De drie musketiertjes

Zes jaar was ik toen ik mijn eerste school in Nijmegen verliet,
om in Elst op basisschool ‘t Startblok te gaan.
Een ode aan de St. Maartenschool en de peuterrevalidatie!

Mijn twee hartsvriendjes liet ik achter,
een lief jongetje en een lief meisje. De drie musketiertjes waren niet meer.
Dat vond ik erg moeilijk, ik wilde aanvankelijk niet.
Ik kan hun vrolijke gegiechel nu nog horen!

Na het samen zwemmen theedrinken met een hoop melk in het Rondeel,
in ronde glazen die me daar nu nog altijd aan herinneren als ik ze zie.
Dingen vervagen, maar het gevoel is nooit verdwenen.
Twee korte verhaaltjes.

Scheerschuim in de ruimte

In onze therapie werd er met scheerschuim gewerkt.
Op een dag was ik samen met het meisje, mijn vriendinnetje,
even alleen, omringd door de flessen scheerschuim.
Eerst keken we alleen nog naar de flessen,
daarna pakten we ze vast,
deden giechelend de deur achter ons dicht…
Vrijwel meteen zat de hele therapieruimte,
veel spullen, veel boeken, alles…
Werkelijk alles… zat onder!
Ik kan ons gegiechel nu nog horen en we proestten het uit, hadden de slappe lach.
Daarna werden we betrapt, maar de schade en ons plezier waren al aangericht!
Hoewel dit een zeer klein verhaaltje is,
de tijd heeft onvermijdelijk zijn werk gedaan,
ben ik het gevoel van vrijheid en kattenkwaad
met mijn lieve giechelende vriendinnetje,
en de geur van het al ons omringende scheerschuim,
dat nog lang in de ruimte is blijven hangen en
me blijvend, bij elke fles, is blijven herinneren,
…nooit vergeten!

Plantaardig

Het speelkwartier was altijd leuk! Maar niet voor iedereen.
We speelden vaak politie’tje. Mijn vriendje wilde ook politie worden.
Hij was heel aardig en goed in politie, dus ik zag dat ook wel gebeuren.
Maar één keer was de politie, bestaande uit een kleine bende van drie, corrupt…
Er was op het schoolplein een jongetje, helemaal ingekapseld
in een moeilijke constructie, hij kon zich amper bewegen en niet praten…
Hij had honger, besloten we. Met een hoop gegiechel ritsten we met ons drie
blaadjes, onze handjes helemaal vol, zonder dat iemand het zie!
Het jongetje was een heel vrolijk jongetje,
hij bleek ook nu en onder alle omstandigheden
te blijven lachen. Daar heb ik veel van opgestoken!
De blaadjes duwden we in één keer naar binnen en staken al kwijlend uit zijn mond.
Door zijn blijvende lach waren we het al snel met elkaar eens.
Hij vond het heel erg lekker! We proestten het uit en renden snel weg.
Dit verhaal kreeg nog een staartje…
Jaren later was ik noodgedwongen opnieuw op scholenbezoek, ter oriëntatie.
In een bestaande klas keek ik naar de gezichten die mij aanstaarden en
gaf verschrikt mijn moeder een por:
“Dat is hem!”, fluisterde ik.
“Wie?”, zei ze.
“Plant!”, zei ik met een rode kop.
Na achteraf wat speurwerk op Internet
bleek het inderdaad dezelfde jongen te zijn.
Naast gevoelens van schaamte was ik ook blij voor hem.
Je kon niet ontkennen: gelukkig leefde hij nog!
(En herkende hij mij niet meer…)