Mijn oma in de lift

Geschreven 25 september 2022.

Ik stond naast het kleine mensje
dat vriendelijk voor zich uitkeek,
blij om mij te zien,
terwijl ik haar van opzij bekeek.
Ze steunde op haar rollator.

Klein en rond,
mijn lieve omaatje.

Naast ons stond mijn vriend.
We waren ik denk zo’n dertien jaar
en kwamen haar
met de fiets opzoeken.
Zo stonden we met zijn drieën,
met mijn oma,
in de oude lift van haar tehuis.
Het was stil om ons heen,
terwijl we traag van onder
naar boven, naar haar etage gingen.

Plots hoorden we
een gedempt salvo aan geweerschoten.
Mijn oma’s blik veranderde niet.

Mijn vriend en ik
keken elkaar aan.
Ogenschijnlijk bleef
ook zijn mimiek hetzelfde.

…Het waren slechts de
vrolijke kuiltjes in zijn wangen
die hem verraadden.

Na bij mijn oma
op haar kamer
te zijn geweest,

ging ik samen
met mijn vriend
naar de bovenste verdieping
van het bejaardentehuis.

Stiekem klommen we
door het open kleine raam,
waarna we hoog op het platte dak stonden,
terwijl we uitkeken over alles
dat zich onder ons bevond.

“Sorry voor mijn oma,” zei ik.
“Geeft helemaal niks. Ik vond het wel lachen,” zei hij met twinkelende pretoogjes.
Met niemand om ons heen, barstten we in lachen uit.

Mijn vriend haalde
wat uit zijn zak,
gaf ook wat aan mij
en pakte zijn aansteker.
Het oranje vlammetje
dat tevoorschijn kwam,
hield hij eerst bij
mijn hand, daarna de zijne.

Ik keek hem in de ogen.
Hij glimlachte en wist meteen wat ik dacht.
“Heerlijk, hè,” zei hij zorgeloos.

Ik nam een hijs. “Hij is lekker, ja,”
wachtte een paar seconden,
bekeek nog eens goed wat ik nu eigenlijk rookte,
totdat ik hem aarzelend vroeg
“Toch niet weer je schaamhaar, hè?”

Hij schoot hard in de lach.
“Nee man, gek.
Dit is echt goed spul.
Vind je ook niet?”