De zwarte kraai

Mijn moeder heeft een zwarte kraai.
Zij zegt die te dragen op haar schouder.
Ik kijk en kijk. Maar eigenlijk zie ik niks.
Ze wil het leuk hebben, dagjes weg.
Nu is zij aan de beurt, zo zegt haar
therapeut die goed beschouwd even
jong is als ik. Just saying.
Ze hoeft haar hoofd maar schuin te
houden. Mijn moeder voelt de bevestiging.
En dus moet ik los. Los als kots.
Ik heb niet durven vragen of ik dan
voornamelijk geel of groen ben.
Het is mijn stille wens ook paarse
stukjes te bezitten, die wellicht
dragen dat ik ver over datum ben.
Maar ik zeg niets.
Want de tijd dringt.
Mijn moeder kijkt naar mijn klok,
uren ervoor vastgelopen.
Hoe toepasselijk. De secondewijzer
blijft proberen, steekt. In mijn rug.
Afijn. Ik moet het allemaal maar
incasseren. En los zijn.
Tijdens meditatie vanochtend,
hoorde ik een stem die vroeg:
‘Ben je los? Ben je al los?’
Hoe mooi het geweest had kunnen zijn.
Wat een zin. Dat zegt al genoeg.
Als ik weer mobiel was geweest,
als vanouds. Als de behandeluren 
resultaat hadden geboekt – dat had het ook,
alleen niet het gewenste eindresultaat.
Anders was deze vogel allang
gevlogen. Maar nu, nu kan ik niet
op tegen de zwarte kraai.
En moet het hoe dan ook.
Gebeuren. Zelfs als ik niet
mobiel ben. Eén of andere
vrijwilliger zal mij laten voelen:
je bent onafhankelijk.
En ik? Ik lach nu hardop.
Dit is niet zoals afgesproken.
Maar wat doet het ertoe.
Haar therapeut zegt:
ik ben de oorzaak.
Therapeuten weten alles.
‘Dan dóe je dat toch!’
Ik hoef haar niet gezien,
om gesproken te hebben.
Lopen, lopen, lopen.
Werkt als mantra rustgevend,
lost alleen weinig op.
Ik had het allemaal
anders gewild.
In die zin kijk ik,
met mijn hoofd
even zo schuin
naar de therapeut.
Onze blikken
ontmoeten.
De kraai kijkt me aan,
ik zie hem nu.
En zeg uiteindelijk gedwee:
‘Het moet inderdaad
anders.’
Het hoe?
Doet er in mijn geval 
kennelijk niet toe.
Mijn vogel vliegt niet,
loopt niet weg, maar
ondergaat het.
Zijn zonder oplossingen.
De link met het oude,
de hang naar hoe het was,
waarin ik onafhankelijk was
en nog kon lopen, 
vervliegt 
zodra ons gesprek
geëindigd is.