Het knalt werkelijk de pan uit.
We glimlachen naar elkaar. Sara omhelst mij. Er klinkt luid gejuich vanuit de zaal.

Jan en Ineke verschijnen ten tonele. Maartje begeleidt hen op saxofoon.
Zij zingen You Can’t Make Old Friends van Kenny Rogers en Dolly Parton.
Tranen vloeien. Ik omhels en bedank hen. Zij besluiten nog één laatste bezoek te brengen aan de ijskoude champagnetoren, die door Rachelle wordt bewaakt.

Ik neem een microfoon en roep Anaïs.
Ze zet in. Kundig bespeelt zij mijn vleugel.
Mijn hand leg ik op de toetsen, naast de hare.
Ik neem het van haar over.
Zij gaat staan en zegt: “Take it away, maestro”
Samen zingen wij Margherita van Marco Borsato.
Als de laatste noten klinken, zeg ik tegen haar:
“Adembenemend mooi”
Ze glimlacht. “Dat zei je toen ook”
Iedereen is aangedaan.
Ik maak van de gelegenheid gebruik en
Nodig alle dames uit voor volgend jaar
Om weer samen te komen op mijn resort.

Het is al laat. Onze familie en vrienden zijn reeds vertrokken.
Ook de dames staan klaar met hun volgepropte trolleys.
Sara fluistert zachtjes in mijn oor:
“Hopelijk schrijf je over nog meer dames.
Ze zijn allemaal welkom! Zo gezellig!”
“Dat beloof ik, Sara”, omhels ik haar lachend, terwijl ik iedereen uitzwaai.

Enkele uren later bevinden Jan, Ruben en ik zich weer in het vliegtuig.
“Dat was geweldig, goede vriend”, zegt Jan.
“Ik ben graag ook volgend jaar weer van de partij”, zegt hij tot slot.
Hij laat zich in zijn stoel zakken.
Ruben zit glunderend naast mij met naast zich zijn slapende vriendin.
“Ik ben blij voor je, broer. Het is je erg gegund”, legt hij zijn hand op mijn knie.
“Ik hoop er volgend jaar ook weer bij te zijn!”, zegt hij tot slot.
Ik glimlach voldaan en zeg:

Zolang ik mijn pen hanteer, zal de inkt blijven vloeien

We drinken thee, Sofia, Anaïs en onze twee kinderen.
De deurbel gaat. Het is ons kindermeisje, Sara.
Mijn puberdochter Lieve klimt bij haar op schoot.
Hond Milli zit kat Dinkie achterna.
Mijn zoon zit met mij achter mijn vleugel.
“Groots opkomend talent! In elk geval van goede afkomst”, kijkt Anaïs mij lachend aan met haar hoofd rustend op mijn schouder.
Sofia bekijkt ons vol trots. “Wat zijn wij toch een leuk gezin!”
“Eten jullie mee, Sara en Anaïs?”. “Graag!”. Zij helpen allebei mee in de keuken.
De deurbel gaat nogmaals.
De post komt met een pakket. “Wat zou dat zijn?”, vraag ik me af.
Ik maak het pakket open. Het is de groepsfoto in een prachtige lijst.
Bijgevoegd een kaartje:

Veel plezier ermee, Remi!
Je hebt warme waardevolle mensen om je heen.
Lieve fotografische groet

Er zit nog meer in het pakket: familietickets voor een vakantie naar Rusland, gekregen van mijn ex en Charles. Een uitnodiging om met z’n allen in Venlo Italiaans ijs te komen eten, gekregen van Rachelle. Een recept voor Bastognekoektoetjes, van Maartje, met een kaartje:
Kom ik graag bij jullie maken! Een prachtige handgemaakte tekening gemaakt door Sara:
zij en ik als broer en zus van de kersenwildwaterbaan.
Ik lees hardop een brief voor. Anaïs komt vanuit de keuken en bekijkt mij van een afstandje.
Ik begin te juichen en omhels haar.
Zij nodigt mij uit om zes weken lang samen muziek te maken in Parijs.

“Voelen dat je leeft. Dat gun ik jou als geen ander”, zegt ze.
Sofia en Sara stemmen in en passen samen op onze kinderen.
De lijst met de mooie groepsfoto hang ik vlakbij mijn vleugel.
“De enige juiste plek”, zegt Anaïs tevreden.
Ik kijk naar de foto en pak mijn sleutels.
“Zeg maar dag tegen mama en papa”, zegt Sara tegen onze kinderen.
Ik omhels mijn Sofia en zeg:
“Tot gauw. Op naar Parijs!”
“Yesss, op naar mooie muziekjes!”, zegt Anaïs lachend,
terwijl zij mijn voordeur achter zich sluit.
Ik kijk nog één keer achterom.

Naast ons huisnummer 92 staat op een bordje in sierlijke letters geschreven:

Remi & Sofia
Anaïs &
onze kinderen

Wie zijn oog vervolgens naar de voordeur wendt, ziet ook daar een bord.

Daarop staat geschreven:

Home is where the Heart is
Sara
Charles
Maartje
Rachelle &
Remi’s ex

Anaïs pakt mijn hand. Ik glimlach.
Tot binnenkort!

Papa Chico, Tony Esposito