Night night

Mental Health Month.

Sara’s leegte. Illustrator: Zephybite/Angela He

Haar slapengaan werd problematisch.
Ik kon toen geen nee zeggen.
We tikten standaard half vier aan
in de nacht, en dat dikwijls op een
doordeweekse dag, waarna we als
ieder ander naar school hadden
gemoeten, samen de leegte omarmend,
zoals haar leegte de mijne werd,
en het meisje dat zich al uren voor me
in beeld bevond, nu al gapend
omviel van de slaap.
“Sara, ga naar bed. Alsjeblieft.”
“Nee.”
Standaard Nee.
Ze deed wat moeite
er actiever uit te zien,
iets wat nooit echt lukte.
Een kleine geforceerde glimlach
verscheen rond haar mond.
De zoveelste nacht dat ik
haar gadesloeg,
was ik plots vrij direct.
“Je voelt je slecht in de nacht, hè.
Je bent bang voor de leegte,
en doet alles om die niet te hoeven voelen.”
Ze schrok zichtbaar van mijn openbaring.
“Je mag best eerlijk zijn,” probeerde ik haar
gerust te stellen en lief voor haar te zijn.
Ze knikte slechts, zoals ik haar
oprechtheid voelde en de angst
en de leegte zich nu in haar ogen bevonden.
“Weet je wat!” zei ik, “Je mag vannacht over
me dromen. En je gaat dromen over wat we
morgen gaan doen!
We gaan allebei niet naar school.
Dit is belangrijker.
En je gaat voor me tekenen.”
Haar ogen lichtten op,
en ik zag de angst in haar gezicht wegglijden.
Ze hield erg van tekenen en was er ook goed in,
zoals zij het altijd een eer vond voor mij te tekenen.
“Je gaat voor mij je leegte tekenen.”
Dat had niemand haar nog ooit gevraagd,
sprak ze zichtbaar opgelucht.
Met een gerust gevoel nam ze afscheid,
en sliep de resterende uren,
wetende dat ze voor het eerst
hierin niet langer alleen stond.
De volgende dag tekende ze in mijn bijzijn
wat af, de ene tekening nog mooier dan de andere.
Soms is een oplossing niet erg ver weg,
en doen een klein beetje extra liefde en begrip
wonderen, zoals zij dat als geen ander verdiend had.
Haar ervaren leegte, waarbij ze er telkens
geheel alleen voor had gestaan, had nu
plaatsgemaakt voor een gedeelde leegte,
met haar beste vriend.
Dat had een stuk fijner gevoeld,
waarbij ze meer zelfvertrouwen voelde,
en zelfs weer op tijd naar bed ging,
om mij in haar dromen tegen te komen
en samen haar leegte te bestrijden,
met veel enthousiasme de
volgende dag omarmend:
Wat zouden we dan weer gaan doen?!