De betovering

“Klop, klop!”, zei psychiatrisch verpleegkundige 2.
“Niet binnen!”, zei ik. Ik zat eindelijk alleen in het pianohok.
“Dat is in elk geval een vriendelijk ontvangst!”
“O, ben jij het, sorry. Hai”
“Dat klinkt al vriendelijker. Mag ik blijven?”
“Ja, jij wel. Je mag blijven”, zei ik.
“Wij moeten even babbelen, denk ik”
“Nee. Ik weet al waar het over gaat en ik ga je niets zeggen”
“Hmmm. Dat wordt nog lastig.
Wat als wij nu een deal sluiten?”
Ik keek haar even aan alsof ze een pedagoge was en zei tenslotte:
“Brand los, ik luister”

Ze zei:
“Hoe vaak heb je in je opnametijd nu werkelijk over je vriendin kunnen praten en dat er iemand begripvol naar je luisterde?”
Ik keek haar aan en zei “Kut, nee, hè. Ga je het zo spelen, ja?”
Uiteindelijk hadden we een deal.
Ik zou haar vertellen over abnormaal stiekem gedrag op de afdelingen en zij zou naar mij luisteren en met mij praten over mijn vriendin.
Dat was een apart gesprek. Het zou beter zijn als ik loskwam van de andere verpleegkundige, maar dat wilde ik doen zonder haar te passeren.
Wat de oplossing was: ik zou teruggaan naar de gesloten afdeling, waar deze verpleegkundige 2 enkel werkte, terwijl verpleegkundige 1 slechts op de open afdeling werkte.
Er restte slechts één ding: een goede reden voor het systeem.
Op basis van dat ik overprikkeld zou zijn, (onder mijn protest,) werd ik teruggeplaatst naar de gesloten.
Terwijl ik slechts los wilde van de andere verpleegkundige en over mijn vriendin wilde praten.
Maar het was het allemaal waard!

De volgende ochtend al werd ik stil en lief door haar gewekt.
“Goedemorgen, schone slaper!”
Ik dacht even dat ik in de hemel was en werd met een glimlach wakker.
Het was een goede beslissing geweest.
Dat bleek uit het volgende.
We hebben de hele tijd over mijn vriendin of over ons gepraat.
En ze hield woord: ze luisterde echt!
Het waren geen verdrietige gesprekken, juist heel gelukkig!
Ze zei me dat we goed bij elkaar pasten en dat ik vooral verliefd moest blijven.
Dat ontroerde me, want ze was de eerste die me dat zei.
In tegenstelling tot de vorige verpleegkundige was zij uiterst muzikaal.
Dus hebben we een duet opgenomen bij de piano!
Zij speelde gitaar en zong zangpartij 1, een mannelijke verpleegkundige speelde elektrische gitaar en ik speelde piano en zong zangpartij 2.
Als je leest welk lied dan mag je van mij best even lachen:
Wil Je Niet Nog 1 Nacht van Glennis Grace en Edwin Evers.
Ik had net te horen gekregen dat ik niet mocht filmen op de afdeling.
Dat is me uitvoerig verteld. Maar wat er na dit duet gebeurde was opmerkelijk!
Ik kreeg twee Samsung privé telefoons in mijn schoot geworpen!!!
Omdat ze het zo mooi vonden en erop stonden dat ik dat deelde met mijn vriendin.
Het moest gewoon, zo vonden zij.
Dat ging helaas niet, want ik kende haar nummer niet uit mijn hoofd………
En mijn telefoon lag bewaakt achter slot en grendel in een kluis…
Daarnaast meende ik, verder toegelicht, dat het mijn vriendin alleen maar af zou schrikken.
Maar het duet klonk prachtig. Ik moest ervan huilen.
De gesprekken ga ik niet herhalen, wel was het heel duidelijk dat mijn liefde, maar ook mijn begrip voor mijn vriendin zeker niet over was.
Dat het dus heel anders was dan de vorige verpleegkundige beweerde.
Waarbij ik vooral ene oor in, andere oor uit heb toegepast.

Weet je waarom deze ervaring De betovering heet?

Omdat ik alleen nog maar meer verliefd werd op mijn vriendin!
Nog meer van haar was gaan houden.
Ik was vastbesloten het gewoon te proberen,
het contact weer aan te gaan, als ik hieruit zou komen.
En er is bij mij nooit sprake geweest van boosheid of onbegrip.
Dus alles wat ik zou doen zou eerlijk en volledig oprecht zijn.
Dat ik volledig snapte en begreep dat het zo overkwam, maar dat mijn liefde voor haar altijd, onveranderd, bij mijn gezonde nog werkende deel had gehoord.
Het deel dat zeker niet beschadigd was.
Zoals ik al schreef: alles van mijn opname stond in het teken van mijn vriendin.
En dat ik haar vooral gemist had, klaar voor een nieuwe start.
Het zou me gelukt zijn alles te vergeten. Dat wist ik van tevoren zeker.
Omdat ik het altijd als geen ander begrepen heb,
zelfs al was ik zelf de oorzaak, wat ik zeer betreurde.
De verpleegkundige in dit stuk stelde me ook vragen als:

“Stel dat je nu een knop zou hebben, wat zou je dan doen?”

Je kunt je afvragen wat voor zin die vragen hebben.
Ik vond dat ze wel degelijk veel zin hadden!
Want je realiseert je hoe serieus je bent en hoe graag je wilt dat het goed komt!

Mijn antwoord was dus ook: “Meteen!!!”

In tegenstelling tot verpleegkundige 1 was ik dus doordrenkt van begrip.
Dat was ook exact wat haar irriteerde. Maar zelfs zij gaf vol bewondering toe.

De superverpleegkundige van dit stuk is niet voor niets mijn lievelingsverpleegkundige.
Of ik nu huilde van verdriet of van ontroering, het was altijd prettig met haar te praten.
Ze begreep werkelijk alles en kon dat ook goed onderbouwen.
En nogmaals: iemand die erkent dat we goed bij elkaar passen en zegt… Blijf verliefd!

Helaas is het allemaal anders gelopen.
Soms moet je genoegen nemen met wat is, bedacht ik me toen, jaren geleden.
En dat mijn vriendin van toen, van al mijn mensen, nog altijd mijn leukste vriendin is,
waar ik nog altijd veel respect voor heb.
Als ik het had kunnen veranderen was het zeker anders gelopen.

Wetend dat mijn liefde altijd wederzijds is geweest, onveranderd.
Ik wilde dit graag opruimen. Want het was mogelijk onjuist wat je dacht.
En dat ik hoop dat we elkaar ooit zien, onder het genot van een goede koffie!
Wat mij betreft kan dat nu weer. Ik wilde dit graag beschrijven,
omdat ik het zeker nog niet vergeten ben en het nog altijd superbelangrijk voor me is.

Geschreven met goede bedoelingen.

Wil Je Niet Nog 1 Nacht, Glennis Grace en Edwin Evers