Voorbijgangers

De afgelopen tien jaar heb ik zeer geïsoleerd geleefd.
Aanvankelijk was ik bang dat ik daardoor afgestompt zou zijn geraakt,
afgestompt van het sociale leven en van de mensen om mij heen.
Dat bleek gelukkig niet het geval te zijn. Ik maak als eerste contact, met mens en kind.
Voorheen was niveau erg belangrijk voor me, zoals je dat wordt geleerd.
Nu zie ik de persoon en al zijn of haar kwaliteiten.
Dat is voor mij het grootste cadeau geweest van de afgelopen jaren.
Het opent deuren naar een open geest en een rijke samenleving.
Iedereen, werkelijk iedereen, doet ertoe.
Het is werkelijk een waar genot dat te kunnen voelen en zien,
voor mij persoonlijk de schoonheid van het leven.
Niet exclusief, maar inclusief, zoals het hoort.

Vanwege mijn gezondheid moest ik destijds uit het systeem stappen,
het systeem dat vandaag de dag nog gehanteerd wordt.
Die stap maakt dat ik deze persoonlijke groei heb doorgemaakt.
Toen ik het systeem noodgedwongen verliet,
liet ik al mijn vrienden achter die nog in dat systeem zaten.
Het systeem van niveau en studie en van, in de praktijk: jij bent minder dan dat ik ben.
Wonderlijk vind ik het, dat we nu vele jaren verder zijn,
en inmiddels bijna allemaal zeggen te streven naar ruimdenkend zijn.
Sterker nog: er wordt regelmatig de indruk gewekt dat we al zover zijn.

Hoe inperkend het huidige systeem is, waarin jij je, goede kans, nog altijd bevindt.

De afgelopen dagen had ik een nieuwe vriend op bezoek.
Hij kwam hier voor de tweede keer en is jonger dan dat ik ben.
Het was gezellig, maar het ging voor de tweede keer echt heel veel over zijn studiewereld.
Telkens als we het even ergens anders over hadden,
keerde hij met mij terug naar die wereld.
Toen ik zijn tweede kop koffie inschonk, vroeg hij me naar mijn niveau.
Dat was duidelijk om even te peilen. Hij zei: “Wel vwo, toch?”
Ik genoot er voor het eerst in mijn leven van te zeggen:
“Nou, ik ben destijds wel afgezakt naar havo, vanwege mijn beperkte energie”
Ik verborg mijn glimlach, die na zijn vertrek ruim tot uiting kwam!
Hij bleef, niet verrassend, stil. Geen vwo, dat is wel een dingetje.
Ik wees hem op het zien van de persoon, zoals ik dat doe, waarna hij demonstratief naar het plafond staarde, zichtbaar nadacht en letterlijk zei:
“O ja, want normaal vind je iemand wel dom die onder jou staat”
Het gesprek was niet om over naar huis te schrijven.
Subtiliteit ontbrak, in elk geval.

Ik blijf het erg leuk vinden mensen te verzamelen die allemaal iets te bieden hebben en kijk dan altijd even naar hun leeftijd en de compatibiliteit van hun sterrenbeeld met dat van mij.
Online zijn mijn nieuwste aanwinsten: een Nederlands meisje dat stottert met een hoop durf en leuke grafische creativiteit, en een Brits meisje dat recentelijk in Zweden is gaan wonen, trouw omringd door haar camera en een berg eekhoorntjes die ze allemaal, stuk voor stuk, een naam heeft gegeven en dag na dag opzoekt in het bos dat zich naast haar huis bevindt, waaruit haar mooiste beelden voortvloeien, die ik maar al te graag via mijn tv bekijk.

Als ik op pad ga, tref ik de mooiste mensen.
Voorbijgangers zwijgen na een stamel goedemorgen,
in hen zal je geen onderscheid vinden.
De volgende dag zie je elkaar per toeval weder,
waarna een glimlach der herkenning volgt. “Ben je daar weer?! Koud, hè! Nou!”
Waar je ook komt: mensen zijn welwillend, en dat elke dag opnieuw.
Persoonlijk hanteer ik één systeem: mensen, meisjes en kinderen.
Al valt niet te ontkennen: de kinderen zijn het leukst!
Kinderen denken in lief, zijn nieuwsgierig, grappig en open.
De een niet minder dan de ander…
Mensen en kinderen maken mijn dag!

Misschien maak ik het nog mee,
af van het systeem,
iedereen gelijk en samen één.
En ik wil nu niet opscheppen over hun niveau,
maar ze hebben werkelijk potentie!

Mijn mooie voorbijgangers, mensen van de toekomst.