Uit de schaduw, in het licht

Ik kan zeggen: ik ben er weer.
Geen verlies van grip op 
mijn angststoornis.
Ook geen zomerdepressie.
Niet het falen van alles,
maar het nog steeds meer 
dan uitstekend doen.
Verlies je eigen realiteit
niet uit het oog, als anders
beweerd wordt.
En die realiteit,
is krachtig.
Ik doe het bijzonder goed
als iemand met angst.
Binnen de gesloten gemeenschap
ontvang ik constant
complimenten na gezette
stappen, van hen
die ook hadden gewild.
Dat had ik ze gegund…
Waardevolle mensen.
Woorden wegen zwaar en
allesbeslissend, op de 
kwetsbaarste momenten.
Dat mag ook, maar dan moeten
ze wel de waarheid resoneren.
Er is geen verlies, als in:
absoluut nul verlies.
Kan zo weer aanhaken,
zij die online, in brieven en 
bij Ixta op mij wachten.
Daar kijk ik naar uit!
Indien de aangebrachte schaduw
die je voelt, in werkelijkheid niet 
blijkt te bestaan, is dat geen deceptie.
En dat negatieve geleuterteuter
ben ik eigenlijk ook een beetje zat.
Ik ben nu topfan van haar pagina,
badge vandaag ontvangen;
scroll er in werkelijkheid 
vriendelijk langs.
Daar moet ik dan 
ook wel weer om lachen!
Een genuanceerde waarheid
spreekt. Dat was mijn punt.
Maar je kunt het ook overdrijven!
’s Avonds is mijn geest eindelijk stil,
keer ik terug naar specifieke boeken
van hen die ik bewonder,
en naar Lenù, heb ik zelfs weer oog 
voor Italië…
Het leven is zwaar, maar prachtig.
Zo ook het mijne.
Ik doe het nog altijd goed,
zet me meer dan volledig in,
vecht nog net zo hard tegen
een angststoornis,
zonder daar afbreuk aan te doen.
Want dat is onnodig onrecht.
Laten we dat niet vergeten.
Na mindere weken,
ben ik er weer.