Op de route

Afgelopen donderdag had ik mijn eerste cursusdag.
Omringd door de juiste mensen voelde dat eindelijk als thuiskomen!
Het sluit, zonder overdrijving, passend bij mij aan,
de begeleiders, de stof, de tijden en het is een zeer leuke groep.
Geen spijt.

Dat thuiskomen vind je vanaf nu ook ergens anders terug:
in het bewegen. Het was zuur hard te trainen, waarna
terugval telkens en opnieuw alle voortgang vernietigde.
Tot zojuist zat ik daarover te praten op de bank.
Ik schetste een oplossing,
en sindsdien voel ik me beter.

Zoals de cursus op de route ligt,
zo zal het bewegen moeten volgen.
Eerst dingen doen, zonder angst,
waarna het bewegen volgt.

Dit zorgt als van nature
dat ik niet meer van de route val,
zodra het mij minder gaat. Nee, alles inclusief.

En ik heb het ondervonden:
ik heb de dag na de cursusdag
binnen twintig minuten een mooie lentejas geshopt,
die ik in een etalage zag hangen in een winkelcentrum.

Vanuit mijn rolstoel stond ik voor een spiegel
en hij stond me bijzonder goed.
Goed zonder angst.

Die spiegel zei me nog iets.
Ik keek mezelf in de ogen aan
en ik wist het zeker:

Thuiskomen op de route,
dat wordt mijn nieuwe beleid.