Het te herwinnen nu

Leven in het nu, ik was er goed in, en dat nog altijd.
Zodra ik maar onderweg ben of iets meemaak, geniet en ben ik nog altijd in het nu.
Op die manier heb ik ook dingen overwonnen, dingen die niet meevielen.
En toch is het gek.
Voorheen had ik geen leven, toen bestond mijn leven uit slechts vier muren en enkel ziek zijn.
Muziek, koffie en schrijven waren mijn drijfveren, ik deed het met niets.

Inmiddels heb ik weer een leven, vooral in vergelijking met.
Dingen zijn veranderd, ik kan veel meer, niet meer ziek, ben meerdere dingen aangegaan,
sta daadwerkelijk meer in het leven.
Helaas komt daar als bijkomstigheid bij:
mijn beperkte energie plus terugvallen die ik in mijn bovenstaande leven niet had.
Dat is erg lastig, de cyclus van beter worden, even goed zijn en dan weer voor langere tijd veel slechter.
Dat maakt, door ook mijn beperkte energie, dat je telkens noodgedwongen kijkt:
Kan ik dit? Moet ik iets afzeggen? Doe ik iets maar voor de helft? Niet te vergeten vooral en het meest: iets noodgedwongen niet doen. Of doe ik het volledig en incasseer ik de klap, die vroeg of laat komt? Sommige stappen moet je nemen om vooruit te komen. Levert wat op. En toch komt die klap.
Voorheen, in mijn bovenstaande leven, kon ik niet eens op een terrasje zitten of we moesten alweer terug. Dat kan nu wel. We doen niet anders!
Misschien zeer onvolledig…

Wat mijn punt is, is het volgende.
Ik was bij het leven dat ik had, mijn geen leven,
wonderbaarlijk genoeg veel meer in het nu dan dat ik dat nu ben!
Je kijkt nu bij alles noodgedwongen meer naar de toekomst,
wordt blootgesteld aan dingen, leeft weer meer in dat kwaadaardige systeem, plant meer,
meer vreugde als ook meer ongemakken, er komt veel meer bij kijken.
Dat had ik vooraf niet verwacht, deze uitkomst.
Dacht eigenlijk: meer mogelijkheden is meer nu.

Ik mis niet mijn vorige leven, wel het blij zijn met niets, niet constant vooruitkijken.
Begrijp me niet verkeerd: dat ben ik nog altijd, nog altijd blij met niets.
En ja, ik leef ook nog in het nu.
Maar de laatste tijd wel te weinig.

Mijn eigen gedachten maken me in slechte tijden helemaal gek,
daarbij komt: alles wat ik heb opgebouwd praat ik nu geheel negatief de grond in.
En ja, het klopt, vanuit een terugval die al sinds 25 april speelt.
Aanleiding: te veel noodgedwongen afspraken, met als vervolg een zomer,
dan valt altijd alles stil en daar ga ik slecht op, waardoor de terugval in stand blijft.

“Is er nog hoop?”
“Is dit mijn eeuwige lot?”
“Ben ik mijn eigen probleem?”
“Kan ik geen contacten onderhouden?”

Inmiddels heb ik het magische boek van Eckhart Tolle maar weer van boven gehaald.
De kracht van het Nu. In eerste instantie had het niet bepaald de juiste werking…
Mijn eerste gedachte was namelijk:
zouden zijn gigantische neusgaten nog steeds zo verstopt zitten?
Ik moest me weer even focussen, dat begrijp je.
Iets dat je inmiddels zo vaak gepakt hebt… eerder verloor het boek al zijn glans.
Maar nu niet. En daar ben ik blij om. Als je maar diep genoeg zit…
(Overigens geen antwoord op zijn gigantische neusgaten!)

Het leven is soms ronduit kut. Dat kan ik maar beter erkennen.
Maar waar ik bang voor was, is de angst dat iets blijvend is, een defect.
Ik geloof nu niet langer dat dat zo is en praten met elkaar helpt dan ook niet,
want dan word je juist bevestigd in je angst, terwijl het geheel onjuist is wat gezegd wordt.

Dit is gewoon even een fase, hoe zwaar ook.
Je mag het leven even niet leuk vinden, omdat dat ook gegrond is.
Er is niets verloren, en dat zal het ook nooit zijn.
Daar ben ik te positief voor. Bij een beetje voel ik al het geluk.
Gewoon straks weer verder, in september.
Dan word ik vanzelf weer blij en krijg ik weer de spirit.
En dan met een goed gevoel verder met de opbouwfase.