Afgelopen jaar was volgens de Chinese astrologie het jaar, waarin je je van alles en iedereen ontdeed. Dat jaar werd ook wel het jaar van de Slang genoemd.
Meer dan andere jaren lag ik nachten wakker, als de stand van de maan veranderd was en ik er achteraf achterkwam dat het Nieuwe Maan was.
Dat heeft vooral gespeeld bij de Nieuwe Manen in Maagd, waarbij bij uitzondering sprake was van twee achtereenvolgende Nieuwe Manen. Eén eind augustus, de ander begin september.
Ik slaap normaal gesproken goed, en dus viel het op dat ik relatief kort achter elkaar klaarwakker in bed lag. Even stond ik op en typte op mijn telefoon ‘nieuwe maan’ in, het antwoord eigenlijk al wetende.
Kenmerkend voor deze staat van zijn was het zien, helder als kristal, van dat wat niet langer in mijn leven paste. De volgende dag werd ik inderdaad geconfronteerd met het jaar van de Slang en ik alles nauwkeurig teruglas dat bij mij gespeeld had.
Onwillekeurig verscheen er een klein lachje rond mijn mond. Ik dacht aan mijn Chinees in Bemmel. Hoe ik daar tweemaal gezeten had, genietend van mijn loempia’s, hij blij tevoorschijn was gekomen en identiek gevraagd had: ‘Was lekkel?!’
Ik realiseerde me dat hij meer was dan een wandelende loempia alleen.
De Chinezen hadden mooi de hele astrologie in handen!
Als dat bij mij zo geweest was, had ik ook domweg gevraagd: ‘Was lekkel?!’
Intelligentie is een gevaarlijk iets. Dat hoef je niet altijd te tonen.
De stappen die ik afgelopen jaar gezet heb, hebben mij bijzonder goed gedaan.
Waar er sprake was van scheefgroei, heb ik niet langer ja gezegd. En dat diende mij.
Toch kan je je ook weleens vergissen.
Begin van dat jaar ontdeed ik me van iemand die slechts achttien jaren jong was.
Ze haalde een trucje bij me uit: ‘Je zal wel teleurgesteld zijn dat ik mezelf weer gesneden heb.’
Ik herkende dat trucje, in de veertig keer is het bij me uitgehaald.
En dus ontdeed ik me, voor de eerste keer dat jaar.
Dat ik me nu nog elke dag afvraag hoe het met haar gaat, geeft hier eigenlijk al antwoord op. Desondanks heeft het geen zin terug te kijken.
Dit jaar is het jaar van het Paard. Sommigen noemen het ook wel het Vuurpaard.
Je ontdoet je niet langer. Dat heb je immers al gedaan. En voegt de daad bij het woord. Het Paard dwingt je niet langer te leven van binnenuit, niet langer te verzanden in jouw binnenwereld. Er is soms zelfs sprake van impulsiviteit. Maar wie zijn leven op orde heeft gebracht, zal voelen dat hij niets anders dan het juiste doet.
De juiste mensen.
Hoewel ik in vrijheid leef, is er al een tijd lang niets overgebleven van mijn energie.
De energie, waarmee ik tot twee activiteiten op een dag deed. Nu lig ik weer veel en ben na één activiteit al helemaal op. Dat is zoals ik jaren geleefd heb. Ik vind het niet erg. Het geluk dat ik ervaar, is slechts gegroeid. Ik heb het zelfs eerder uitgesproken. Dat alles weer zou worden, op de infectiegevoeligheid na, zoals voorheen. Dat er iemand naar mij geluisterd heeft, is onmiskenbaar zichtbaar in mijn leven van alledag.
Genietend van elk klein moment, voelt het als een geschenk.
Mentaal ben ik niet te breken. Hier floreer ik bij.
En wonderlijk genoeg horen daar nieuwe mensen bij, die ik hoop te gaan ontmoeten. Bij wie energie laag evenals bij mij de voorwaarde van het bestaan is.
Het heeft zo moeten zijn!
Ik heb altijd terug gewild naar hoe ik voorheen leefde.
Voor mij de meest waardevolle manier van leven.
Niet langer stijg ik boven het energielevel van mijn moeder uit.
We liggen weer op één lijn. Dat is een verademing.
Weliswaar terug patiënt, maar mentaal, zoals voorheen, op mijn sterkst.
Ik kan niet wachten mijn gelijkgestemden te ontmoeten.
Vrij van schadelijke bacteriën zijn is daarbij een waar cadeau.
Door in mijn stoel te gaan liggen, voel ik dat ik niet alleen ben.
Gesterkt door echt contact, zelfs al is het maar eens per week.
Bijzonder contact dat blijft en begrijpt.
Een schrijfcursus in de avond was nu niet wenselijk geweest.
Mijn schrijfdocente heeft me verrast: in september onder gelijkgestemden op de vrijdagochtend.
Alsof ze mijn toestand zonder woorden gelezen heeft. Ik kijk er weer naar uit!
Laatst zei ik tegen mijn broer Ruben:
‘Als ik een vriendin krijg, moet ze wel iets hebben!’
Het is zo fijn elkaar als geen ander te begrijpen.
Of het nu Energie is of Angst. Begrip is schaars tegenwoordig.
Dat maakt al het echte contact in mijn leven zo ongelofelijk bijzonder.
De juiste mensen selecteren zich uit.
Door me eerder te hebben ontdaan van wat niet langer past,
hoef ik eigenlijk niets meer te doen. Slechts mijn leven te leven.
Het komt al vanzelf op mijn pad. Dat is gebleken.
Van harte laat ik mij meevoeren door het Paard.
Het leven is prachtig dat het mijne is.
Alles zoals ik het gewenst heb. Waar rigoureuze stappen toe kunnen leiden en het uitspreken van een bescheiden wens.
Toen mijn Chinees tweemaal uit het niets tevoorschijn sprong, zat mijn hele mond onder de loempiasaus. Ik boog me plechtig naar hem, glimlachte en zei ‘Was weer lekker!’
Ik ben op hem gesteld. Wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb.
