Geschreven 7 oktober 2022, ongelofelijk(!) toevallig de verjaardag van Poetin.
Mijn arts slaat zijn ogen neer en
ook zijn Happy Socks die
hij van het Radboud waarschijnlijk verplicht aan moest
op de kinderafdeling, lijken voor even minder happy.
“Dat is wel een héél specifieke kinderwens, meneertje,” mompelt hij.
Ik knik en voel me beschaamd, waarna hij zegt:
“Weet je wat, kom morgen maar terug.
Kan ik er een nachtje over slapen,
voordat de hel losbreekt…”
De volgende dag bevind ik me opnieuw
in zijn spreekkamer. Van de spanning
heb ik geen oog dichtgedaan.
Mijn arts doet de deur achter zich dicht,
roept triomfantelijk: “Goedemorgen! Je bent het in elk geval niet vergeten!”.
Met mijn lichaamstaal geef ik aan
dat het nu geen tijd is voor grappen.
Zijn handen voor zich gevouwen,
wordt ook hij serieus als hij met gedempte stem zegt:
“Dat wat jij wilt is illegaal, zeg maar…
kost wel geld.”
Op alles voorbereid rommel ik wat
in mijn jaszak, totdat er een vergeeld bonnetje
tevoorschijn komt.
“Kunt u hier wat mee?
Het is mijn laatste hoop.”
Hij neemt het bonnetje van me aan,
bekijkt het aandachtig.
“Je vader is goed bezig geweest,” mompelt hij half lachend,
“Maar hier kunnen we niks mee.”
Met mijn vinger wijs ik hem op de subtiele hashtag
die onderaan het papiertje staat.
Mijn arts opent de computer, typt:
#eerlijkzullenweallesdelen
en drukt op Enter.
“Kijk, nu komen we ergens.
Terrasje hier, hotelletje daar,
toe maar, toe maar.
Ik zal je de details besparen…”
Gespannen wacht ik in stilte af.
“Als het goed is, kan ik nu met één druk op de knop…”
Hij maakt me al wijzend attent
op de rode knop
die zich aan het eind
van zijn toetsenbord bevindt.
“Druk jij of druk ik?”
Met mijn gehele hand
druk ik op de rode knop.
Er gebeurt niks.
Al die seconden gebeurt er niks.
…totdat…
Operation successful
op het scherm verschijnt.
“Zo, nu zijn alle betalingen die je vader
van de periode 2010 tot aan nu, 2022,
gedaan heeft, ongedaan gemaakt.
Tevens is het vrijgekomen bedrag
direct op jouw rekening gestort.”
We glimlachen in stilte naar elkaar,
mijn arts en ik.
Opgelucht verlaat ik zijn spreekkamer.
Hij roept nog na:
“Doe ze allemaal de groeten!
Even een nieuwe afspraak maken.
Ik zal zorgen voor de rest.”
De dag naderde sneller dan verwacht,
en ik was er klaar voor.
Meteen nadat ik dit keer de draaideur
van het Radboud in ging, werd ik door
meerdere mannen overmeesterd
en geblinddoekt.
Afgevoerd tot helemaal naar de kelder,
zoals ik de vrouwenstem van de lift herkende
en ze nog altijd even rustig “-1” zei…
Zag ik heel lang niets,
met ziekenhuistape vastgebonden op een stoel,
de verwarming geheel uit,
winter dat het was.
Het duurde lang vóór ik
mijn mond kon bevrijden,
tevergeefs riep “Hallo, kan de verwarming aan?”.
Naderende voetstappen
maakten me onrustig.
Ze stonden stil voor mijn gezicht.
Mijn armen werden onder luid geschreeuw bevrijd.
Op de tast
bevoelde ik de kleine, kale
gedaante die voor mij stond.
Ondertussen leek hij zich te verontschuldigen, zei
“Cold, but Russian gas, you see?”
Sloeg een warmtedeken over me heen.
“Who am I?”, riep hij krachtig na een tiental minuten,
in een doodse stilte die ik tot dan toe niet gekend had.
“Who am I? Who am I?”
Hij ontdeed me van mijn blinddoek,
voor het eerst zag ik weer licht en
keek hem in zijn kleine ogen,
glimlachend als een vriendelijke kleine man.
“You pay, I am your friend!”
Toen we eenmaal samen aan de koffie zaten,
zag ik pas de grote groep mannen die om ons heen stonden.
Ze droegen geweren en
hun blote borstkassen waren uitgerust met bomgordels.
Geheel naar zijn tevredenheid zag hij me verwonderd kijken.
