Doorweekt sta ik op station Elst en kijk omhoog. Het komt met bakken uit de hemel.
Mijn trein kan elk moment komen.
Op dat moment laat mijn telefoon mij weten dat ik een sms heb ontvangen – iets wat ik totaal negeer.
In de verte zie ik de trein verschijnen. Opnieuw kijk ik omhoog.
Ik ontvang nog eens drie sms’en, houd mijn duim in mijn broekzak gereed om mijn telefoon uit te schakelen, maar doe dit niet. Ik tel langzaam de seconden.
39… 40… 41… Mijn trein is nu hoorbaar dichtbij.
Ik doe twee stappen naar voren, kijk hoe hij lijdzaam zijn weg aflegt.
Het geluid neemt toe. Ik doe nog eens een stap naar voren.
Op dat moment gaat mijn telefoon. Ik vloek. Anoniem belt.
De trein raast voorbij. Hij stopt niet voor mij…
Ik neem mijn telefoon op en houd hem bij mijn oor, terwijl ik mij middenin het geluid bevind. Seconden is het stil. “Fuck you-u-u-u-u!”, schreeuwt een stem.
Bloed aan mijn handen
verregent in de winterkou.
Ik vloek, jank en snak meermaals naar adem.
“Go home, my brother”, zegt de stem nu medelevend.
“It is not your fault. You are intelligent. Education is not important.
You suffer from your depression. You have not failed in life”
“But…”, stamel ik.
“Go home, Remi. Play Schindler’s List for me. Please”
Even blijf ik staan.
De verbinding wordt verbroken.
Ik loop door de regen de langere weg naar huis.
Bij thuiskomst brand ik een kaars en ga achter mijn piano zitten.
Ik word opnieuw gebeld via mijn computerscherm.
Er verschijnt een meisje dat gehuld is in duisternis.
Ze houdt een viool vast, die het beeld rood kleurt.
Op gehoor speel ik voor het eerst het thema van Schindler’s List.
Harmonieus speelt zij met mij mee.
De laatste noten speel ik. Zij roept mij.
We kijken elkaar aan, waarop zij zegt:
“I love you, my bro.
Thank you for being your sister.
I’m very relieved you’re still alive”
Zwijgend blijf ik haar aankijken.
Minuten gaan voorbij.
Uiteindelijk zeg ik:
“Thank you for saving me”
Theme From Schindler’s List (Reprise), John Williams
