Een dag in mei

Een dag in mei
zat ik achter mijn piano,
de microfoons aan weerszijden.
Ik besloot mijn faalangst te
overwinnen. De faalangst om
iets op te nemen. Even dacht ik
aan een muzikale vriendin, terwijl
ik op het punt stond de eerste toets
aan te slaan. Op dat moment lichtte
het scherm van mijn telefoon op;
ze had op datzelfde moment sinds
jaren nieuwe muziekvideo’s geplaatst.
Toen geloofde ik dat het een mooi jaar
zou worden.

Als je naast elkaar woont, moeder en
zoon, dan is het onvermijdelijk dat de
een de voorkant bezit, de ander de
achterkant. Dat hoeft natuurlijk geen
probleem te zijn, maar als je de ander
bent, kun je er niet omheen dat de
pakketbus eerst langs de voorkant
komt! Onopvallend iets ontvangen:
zeg maar van nee. Het viel dus op,
op diezelfde dag in mei, dat dat on-
gemerkt lukte. De buit: een duur
professioneel softwarepakket om
mijn opgenomen video’s kleur te
geven. Eerlijk als ik ben, de lol is er
dan ook wel gauw af hoor, moet wel
een beetje spannend zijn, maakte ik
met een ondeugende glimlach aan-
stalten polshoogte bij de buurvrouw
te nemen. Wat me niet was op-
gevallen, was dat ze al in de deur-
opening van mijn woonkamer stond.
Ik begon al lachend met mijn smoes,
ik denk: yes, nu ben ik betrapt! Haar
gezicht stond echter vreemd serieus.
“Vind je het goed als we even praten?,”
keek ze me geforceerd vriendelijk aan,
niet in staat haar ernst te verbergen.
Kanker.
Mijn wereld stortte in.

Sinds begin januari zat ik in een
intensieve angstbehandeling, aan-
vankelijk in groepsverband bij
Overwaal deeltijd in Lent, onder
gelijkgestemden, wat ik een ver-
ademing vond, vanwege een paniek-
stoornis, in combinatie met mijn
cerebrale parese de angst om te
vallen en te bewegen.
Ik was gemotiveerd en hoewel zoiets
natuurlijk niet leuk is, waarbij je continu
spannende dingen doet en moedwillig
over je grenzen gaat, ging ik vooruit,
om vervolgens individueel mijn weg te
vervolgen.
Na het nieuws van mijn moeder,
ging het werkelijk zoveel slechter.
De angst nam volledig bezit van me,
ook op de momenten dat ik niet aan
het ‘exposuren’ was, me blootstelde aan
de angst. Hoge spanningen en angst waren
namelijk continu aanwezig, ook in de nacht.
Meerdere consulten gehad, aangeklopt bij
mijn behandelaren van Angst. Ze konden
niets doen, altijd afsluitend met: “Je kunt
het, Remi. Dat weten we allemaal.”
Nu weet ik dat het niet erg
boeddhistisch van me is als ik dit zeg,
maar zelfs die zin frustreerde me.
De spanning liep nog verder op,
kwam tot een hoogtepunt toen ik weer
moest lopen. Man, wat ging die sessie
slecht, zeg. Om vervolgens op 3 augustus
te concluderen in overleg met mijn
behandelaren, dat het beter was mijn
behandeling te stoppen. Reden:
‘Door omstandigheden.’

De blijdschap die ik voelde,
eindelijk was ik verlost van
dat zeer moeilijke proces, heeft
slechts vijf minuten geduurd.

De regel van vermijding,
die ze daar prediken, luidt als volgt:
Wanneer je kiest voor vermijding, geeft
dat eerst een korte opluchting. Op de lange termijn,
echter, verergert het je klachten.
Kies je voor de moeilijke weg door de angst
aan te (blijven) gaan en die onder ogen te zien,
dan is dat op dat moment moeilijk, maar zorgt
het uiteindelijk voor een afname van de klachten.

Drie dagen de tijd had ik, om die regel
niet te vermijden, maar volledig op me in
te laten werken, reken maar. Op 6 augustus
werd ik per ambulance met sirene vervoerd
naar het Radboudumc, om daar met sepsis
drie weken te blijven. Daarna ben ik twee
weken in de St. Maartenskliniek intern
geweest, om mijn zelfredzaamheid te herwinnen.
Eenmaal vijf dagen thuis werd ik weer ziek, waarvoor
thuis een kuur. Mijn angstbehandeling heb ik weer
opgepakt, voorzichtig thuis mijn gebied uitbreidend.

Zoals mijn moeder inmiddels haar chemo doorstaat,
verzwakt als een kwetsbaar iemand, de lieverd,
maar sterk als geen ander, waarvoor alle respect…

Zo hoop ik dezelfde periode even sterk te doorstaan,
vechtend tegen angst, isolatie en eenzaamheid…

Mijn vingers bespelen de toetsen van mijn piano,
de microfoons nemen het akoestisch geluid waar.
Een geluidsopname ontstaat, die me bevalt.
Terugdenkend aan dat toevallige moment in mei,
voel ik mij gesterkt:
Dichter bij elkaar bieden we elkaar als gezin,
familie en vrienden liefde en troost,
en de deuren die eerst dicht zaten, maar
door mijn gemaakte progressie voor mij
geopend zijn.
Het is inderdaad een mooi jaar,
op zoveel andere waardevolle manieren.