Face in the crowd

Gezicht in de menigte.

Het is ergens in september 2008 als ik naast mijn moeder sta, in een vol en uitverkocht Gelredome. Vanuit het donker heb ik stiekem het idee dat ik zo voorover zou kunnen vallen, zo steil zijn de staplaatsen voor onze stoelen. Ze kijkt me glimlachend aan, haar blik die me opnieuw geruststelt, zoals zij mij ook gedurende de afgelopen kloteperiode van twee jaar gerust heeft gesteld. Ik geniet volop van het moment, een zeldzaam iets, terwijl ik voel dat ik niet meer dezelfde persoon ben die ik ooit was. Ik ben een vage schim geworden van wie ik dacht te worden.

Als ik omlaag kijk naar het podium, zie ik niemand minder dan Lionel Richie staan die ook op de schermen voor ons verschijnt.
Hij zingt voor ons het nummer Face In The Crowd dat speciaal geschreven is om samen met Trijntje Oosterhuis te worden gezongen. Zij bevindt zich naast hem. Hun stemmen verrijken ons en overstemmen zo eenmalig mijn zorgen. Er komen tranen in mijn ogen die vanuit het donker niet kunnen worden opgemerkt. Al heeft mijn moeder ze wel gezien, terwijl ze me betekenisvol over mijn rug streelt.

Ik weet nog goed waarom ik toen emotioneel werd.
Dat was, omdat ik me realiseerde dat ik op dat moment even gelukkig was.
Het voelde desondanks als een eenmalig iets. Dat kon toch niet zo zijn?
Ik hield mezelf uiteindelijk voor dat dit het einde was. Pas toen voelde ik me gesterkt.
Het einde van alle ellende. Want ik was immers nu gelukkig!
Dan stond niets me in de weg dit ook te voelen, buiten dit prachtige concert!
Er kwamen gedachten in me op die ik maar moeilijk kwijt kon raken.
De belangrijkste gedachte was dat ik nu moest genieten, niet dit moment moest laten verpesten door alles wat gebeurd was. Het was een zeldzaam moment. Dat gaf ook druk.

Als ik nu iets tegen mijn angstige, depressieve zestienjarige ik had kunnen zeggen, was dat vanuit de geruststelling geweest dat ik niets anders had hoeven doen.
Een waardevol moment kun je desondanks niet vasthouden, zelfs al koester je nog zo de wens. Dat hoort bij het leven. Zoveel jaar later, zo blijkt, is het de herinnering die, als mijn 33-jarige persoon voorbij dit alles, het bewijs levert. Het was geweldig, dat vind ik nu nog steeds. Daar kon wat volgde niets aan afdoen, jouw werkelijke angst.
Je deed het supergoed. 
Je genoot volop, ondanks alles!
Je wist het nog niet, tastte toen nog in het duister, maar dat blijvend kunnen genieten, ondanks alles, zou later door iedereen die jou maar kende jouw blijvende grootste kracht worden genoemd.