Ik wilde altijd al schrijver worden, van kinds af aan.
De meeste vriendinnen die mijn lange mails ontvingen, bevestigden dat:
“Je moet schrijver worden!” of “Jij moet een boek schrijven!”
En het mooie is, dat ondanks dat mijn leven veel en veel complexer is geworden, waarbij veel mogelijkheden zijn weggevallen, dat me dat hoe dan ook toch gelukt is.
En dat ik daar ook trots op ben. Het is niet iets dat voor mij minderwaardig voelt.
Nee, ik ben ondanks alles daadwerkelijk geworden wat ik wilde worden!
Ongetwijfeld zal je je als lezer hebben afgevraagd wat het nou voor zin had, te schrijven over het verleden. Specifieker nog: over meisjes.
Ik wilde het verleden omarmen, omdat het zoveel zegt over wie ik toen al was.
Iets wat ik toen niet vond, overigens.
Ik was destijds zoekende, op weg naar het betere normale leven, vanuit ofwel een depressie, een burn-out of dan toch een slechte fysieke gezondheid. Dacht ik.
Ik dacht toen dat als ik maar onderweg was. Slechts onderweg.
Dat ik dan uiteindelijk een beter normaal leven zou bereiken.
Waar ik zeer trots op ben, is dat ik mij aan het begin van die reis al realiseerde, dat de reis zelf al dat betere leven inhield. Lichtpuntjes waren er.
In 2007 verloor ik alles.
Tenminste, dat dacht ik toen als veertienjarige, toen ik mijn school en sociale netwerk verloor.
Ik wilde zo graag die wederopbouw, een nieuw sociaal netwerk, dat het daar precies op stuk liep bij de volgende school, naast dat zij mij dat allemaal niet konden bieden.
Ik wilde simpelweg te graag. Mijn ergste depressie volgde. Ik werd opgenomen in het ziekenhuis, staarde enkel naar het plafond, wilde dood en sprak niet meer.
Pas toen mijn goede vriend, een oud-neuroloog, tot mij sprak, kwam het er allemaal uit.
Ik bleek daarnaast PTSS te hebben.
Het is zeer eenvoudig hierover uit te wijden. Ik wilde je eigenlijk iets anders vertellen.
In 2008, een jaar later, zat ik dus nog steeds aan de grond.
Op vakantie in Frankrijk paste ik op een meisje dat Maartje heette.
De wind was toen nog niet gaan liggen. Het geluk nog ver weg.
Ik wist toen ik op haar paste heel zeker dat ik iets met kinderen wilde.
Het maakte me erg gelukkig.
Oppassen op Maartje was dan ook het enige lichtpuntje van het jaar.
Althans: dat dacht ik toen.
In oktober, twee maanden later, leerde ik Sara kennen.
En hoewel, of zelfs dankzij, het feit dat Sara iets anders was, bood het troost om goed voor haar te mogen zorgen. Dat is dus wat ik deed en ik voelde me opnieuw heel gelukkig.
De rest zal je duidelijk zijn:
Ik beschrijf graag de lichtpuntjes in tijden die ik toen nog als donker bestempelde.
Nu ik bijna 28 ben, kan ik je bevestigen dat het zeker lichtpuntjes waren, die bij hebben gedragen aan wie ik nu ben.
Het werkte twee jaar lang helend om op mijn website over ze te schrijven.
Ik ben met je eens dat mijn lichtpuntjes vaak samengaan met de desbetreffende personen uit die verhalen, die situaties.
Ik schrijf erg graag over hen die mij gelukkig maakten.
Vooral de momenten waarop dat aanvankelijk niet zo leek, maar waar uiteindelijk uit het verhaal blijkt dat die lichtpuntjes, of die waardevolle personen, er wel degelijk waren.
Het was niet zwart, het was juist hartstikke wit.
In het geval van Maartje en Sara was ik zestien, zij zes en veertien.
Om die momenten te beschrijven alsof het nu gebeurde, werkte helend.
Daarnaast valt het me op dat ik niets kwijt ben.
Niets is me met de jaren ontgaan.
De meeste situaties staan letterlijk zo op papier, samen met wat ik toen voelde, en soms:
met wat ik nu daarover voel.
Dat ik dat kan, na zoveel jaar, daar ben ik erg dankbaar voor.
Dit in stabiele, maar ook in moeilijke tijden.
Ten alle tijden valt er te schrijven. Ik doe het als ik ziek ben en ook als ik dat niet ben.
Het is haalbaar, altijd. Je kunt me er voor wakker maken.
Mocht ik nog niet over jou hebben geschreven, is het omdat je een A-persoon bent.
Ik schrijf het liefst over B-personen. Iets wat ik zelf natuurlijk niet zo zou onderstrepen.
Het gaat om personen die jij in eerste instantie niet zag, iets wat je dan ook tegen me hebt gezegd. Ik wrijf je ze graag alsnog hard en ruw onder de neus, slechts heet gegoten in een gevoelig mooi verhaaltje, waarna je hopelijk alsnog voor hen zal vallen.
