Sofia draagt altijd zwart

Ik wil je nu iets vertellen.
Dat mijn verhalen in het weekend doorgaans minder gelezen worden, werkt nu mogelijk voor het eerst in mijn voordeel.
Al zou het zo kunnen zijn dat vandaag de uitzondering is, omdat je sinds gistermiddag misschien vakantie hebt gekregen.
Ik heb net mijn koffie op en ga hieraan beginnen.

Je moet weten dat ik erg graag lees.
Italiaanse schrijvers spreken me bijzonder aan, zoals ze zintuigelijk een situatie, een gevoel of een persoon beschrijven.
Dan heb ik werkelijk het idee dat ik even van huis ben, en:
Indien het erg goed geschreven is, dan is het net alsof ik de beschreven persoon persoonlijk ken en op dat moment naast hem of haar sta.

Sinds afgelopen week heb ik helaas mijn boek uit.
Van de schrijver Paolo Cognetti.
Hij werd verkozen met De Acht Bergen tot boek van de maand in DWDD.
Dat boek heb ik twee jaar geleden gelezen.
Ik vond het mooi en ik las het met plezier.
Het vader-zoon thema sprak me bijzonder aan, daarom vond ik het een goed boek.

Na het vierluik van Carlos Ruiz Zafón (De Schaduw van de Wind) afgesloten te hebben dit jaar, tot mijn spijt. Moest ik op zoek naar een ander boek.
En toen kwam ik uit bij eerder werk van Paolo Cognetti, dit jaar voor het eerst in het Nederlands vertaald: Sofia si veste sempre di nero.

Mijn Italiaans is niet zoals het moet zijn, wel zou ik je zo kunnen zeggen dat daar staat:

Sofia draagt altijd zwart.

Toen ik twee dagen geleden het goede nieuws ontving betreft mijn aankomende operatie.
Vond ik dat ik het voor één keer verdiende dit niet alleen door te maken.
Dus toen ik schreef over mijn lotgenoot Sofia, sprak ik weliswaar deels de waarheid.
Maar het andere deel was toch vooral een leugen.

Je kunt je afvragen in hoeverre dit een leugen is, als je na zoveel jaar spreekt over de onveranderde wens van de gedachte, die mogelijk in 2020 werkelijkheid wordt als ik nieuwe mensen ontmoet.

Als klein kind schreef ik inderdaad mijn eerste handgeschreven brief naar een meisje, een lotgenoot. Ik weet nog dat ik op de envelop EVA schreef.
En toen ik jaren later bij Paul de Leeuw EVA in de aftiteling zag staan, viel ik van de bank.
(EVA van Paul de Leeuw staat voor: En Vele Anderen)

Paul de Leeuw heeft zich namelijk actief ingezet voor lotgenoten zoals ik.
En ik weet dat ik een verhaaltje las van een meisje in een blad, waar hij ook in voor kwam.
Of dat werd me door mijn ouders voorgelezen.

Uiteindelijk heb ik op dat meisje gereageerd door middel van een brief, waar ik mijn best op had gedaan.
En ik kreeg inderdaad een perfect handgeschreven brief terug.
Zo niet meerdere. Dat weet ik niet meer.

Hoe het meisje daadwerkelijk heette, dat weet kennelijk niemand van ons meer.
Dat is een grijs gebied, niet zwart.
Ik heb altijd gedacht Eva, tot het tegendeel dus bleek.

Mijn juf is inderdaad bij me langs geweest, vond mijn brief inderdaad een vodje, was daarna inderdaad nooit meer welkom!
Dus dat klopt ook, in vergelijking met de zeer nette brief van toen die ik van het meisje ontvangen had.

Afgelopen donderdag gunde ik mezelf dat er in elk geval op papier iemand naast mij zou staan.
Een vertrouwd enthousiast maatje ten tijde van het goede nieuws, zoals jij dat zou lezen.
Dus werd dat bestaande meisje van het brievencontact van toen omgetoverd tot mijn maatje Sofia, haar naam geleend uit mijn mooie Italiaanse boek.

Ik werd door haar gebeld nog vóór mijn afspraak over was.
Terwijl mijn telefoon in werkelijkheid stil bleef.
Ik heb niemand gezien via mijn telefoon achteraf.
En ook komt er geen gezellige borrel met groene gelukkige ogen tegenover me.

Sofia staat symbool voor al het moois dat komen gaat aankomend jaar.
Daar heb ik vertrouwen in en ik voel me bijzonder strijdbaar.
Dus voor de allereerste keer stond ik mezelf het schrijven van wat vermengde fictie toe.
Iemand die er was voor mij op zo’n gelukkig moment, dat met me wilde delen en die dat als doorgewinterde lotgenoot op waarde schatte.

Bij het creëren van Sofia, op basis van waargebeurde momenten en herinneringen uit het verleden.
Ontstond er bij mij tevredenheid en een geluksgevoel.
Alsof ik inderdaad niet alleen was geweest, maar samen, zoals het hoort.

Ja, zo had het eigenlijk moeten lopen.
Zo had het kunnen lopen.
En zo gaat het binnenkort lopen!

Want ongeacht welke operatie daar dan ook vooraf aan te pas komt:

In 2020 ga ik actief nieuwe mensen ontmoeten. Dat is mijn streven.
Zoals je kon opmaken uit de gelukkige Sofia, was ik eigenlijk gewoon al begonnen!
En die gezellige borrel tegenover vertrouwde geïnteresseerde ogen.
Die gaat er zeker komen.

De wens van de gedachte.
Ik ga bijzonder mijn best doen.
En het komt zeker goed.