Mevrouw zonder hondje

Het was vanochtend dat ik samen met iemand in het park liep.
Met een snelheid kwam een hondje ons tegemoet, heel vrolijk en blij.
Achter dat hondje liep een mevrouw. Toen we haar passeerden,
zei ze afkeurend: “Dat is niet mijn hondje. Dat doet mijn hondje niet”
Daar moesten we om lachen. Zij bleef serieus.
Ook het hondje was hier,
kwispelend en gezien de afstand, al net zo van overtuigd.
Toen we weer verder waren gelopen,
onze wegen van vrouw en hondje gescheiden,
keken we nog eenmaal achterom.
In de aangename zon liepen de mevrouw en het hondje toch samen.
Eind goed, al goed en
een mooi begin van onze dag.