Is het duister,
dat wat het mooie licht maakt?
Is het lichte,
dat wat (on)bedoeld het duister creëert?
Wie met enige regelmaat tv kijkt,
kent het beeld van de leeuw die vanwege stress
een stuk van zijn eigen staart heeft afgebeten.
Het opnieuw hanteren van een mes,
waarmee ik angst en de schaduwkant
bij mezelf elimineer. Daar denk ik aan, telkens,
waarna ik me realiseer dat dat zinloos is.
Yin is de veroorzaker van yang,
yang is de veroorzaker van yin.
Wil ik vooruitkomen, zal ik beide nodig hebben.
Krampachtig kruipend over de vloer na mijn zoveelste val,
heftig bevend, waarbij angst om te bewegen sterk domineert,
…dan voel ik echter niet mee met die wijze Chinees.
Het fragment, waarbij Najib Amhali lachend
zegt, over een trein: “Of spring er eerst even voor!”
herhaalt zich triomfantelijk in mijn hoofd.
Zo rustig gedaan met de kerst,
en toch een behoorlijke, veel meer dan anders, terugval.
Een down,
zo noemen we ze hier thuis.
Het zwarte yin kon ik namelijk niet over mijn muil krijgen.
Dat mijn moeder dan zegt: “Maar yin is de veroorzaker van yang”.
En dat mijn broer dan binnenkomt, er al aan gewend is en zegt:
“Iemand nog ijs?”
Ik wil dit niet, opnieuw en opnieuw.
Hoeveel ik wel niet gewandeld heb,
door weer en wind. Tijdens sneeuw en ijs was er
vorig jaar niemand. Zelfs de eenden waren zoek.
Er komt een nieuwe afspraak bij de neuroloog,
om dingen verder uit te sluiten.
Misschien is er neurologisch meer aan de hand, waardoor het niet gaat.
Is er iets kapot gemaakt, werd ook genoemd.
Dit, nadat ik de huisarts zei: “’Je zal weer probleemloos kunnen lopen!’, zei ze”,
en hij met een pijnlijk gezicht mijn zin afmaakte:
“Ja, dat is inderdaad het leukste deel van de hele behandeling…”
Leven in angst,
maar angst is vloeibaar.
Ik maak geen schijn van kans, met die terugvallen.
Het ontbreken van continuïteit.
Je voelt je onvermijdelijk yin
en yang is dan nergens te bekennen.
Dat wat ik leer en toepas als het goed gaat
en de dingen die ik doe, het verliest dan grotendeels zijn functie,
kan niet op tegen al het zwart, dat er hoe dan ook is.
Onderstaande muzikale cover van Emily Linge vind ik erg goed.
Jong als ze is, heeft ze echt talent! Ik volg en waardeer haar al heel lang.
De piano ontbreekt, dus er was een rol voor me weggelegd,
die ik al vaker voor haar heb vervuld.
Vooral gedurende de Bridge klinken we samen erg catchy!
Niet minder dan toepasselijk, in tijden van heftige rillingen…
Shivers by Emily Linge, Ed Sheeran