Dat geeft mij voldoening. En ja, over een voorgelichte student valt ook te schrijven.
Dat menselijke deel, daar gaat het bij alle beschreven personen om.
Wat dat inhoudt, dat verschilt voor jou en voor mij en voor de persoon naast je.
Maar dat het menselijk is. Menselijk boven alles. Dat hoop ik over te brengen.
Ervaringsdeskundige ben ik helaas noodgedwongen al jaren niet meer.
Daar heb ik kortgeleden afstand van gedaan, van mijn functie op Facebook.
Zij het tijdelijk, zij het voorgoed.
Toch blijf ik de band voelen met mijn collega’s en met mijn voorgelichte studenten,
van harte hopende dat die band zo zal blijven.
Schrijven is nu mijn werk. Ik wil dit graag gaan uitbouwen.
Je verhalen insturen naar iemand die het proefleest.
Ik vind het spannend. Zie je al voor je dat ik met Sara debuteer?
Nee, klopt. Sara gelukkig ook (nog) niet.
Met schrijven vergroot ik mijn wereld en hopelijk de jouwe.
Je kunt reizen naar waar en wie je wilt. Verleden, heden, toekomst. Non-fictie, fictie.
Daarnaast kan je een ander bereiken, die je mogelijk raakt.
Of juist niet. Je zet in elk geval iets in beweging.
Dit heb ik echter tot dus toe bewust niet groots aangepakt.
Ik voeg niet eens trefwoorden toe aan elk van mijn verhalen.
Toen ik twee jaar geleden begon wilde ik het veilig beperken tot mijn Facebook-vrienden.
Dat terwijl ik een site heb die duidelijk meer mogelijkheden biedt.
Om nu dan toch de stap te maken naar groter, is leuk en spannend. Dat allebei.
Ik hoop een Wim Daniëls te bereiken.
Ook ben ik benieuwd naar de mening van Heleen van Royen.
Allebei zou ik hebben ontmoet in een theater. Op beide dagen was ik helaas ziek.
Van Wim Daniëls heb ik zijn boekje over schrijven waar hij iets in heeft geschreven.
Een persoonlijke tekst, ten aanzien van mijn nieuwe komende boek.
Heleen van Royen, ook bipolair, weet dit inmiddels. Dat ik dat ook ben.
Schept toch een band. Ook van een afstand.
Ook van haar ontving ik een persoonlijk handgeschreven A4’tje:
Ha Remi,
Jammer dat je er niet was.
Hopelijk de volgende keer weer.
Groetjes X Heleen
Ik dacht tijdens een van mijn psychoses dat zij uit het ziekenhuisplafond zou komen vallen.
Waarheen, waarvoor? Om mij te redden natuurlijk! Dit gebeurde niet.
Wel heb ik toen contact gehad met haar op Facebook.
Ze reageerde binnen één minuut. Dat was geestig.
Heel anders is het nu, echter, om aan hen mijn verhalen te introduceren.
Straks zeggen ze iets als: het is wel erg veel meisje.
Dan sta ik trillend voor ze en zeg: ja, hè. of is dat dan niet goed?
Ik wil vooruitgang betreft mijn schrijven.
Een schrijfcursus face-to-face is altijd ’s avonds.
Dat is nog niet haalbaar, gezien mijn gezondheid. Wie weet, komt dat nog.
Dus professionele proeflezers zou ideaal zijn, mits ik wel een beetje vertel wat voor leven ik leid. Anders snappen ze er denk ik geen snars van.
Benoemen dat ik dat ga doen, maakt nog niet dat ik het doe.
Dus ik moet het wel echt gaan doen.
Je kunt wel een Orpheus insturen. Een geliefd stuk. Of een Una bella vacanza.
Maar ik wil ook andere stukken laten beoordelen.
Kan ik wel tegen de kritiek?
Ik denk het wel.
Dat ik de realiteit beschrijf, met vriendinnen die ik daadwerkelijk persoonlijk ken.
Wil nog niet zeggen dat je er niets van mag vinden.
Ik wilde wel twee jaar lang de zekerheid hebben te blijven schrijven.
Nu wordt het echter tijd het kritische licht op mijn verhalen te laten schijnen.
Wie weet, waar dit toe leidt.
Een uitgeverij. Beter schrijven. Inspiratie. Vooruitgang.
Netwerken. Bekendheid. Sociale contacten. Schrijven in opdracht van.
De overstap van kortverhaal naar eigen boek?
Een nieuwe liefde die ook schrijft???
Schrijfster, ook bipolair, Sylvia Plath:
“And by the way, everything in life is writable about if you have the outgoing guts to do it, and the imagination to improvise. The worst enemy to creativity is self-doubt.”
Schrijven is mijn leven. Mijn hele leven graag gedaan.
Na opgedane ervaring door twee jaar online te publiceren…
Mijn oprechte dank aan jou als lezer!
De daarbij komende verkregen zekerheid. Het geschonken vertrouwen.
Nu wordt het tijd en ben ik er klaar voor.
Klaar voor… een volgende stap!
Bedankt voor het lezen.