Hij probeerde de stilte te doorbreken met een grapje,
terwijl hij “Boom!” zei, hij zogenaamd het bewustzijn verloor
en komisch probeerde te zijn met zijn “Now you, my dear friend”.
Ik was niet gerustgesteld.
Eindelijk hoorde ik vanuit een hoek de stem van mijn arts,
voor de zakelijke kant van het verhaal.
“We pay, you deliver”, riep hij streng, gevolgd door “Coffee is empty now”.
“Woah, woah, woah,
now that’s what I call a good doctor”, richtte de kleine man zich tot mij.
Ik knikte.
De kleine man kwam ter zake.
“My friend, you sent message to me on Pinterest… yesterday?”
“No, on Twitter in 2013”, zei ik onverschillig.
Ik had het nog niet gezegd of er klonken geweerschoten.
Hij herhaalde zijn vraag, ditmaal dreigend:
“My friend, you sent message… yesterday?”
Ik keek naar alle geweren, besloot “Yes” te zeggen.
De kleine man was ineens weer vriendelijk.
“Good. I answer messages in 48 hours. Yes?”
“Ehh… Yes”, zei ik voor de vorm.
“So what can I do for you today, my friend?
You still want to live in beautiful Russia?”
Zo voorzichtig mogelijk,
terwijl mijn arts me gebaarde nu extra voorzichtig te zijn,
zei ik “Not exactly”, waarna de kleine man pijnlijk over zijn kale hoofd wreef.
Een voelbare spanning die het gehele gegijzelde ziekenhuis ademde.
Opeens begon de kleine man te lachen.
“Okay, you die now”
Er kwamen gewapende mannen op me af,
ik dacht dat mijn laatste moment gekomen was.
Meerdere geweren op mij gericht,
besloot hij net op het laatste moment te zeggen:
“Wait, wait, my friend, it’s a joke. You died many times before, right?”
Ik wist even niet wat ik moest zeggen.
“You’re strong man. I like strong men”, sloeg hij me op mijn schouder.
“Yes, yes, strong,” zei ik twijfelachtig, terwijl ik mijn arts achter zijn handen weg zag duiken.
“So I like you, you see. What can I do for you? Stage is all yours”
Als vrienden pakten we zijn iPad erbij,
openden zijn Instagram,
waarna vele Russische meisjes automatisch verschenen.
“Is hobby. My hobby,” zei hij ongemakkelijk.
Ik aaide hem geruststellend over zijn kale grote bolletje.
Eenmaal bij het zoekscherm aangekomen,
typte ik de letters… P… A… V… A… G… A…
Gefascineerd keek hij met mij mee.
Er verschenen foto’s van Anna.
“You like this girl, you like? Why?”, vroeg de kleine man.
“Because she is a Scorpio, and I am a Scorpio too.
I understand her best. She will be my daughter”, zei ik met een vriendelijke lach.
Het gezicht naast me veranderde onmiddelijk. “But Scorpio… must die”
De wapens werden opnieuw op me gericht.
“Oh no no, I forgot. We are Pisces, blub blub”, zei ik ogenschijnlijk kalm,
terwijl ik zijn hete adem voelde.
Opnieuw maakte hem dat van streek. “Pisces are too sensitive. They must die too!”
“Anna, help me!” riep ik uit.
Vanuit het niets verscheen daar Anna Pavaga.
Haar kleine gestalte, ze rende naar ons toe,
kwam tussen ons staan. De kleine man bespotte haar.
“What’s so special about her, what’s so special?”
Ik gaf haar voor zijn ogen een innige omhelzing,
terwijl ze in zijn oor het sleutelwoord “Family” fluisterde.
Tegen onze liefde was Vladimir niet opgewassen.
Het woord Family deed hem onmiddellijk verbleken.
Hij gaf meteen opdracht aan de mannen zich terug te trekken,
het ziekenhuis werd weer een veilige plek,
maar niet vóór hij in mijn gezicht met veel speeksel
“Damn you, Scorpios!” schreeuwde.
Een week naderhand was ik
samen met Anna bij mijn arts op consult.
Ze zat tevreden bij mij op schoot,
mijn arts die ons vriendelijk bekeek
en zei:
“Dat was al het geld van je vader wel waard.
Gefeliciteerd met je vaderschap, Remi.
Het is je van harte gegund.”
Hij richtte zich tot mijn dochter,
terwijl hij haar vroeg “Are you happy now, Anna?”.
Anna draaide zich naar me om, omhelsde me en zei:
“Yes, very.
Operation successful!”
