De draad van Ariadne

Een stuk over perspectieven.

Gisteren bekeken we onze laatste vakantievideo’s op mijn tv. En hoewel Ouddorp groter is dan een enkel terras, vind je ons in de beelden veel al op dezelfde plek. Onveranderd zie je ons, mijn moeder en ik, lachen, gelukkig zijn en ons gelukkig voelen, alsof het dag één is dat we er zitten.
Een enkele keer staat er een meisje op de film, waaruit het vorige verhaal Het geheim in hun ogen is voortgekomen, een andere keer maken we een praatje met de hartelijke serveerster, die zich begon af te vragen waarom we toch elke dag terugkwamen en waar het stuk Koffie in Ouddorp uit voort is gevloeid. De keer daarop regent het zelfs, en behoorlijk.
Als onveranderd blijven wij gelukkig.

Deze momenten, daar moest ik het tot voorkort van hebben.
De mij aangereikte draad van Ariadne, in tijden van een voltrokken en niet te veranderen labyrint. Maar omdat deze momenten zo spaarzaam waren, behandelde ik ze alsof ze daarna nooit meer voor zouden komen – wat ook telkens zo was.

Inmiddels kan ik zeggen dat ik, zodra het kan, weer voor studenten voor de klas sta. Ook word ik binnenkort maatje van een kind, iets waar ik heel erg naar uit kijk.

Hoe geluk in het kleine schuilt, in donkere en in lichte tijden.
De draad die Ariadne mij jaren geleden geschonken heeft en die ik zal blijven koesteren, nadat zij mij uit het labyrint heeft geleid.

Successen blijven zich voordoen, opnieuw en opnieuw.
Daar is niet meer tegenop te schrijven: ik heb een veel beter leven.

Er is weer een morgen.