Ibrahim, de koffie en de Efteling

Laatst bestelde ik koffiebonen.
Ik bestel overheerlijke koffie bij Coffyn,
een koffiezaak gerund door mensen met een beperking,
de eerste vier zakken in vier jaar tijd.
Toen ik mijn koffie uitpakte,
zat daarbij een tekening.
Zijn naam stond op het vel, van ene Ibrahim.
Ik moest wel even kijken wat het was,
gelukkig stond er Koffie bij.
Meteen erna kwam mijn moeder binnen,
zij bekeek de tekening kritisch, vroeg “Wat is het?”,
en zonder af te wachten verscheurde ze
Ibrahim’s mooie tekening, met de hartverscheurende woorden:
“Kan die mooi mee met het oud papier.”

Eerder. Slechts acht uur nadat ik mijn bestelling had gedaan,
plaatsten de Downies al de volgende foto op hun Insta:
Hun hele, hele gelukkige gezichten, met een bordje, waarop stond…

DANK VOOR UW GIFTEN. WIJ ZIJN MORGEN GESLOTEN EN GAAN NAAR DE EFTELING!!!

Ik werd erg blij van dit nieuws en heb twee weken aan ze gedacht.
Wat fijn dat ze het leuk hebben, dacht ik.
Mijn koffie kwam een dag later, daar moest ik om lachen.
En dat verklaarde het. Ibrahim had natuurlijk helemaal geen tijd gehad voor mijn tekening!
Bij die gedachte moest ik opnieuw lachen. Lief bedoeld, ik ben met ze begaan.
Ze hadden het inderdaad heel leuk gehad.
Dik verdiend!

Als je een keer tijd hebt, ga naar ze toe.
Ze zitten in een gezellige kas op het terrein van Intratuin Malden en bieden je naast ontzettend goede koffie ook allerlei lekkers en thee aan. Tegelijk is hun kas een winkeltje, waarbij je dezelfde koffie, thee en hetzelfde lekkers mee naar huis kunt nemen…
Op de taarten na natuurlijk!
Daarnaast zijn hun stralende gezichten absoluut goud waard.
Zij zijn trots op wat ze doen! Elke dag laten ze zich weer van hun beste kant zien.
(Mocht je in een dipje zitten werkt dit helend!)
Wie weet zitten ze door jou dan snel weer aan het bedrag,
en komt Pardoes ze spoedig weer tegemoet.
Houdt wel in: je krijgt een snel afgeraffelde tekening, maar ook…
Je bezorgt ze de dag van hun leven en ziet hun supergelukkige gezichten!