Regelmatig kom ik bij Dekker van de Vegt,
mijn favoriete boekhandel die zich in de Mariken-
straat in Nijmegen bevindt.
De wirwar aan boeken, weliswaar geordend,
bleek dikwijls niet te doen geweest voor mij, als
leek, zo overweldigend als ze op me overkwamen,
en dat nog altijd. Meer dan eens heb ik om boek-
advies gevraagd. Zo ook enkele dagen geleden.
Het meisje, dat boven me uittorende,
zoals ik vanuit mijn rolstoel niet boven de
balie uitkwam, dacht zichtbaar na.
We kennen elkaar, inmiddels,
en ik merk dat ik het aantrekkelijk vind,
als zij haar gedachten over mijn vraag
laat gaan, de uitdrukking op haar
gezicht, zoals ik haar dat al meermaals
heb zien doen, een uitdrukking die mij
bevalt; die van haar intellect.
Hoe mooi het is om onder
gelijkgestemden te zijn,
met een liefde voor boeken.
Ditmaal wist ze niet direct
een titel, wel Engelstalig, zei ze.
Ze vroeg haar collega om hulp,
waarna ik haar na enkele minuten,
subtiel herinnerde:
“Je had het ook nog over Engelstalige titels?”
Om haar niet helemaal uit te vlakken.
Weer dacht ze na,
en weer vond ik haar aantrekkelijk.
Uiteindelijk kwam ze met
het Nederlandstalige Schemerleven.
“Dat is wel een zwaar boek,
maar wel een erg mooi boek,” zei ze,
terwijl ze me aankeek.
Haar denkproces was opgehouden.
Jammer.
Ik bedankte haar vriendelijk,
waarna ik Schemerleven
bewust heb laten liggen.
Een reden om gericht nog eens
terug te komen, vlak vóór mijn
verjaardag.
Het zou als mooi cadeau dienen.
Lezen wat zij gelezen heeft,
het nadenkende meisje met het intellect.
