Het open venster

Het was nog stil aan de Place Orange.
De Franse huisjes met hun Nederlandse en Franse eigenaren,
ze tekenden verlaten af bij slechts de weerklank van de stromende fontein,
een herkenbare geur van vochtig blad verspreidend,
zoals ik in de vroege uren alleen op het witte sierlijke bankje zat,
dat met elk jaar meer van haar verf leek te verliezen,
roest dat zich geheel in stijl oranje toonde,
terwijl al mijn vrienden nog op één oor lagen.

Ik dacht terug aan gisteren,
aan de kleine picknick die de Franse Laura (spreek uit: Lora)
met haar vriendin voor de ogen
van mij en mijn vriend gehouden had.
Aan hoe ze vooral mooi was als ze boos was,
zoals we stiekem op haar gejaagd hadden
en zij met ons gespeeld had.

In welk huis Laura woonde, ik had geen idee,
een van de vele geheimen die zij voor ons had.
En hoewel het nu klinkt alsof we
een perfect duo waren, mijn vriend en ik,
bleek hij vooral een blok aan mijn been.

Laura had met haar vriendin
in het gras gezeten, haar roze
topje dat weinig verhulde,
zoals ook Laura
volwassen werd,
samen met de witte verf
die het bankje verloor,
maar nog altijd jonger dan ik,
zoals ik ze het liefste jong had.

Mijn vriend kon geen Frans,
dus ik zou vertalen wat ze tegen ons zei.
Niet mis was het wat ze zei,
terwijl mijn vriend knikte
en tegen mij zei:
“Niet mis dus.
Is dat alles wat ze zegt?
Ze zegt toch meer?”
Ik koos ervoor
een intieme sfeer
tussen mij en Laura
te creëren. Dank voor uw begrip.

Het ging pas mis
toen hij keihard herhaalde
wat ik tegen hem zei,
terwijl we keken naar
haar niets verhullende roze topje.
Ik fluisterde lachend:
“Très bien, HEMA.
Maar dat moet je niet…”
Het was al te laat,
hij riep het, waarna hij
zelfs herhaalde
dat hij dat niet mocht zeggen.

Of Laura iets van de HEMA begreep,
geen idee. Ik had nog
willen roepen dat
elke andere textielzaak natuurlijk
ook goed is. Met een hatelijke blik
stond ze op. De picknick was over,
ons schouwspel voorbij.

Na mijn zonden in mijn eentje op het bankje overdacht te hebben,
besloot ik op te staan, toen er plots…
recht voor me twee luiken open gingen.
“Oh, mijn god,” zei ik zachtjes in mezelf.

Het was Laura, nog in haar slaapshirt.
Ik heb nooit echt begrepen
hoe ze me niet gezien kon hebben,
aangezien ik recht voor haar stond.

Ze draaide zich om, met haar rug naar me toe,
ontdeed zich voor mijn ogen van haar shirt,
haar zachte bruine meisjeshuid zichtbaar
en deed haar kleine bh om die roze was.
Ik was nooit echt goed geweest in een tactische opstelling,
dus ik hoopte maar vurig dat ze me niet zou zien.
Wat een heerlijk beeld en wat een eer.

Kort daarna kwam mijn vriend aankloppen.
“Hey maatje, nog nieuws?”
“Nee, het zijn barre tijden,” zei ik, terwijl ik wegkeek.
Na een tijdje zei hij “Je bent zo stil, is er iets?”
“Nee, nee, niks. Helemaal niks.”
Hij bleef me aankijken, terwijl ik mijn lach inhield.
“Laura nog gezien?”, vroeg hij me.
“Je kent Laura. Als je haar zoekt is ze nergens te bekennen.”
“Dat vind ik echt wel een leuke meid,” zei hij.
“Zet haar uit je hoofd, ze is helemaal niet leuk.
Helemaal niet leuk, hoor je me!”
“Je hebt gelijk,” zei hij, gevolgd door
“Bedankt. Jij bent een echte vriend.”
“Altijd, weet je,” zei ik onhandig.

Nog diezelfde dag, nadat ik Laura zo gezien had,
liep ik door het tunneltje naar de Place Orange.
Zij kwam aanlopen vanaf de andere kant,
sleepte een kleine roze trolley achter zich aan.
Normaal groette ze ons nooit, dus ik was er al bang voor.
Vanuit haar snelle tempo kwam ze
voor mijn ogen tot stilstand, glimlachte raadselachtig, terwijl ze zei:
“Coucou. Ça va?”
Ik kreeg een kleur.
“Oui, merci, ça va et toi?”
Dat kreeg ik er nog net uit, zeg maar…
Ze leek blij met mijn antwoord, flirtte duidelijk met me.
Terwijl ze eenmaal haar weg vervolgde
en uit mijn zicht verdween,
keek ik haar verwonderd na.

Met mijn hoofd in de wolken bedacht ik me…

…ze heeft het al die tijd geweten!

Daarna heb ik haar nooit meer gezien.

“Nog nieuws?”, vroeg mijn vriend me later verveeld.
“Geen nieuws. Meiden zijn stom, man.
Jij kunt beter iets anders gaan doen.”
Blij met mijn lichtdwingende suggestie,
zuchtte hij: “Echt wel.”

“IJs?”
“IJs.”