Gregor Samsa

Sprookje gebaseerd op het boek Die Verwandlung (De Gedaanteverwisseling) van Franz Kafka.

Gregor Samsa lag op zijn rug,
terwijl hij getroffen werd
door irreële gedachten.

“Ik zit nu in een opbouwfase,
maar daarna zal ik gelukkig zijn!”,
zei hij vastberaden tegen zichzelf.

Al krakend liet
het huis protesterend
van zich horen,
resulterend in een andere
opkomende gedachte:

“Maar ben ik dadelijk
wel gelukkig,
als ik eenmaal daar ben?”

Met een hoop gestommel
trad op dat ogenblik een kip
via de nauwe schoorsteen zijn kamertje binnen.
“Geen zorgen, noem mij maar Hennetje”, zei Hennetje.

Verschrikt keek Gregor op, een feest der herkenning.
“Ik ken jou! Jij wilde een cake gaan bakken,
vroeg hulp aan al je vrienden, maar niemand wilde je helpen.

Wat ik altijd al heb willen weten:
Heb je jouw zelfgebakken cake vervolgens
écht helemaal alleen opgegeten?”, vroeg hij met een verlekkerd gezicht.

Hennetje knikte.
“Neem van mij aan,
het leven is gewoon
één grote kut”, zei ze met enige trots.

“Dat weet ik.
Met mijn libido is niets mis”, zei Gregor enigszins verlegen.

“Brand los, ik kom je helpen”, zei Hennetje,
toen ze eenmaal warm onder dezelfde deken lag.

“Je hoeft me niet aan te raken.
Dat doe ik al dagelijks zelf”, zei Gregor, geheel uit zelfbescherming.

Hennetje zuchtte.
“Ik bedoelde natuurlijk met levensvragen!”

“Nou, soms vraag ik me af of dit het is.
Zal het leven zich nog voor mij ontvouwen?
En dan heb ik automatisch erge stress en jeuk op mijn rug”

Gregor Samsa moest meteen weer krabben,
schuurde zich hulpeloos tegen de muur,
terwijl Hennetje hem pikte en pikte,
puur ter relaxatie.

“Je omstandigheden zijn ook niet goed.
Je ligt alleen maar in deze kamer”, besloot Hennetje, eenmaal uitgepikt.

Gregor knikte, maar dacht er het zijne van.
“Dit is nu wat er is, mijn herstel gaat niet sneller”, zei hij peinzend.
Even keek hij op de klok voor hem, die tikte en takte en tikte.

“Verwacht je nog iemand?”, vroeg Hennetje.

“Ja, ik verwacht rond dit uur Roze Olifant in de kamer.
Dan zijn mijn gedachten op hun dodelijkst
en klamp ik me vast aan alles dat niet echt bestaat”, zei Gregor.

“Ah, wishful thinking! Maar dat ken ik wel!”, zei Hennetje.

Gregor keek Hennetje aan.
“Nee, het is unwishful thinking,
maar met Roze Olifant”

En warempel! Stipt op tijd, om elf over elf,
stapte daar Roze Olifant de kamer binnen.
Hij verwarmde zich meteen met zijn roze billekes aan de open haard.
“Ik hoop dat ik weer enkel hoef te poseren”, zei hij koeltjes tegen Gregor.

Even was Gregor Samsa heel gelukkig met
het rooskleurig toekomstig aanblik van Roze Olifant,
zijn nare gedachten gesust, tot
de blinde paniek weer bij hem toesloeg.

“Wat als”, fluisterde hij, terwijl het koude zweet hem uitbrak.

“Als wat?”, vroeg Hennetje, met een goed gehoor.

Roze Olifant vroeg of het nog lang duurde.
“Ik heb wel ook nog voor mijn kinderen te zorgen,
drie groepen vol”, uitte hij zich zichtbaar geërgerd.

“Kinderen???”, vroeg Gregor met grote ogen verrukt,
die meteen ontwaakte uit zijn winterslaap,
zich plots weer moeiteloos van zijn bed tilde
en al net zo gauw geen kever meer was!

“Ik moet zeggen:
ik dacht dat ik groot en roze was”, riep de Roze Olifant als eerste uit
bij het aanschouwen van Gregor’s blote mensenbillen.
“Other than that, ik werk fulltime met kinderen, ja.
Wat is daarmee?”

“Let op, nu krijgen we het”, zei Hennetje nog met haar ogen dicht,
“Maar Gregor, doe eerst even je kleren aan, alsjeblieft”

Eenmaal zijn eigen grote mensenkleding weer aan,
vroeg Gregor zo bescheiden mogelijk:
“Mag ik alsjeblieft met je mee, Roze Olifant?
Ik zou ook dolgraag met kinderen werken!”

Roze Olifant gaf zich niet meteen gewonnen.
“Hoe weet ik dat je daar je blote billen niet laat zien?
I mean… Neem van mij aan: ze zijn huge! Nog groter dan die van mij!”

Hennetje pakte uit een stoffig laatje een oud boodschappenlijstje
en stelde vlug en secuur een contract op. Er stond:

Ik wil graag hier werken met kinderen,
zal ze met mijn blote billen nimmer hinderen.

Meer paste er niet op het boodschappenlijstje.
Gregor tekende het in één ogenblik.
Roze Olifant schudde hem de hand.

“Gefeliciteerd! En wat ik zei over je billen,
dat meende ik niet, hoor. Ze zijn erg mooi,
hoe kreeg je ze zo vol?”, wilde hij nog weten.

Hennetje vloog op richting het grote mensengezicht
van Gregor en zei: “Zie je wel?

Geluk dient zich misschien niet vanzelf aan,
soms word je op de proef gesteld en moet je erop wachten.
Maar blijf geloven in alles wat er op je pad komt.
Dan komt het altijd goed!”

Gregor knikte heel blij en tevreden,
al was er nog één ding dat hij aan Hennetje wilde vragen.
“Waar blijft jouw zelfgebakken cake?!”, zei hij lachend.

Hennetje sloot zich meteen op in de keuken
en bakte en bakte met veel plezier, opnieuw
zonder hulp van vrienden en vriendinnen…
Helemaal alleen, zoals zij dat eerder kon,
deed ze speciaal voor deze feestelijke gelegenheid
graag weer haar uiterste best.

Toen de cake eenmaal klaar was,
overgoten met overheerlijke chocolade, heerlijk rook!
…nodigden Gregor, Hennetje en Roze Olifant…

…maar liefst honderd kinderen uit,
die allemaal dolgraag kwamen spelen
en een hapje wilden proeven.

Hun reacties unaniem:
“Mmmmmmmmmmmmmm!”

En zo leefden
mens Gregor die eerst nog een kever was,
kip Hennetje en olifant Roze Olifant,
met oneindig veel smaken zelfgebakken cake,
nu nog elke dag omringd door honderden blije kinderen,
nog lang en… in het geval van Gregor:

Veel gelukkiger!