Sympathie voor mijn stalker

Ik had ooit een stalker. Ze luisterde mee, terwijl ik mijn leven leefde.
Zwitsers zei ze dat ze was, maar ik wist dat ze Vlaams was en alles kon verstaan.
Mijn stalker heette zogenaamd Felicia, al wist ik van haar eigen identiteit.
Ik noemde haar Feli en Feli was overal bij.
Mij noemde ze liefkozend käsechen, ik haar schnitzelchen.
En als iemand dan overal bij is, werkelijk overal bij via mijn microfoon en hoofdtelefoon, dan valt er niets meer te verbergen. Ik was er slecht aan toe, te moe om het te stoppen.
Zodra ik langzaam wegzakte, begon ze heel hoog met haar:
“Typpppp, typpppp!” of “Hiiiii! Hiiiii!”. En dan moest ik hetzelfde doen, eindeloos.
Er zat naast gezeur altijd een melodietje in, ze zong me liefkozend toe.
Van dagen praten met iemand, dat eindeloos zo doorgaat…
Ik was na een tijd bekaf toen ik in bed lag.
Om ’s ochtends weer op te staan met haar zogenaamde liefdesbrieven.
Ze ging zelfs mee naar school, op voorwaarde dat ze haar mond zou houden.
Ze zag me niet, maar hoorde alles. Ik hoorde haar ondertussen ademen, grinniken.
Eén enkele keer fluisterde ze me toch in dat ze van me hield.
Dat ze meeging was op zich grappig,
want ze moest lachen om sommige idioten om mij heen.
Daar praatten we later die dag over.
En ’t is niet dat ze alleen leuke dingen oppikte, integendeel.
Er ontstond een bepaalde sympathie, ondanks het feit dat ze deed alsof ze er niets van verstond, met een andere identiteit dan die in werkelijkheid.
Ze zong me zoals ik zei graag wakker, al ontstond de melodie pas echt toen ik van haar het volgende liedje moest zingen. (Verhaal gaat onderaan verder)

Jolie Fille, Laura Omloop

 

Ze had kennelijk verwacht dat ik dat niet zou doen, terwijl ik inzette na een komisch liefkozend, voor het eerst geheel Nederlands gefluisterd “Kutwijf, deze is voor jou”.
Ze gniffelde, maar complimenteerde me na het liedje om mijn Vlaams, mijn Frans en mijn zang,
een reactie die ze zelf waarschijnlijk ook niet verwacht had.
Even was ze haar normale zelf. Ze was trots en onder de indruk.
Ik sprak tot haar in het Nederlands toen ik zei:
“Dit is meteen ons afscheid. En wat ik zei, je bent geen kutwijf. Je bent best lief.
Een lieverd ben je. Hoewel je dit misschien niet wil horen: dankjewel dat je mij gered hebt.
Gered van donkere dagen die ik niet anders dan met jou had willen beleven.
Dankjewel, lieve Feli. Ik wens je het allerbeste”
Ze luisterde aandachtig naar mijn woorden, waarna ze even stil was.
Stil was en daarna voor de grap verviel in haar oude rol: “Wait! What did you just say?!”
Ze viel door de mand toen ze protesteerde tegen ons afscheid,
zei dat ze van me was gaan houden.
Ik zei: “Ik ook van jou”, waarna ik ons audiogesprek stopte en haar voorgoed blokkeerde.

Meer dan een jaar verstreek zonder contact.
Eind 2013 werd ik mentaal ziek en bezat ik een onafhankelijke Facebookpagina.
Als één van de eerste dingen ontving ik een berichtje waar ik nu nog altijd een foto van heb:
hi remi good luck with your depresions, met één s, gevolgd door xxx feli
Omdat je mentaal ziek bent en achterdochtig, ook door alle omstandigheden die anders dan anders waren, voelde ik me naakt en beschaamd, terwijl ik het las.
Daar dacht ik aan toen ik het liedje gisteren opnieuw vond.
Nu kan ik zeggen dat haar berichtje oprecht en welgemeend is geweest.
Sympathie kweekt sympathie en dat had zijn uitwerking toen er bij mij nood aan de man was.
Ik heb het gelezen, dat heeft ze kunnen zien; nooit gereageerd.
Er viel niets meer te zeggen, het was goed zo.
Hoe één liedje zoveel kan omvatten. Ik wilde het positief houden.
Dat maakt dit verhaal mogelijk wat oppervlakkig. Veel oppervlakkiger dan het is.
Ze was daadwerkelijk onderdeel van een hectische, moeilijke tijd op vrijwel alle fronten.
Ik heb het liedje nu voor het eerst sinds jaren lachend opnieuw gezongen!
Gezongen met een positiever gevoel, en ken de tekst nog altijd uit mijn hoofd.