De schoonheid van het gezicht

De schoonheid van het leven en van het gezicht.

Tot mijn twaalfde kon ik iets wat niemand anders kon.
Ik had een bijzondere vorm van epilepsie, waardoor ik alles daadwerkelijk voor me zag door middel van hallucinatie. Als een film die zich voor mij afspeelde en die ik zelf aan of uit kon zetten. Ik bepaalde wat ik zag. Zo luisterde ik ogenschijnlijk graag naar mijn meester op de basisschool, hing aan zijn lippen, glimlachend naar hetgeen ik naast hem zag, dat altijd leuker en mooier was.
Ik heb er in groep 8 een werkstuk over gemaakt, waarbij ik ontdekte dat wat ik had op mijn twaalfde zou eindigen. Dat had ik helaas al ondervonden, dus dat klopte.
’s Nachts hallucineerde ik met open ogen. Daar is een video van opgenomen, om aan andere neurologen in Nederland te laten zien. Ik beweeg voor de camera met mijn armen, alsof ik iets pak, glimlach, lach en spreek, deel uitmaak van een levensecht moment.
Ik moest maar collega worden, zo vond mijn neuroloog.
Helaas bleek ik geen sucker voor natuur- en scheikunde.

Het liefst zag ik gezichten.
Gezichten met schoonheid, door perfect
of juist niet perfect te zijn,
en daardoor juist meer dan perfectie.
Dat is gebleven.
Ik kijk iemand graag in het gezicht.

Ik bevond mij destijds elke dag
op slechts enkele centimeters van een gezicht.
Het wisselde welk gezicht, sommige kwamen terug.
Ik hoefde niet verliefd te zijn, al was het dan wel vuurwerk.
Nee, ik kon werkelijk elk gezicht en toen was het leven mooi.

En als dat dan stopt, wat dan?

Dat was wennen.
Er waren later momenten waarop je dat van mij terugzag.
Toen ik zestien was heb ik de gezichten waarmee ik omging opgenomen.
Sara’s gezichtje beslaat in zijn totaliteit vier dagen, dag en nacht, aan opname.
Dat was werkelijk alles wat er van haar op te nemen viel, van begin tot eind.
Ik ben ’t niet bewust begonnen, kwam er pas later achter.
En toen heb ik ’t zo gelaten.
Ik heb dat meermaals teruggekeken, kijk nog altijd graag naar het gezicht van Sara.
Maar ook… Ik heb toen eens iemand bedrogen.
Ze was zo overstuur, tranen liepen over haar wangen.
Toen zei ik haar dat ik nog nooit iemand zo mooi had zien huilen.
Ik heb haar toen getroost en gezegd dat het me speet.
Waarop ze me verdrietig aankijkt en vervolgens zegt:
“you owe me”
“je bent me iets verschuldigd”

Die momenten, waarop je het idee had dat je leefde. En dat vastleggen.
Dat is uiteindelijk ook het hele principe van mijn schrijven geworden.
Als daar vervolgens mee samenhangt dat je spoedig doodgaat…
Dat heeft de dingen gemakkelijker gemaakt.
Ik heb het wel zes jaar doordacht alvorens te beginnen.
Het schrijven over mijn personen,
je kennis te laten maken met mijn manier van schrijven
en mijn geschreven wereld.

En nu.
Eerst was het anders. Toen had ik mijn voor te lichten studenten.
Het ontbrak hen niet aan leven. Dat werkte aanstekelijk.
Nu moet ik het hebben van foto’s.
Foto’s van gezichten waarbij ik meteen zeg:
“Dat had een goede vriendin kunnen zijn”

Stel je eens voor. Je zit in de spannende scène hierboven.
En dat je dan zó, zó dichtbij…
De schaduw van haar gezicht bent.
Waarbij ze je uiteindelijk aankijkt.
En je staat daar, samen, een hele poos.
Voelt je samen bijzonder verbonden.
En dat elke dag. Met elk te wensen gezicht,
dat jou daadwerkelijk in je leven gekruist is.
Al kon ik ze ook zelf creëren. Samenstellen.
Het levensechte en
die verbondenheid met een echt persoon,
dat sprak mij het meeste aan.

Omarm je haar bleke huid, haar bruine haar, de structuur van haar trui?
Voel je iets als zij jou indringend met haar blauwe ogen aankijkt?
Wat zou zich in deze film afspelen? Bedenk het eens gedurende minuten.

Stel je voor dat je kunt zien waar zij naar kijkt.
Dat je meteen kunt bewerkstelligen dat ze naar jou kijkt!
En wellicht… glimlacht. Blozend of vriendschappelijk glimlacht.
Gaat de film verder na de koffie?
Waar gaan jullie naartoe, of stopt het voor jullie hier?

Met mijn gezondheid gaat het veel beter.
Ik ben weer op het goede niveau, zoals ik was in 2016, toen alles goed ging.
Op sommige vlakken beter dan dat. Er zijn veel gunstige factoren.
Ik ben zeker niet van plan het bij foto’s te laten.

Het leven is bijzonder mooi en ik wil er,
zonder te hallucineren,
weer levensecht deel vanuit maken.
Nieuwe mensen ontmoeten,
vriendschappen sluiten, gelukkig worden,
de liefde herontdekken met een lieve vriendin…

…genieten van hen, met de mooiste gezichten.