Zachte mannen, shoppen en gemis

Bereid je voor: voor dit verhaal heb ik als eerste een liedje samengesteld. Iedereen kan het meezingen, dus voel je vooral vrij! Het gaat zo:
Zachte mannen in de zorg, hiephoi! Zachte mannen in de zorg, hiephoi! Zachte mannen, zachte mannen, zachte mannen in de zorg, hiephoi!
Op de melodie van Ik heb een tante in Marokko. Als je er nou halverwege het verhaal op tegen bent, gaat de tekst ietsjes anders en moet je voor je gevoel iets sneller zingen: Te zachte mannen in de zorg, oyy oyy… Te zachte mannen in de zorg, oyy oyy…
En als je er helemaal voor bent en altijd al een zachte man hebt willen hebben, al dan niet in de zorg… Dan wordt de melodie wel minder vloeiend, want dan is er sprake van het oergevoel. Dan zing je: Ik wil zachte man in zorg, ja jawel. Die ja jawel is om het nog enigszins ergens op te doen lijken!
Maarrrr… mocht je nou ZELF die zachte man zijn in de zorg, dan mag je wel zingen, maar moet je mij eerst even bellen om mij gelukkig te maken. 06 49 … de rest moet je er maar bij fantaseren.

Ben je er klaar voor?! Wel ondertussen zingen. En als je de waarheid niet meer aankan: doe dan ondertussen aan EMDR. Er is tegenwoordig een nieuwe versie uit waarbij je niet meer scheel hoeft te kijken tegenover een therapeut. Dan sla je gewoon zelf heel snel en om beurten op je knietjes, echt een mal gezicht (je doet het dus ook maar één keer), dus doe vooral je rolgordijntjes dicht… terwijl je intens denkt aan dit verhaal. Beeld je vooral die zachte man in, terwijl je erop losslaat, op die knietjes van je. Heb je het zo verwerkt. Doen hoor!

Een verhaal heeft altijd een inleiding. En laat die nou niet met een zachte man beginnen! Maar met de veel te lieve Liedeweij van de SEH, wat natuurlijk staat voor Spoedeisende hulp, in dit geval van het Radboud.
Liedeweij is jong, fris, fruitig en toen ik haar voor het eerst zag in de zomer, één van de zomers… was ze ook nog eens puur natuur karamelbruin. Laat ik vooropstellen dat Liedeweij vooral de aandacht trok met haar zachte, boterachtige stem. Nu ik dit typ moet ik daar alweer proestend om lachen, want echt… Bepaalde telefoonlijnen hadden haar meteen ingehuurd!
En moet je voorstellen: je zit niet een kwartier, maar in mijn geval telkens dik 3 uur op die spoedeisende hulp! Dus telkens als Liedeweijtje even uit beeld was, kon ik even op adem komen en voorzichtig lachen. Echt, niets ergers dan dat je moet lachen om iemand, dat je niet mág lachen en dat je dan al weet dat die dan nog 3 uur om je heen is!!! Bovendien: mijn waarden stegen meteen gigantisch door het krampachtig inhouden van mijn lach, waaronder mijn bloeddruk. De manier waarop ze vervolgens zei: aahhh, je voelt je echt ziek hè! En me streelde. Toen hield ik het niet meer en schoot ik echt in een proestende lach.
Ze was gewoon te lief! Bovendien: lieve mensen doen altijd hun latex-vrije handschoentjes uit om mij toch een hand te geven, terwijl er toch echt in het systeem staat met een grote gele balk, die je eerst als een pop-up weg moet klikken om verder te komen in mijn dossier… dat dat niet mag!
Al mijn artsen zwaaien slechts, mijn eigen arts het liefst met een dikke grijns en twee handen tegelijk. Maar zachte mensen, waaronder Liedeweij, niet. Ze gebruikte daarna zoveel ontsmettingsmiddel dat mijn ogen ervan groeiden en zei: “Kijk, zo doen we dat!”. Een vrouw naar mijn hart.
Je gaat ondertussen ook op de klok kijken, want er was nog niet eens een halfuur voorbij. In gedachten duw je de tijd vooruit, want 3 uur niet lachen… daar kom je in dit geval echt niet onderuit! Het eerste voorval was dan ook meteen al aan de orde: het bloedprikken.
Liedeweij deed dat zo zacht dat mijn allang lek geprikte vaatjes zich verzetten als soldaatjes. Toen het uiteindelijk wél lukte, vloeide mijn bloed rijkelijk over de arme Liedeweij heen. Dopje kwijt. En mijn ademhaling werd ondertussen nog steeds gemeten… Je snapt wel, want dat apparaat piept op jouw ritme… Dat ik dat meetapparaatje op dat moment maar even kort af heb gedaan! Een paar seconden vóór zij dat ding weer super strak om mijn duim deed, omdat het apparaat mij niet wilde sparen en dat natuurlijk genadeloos had vastgesteld met luid gepiep, er ontbrak een vinger, alarm alarm!… Maakt niet uit, hou je van de domme, hij is gewoon gevallen, genoeg seconden om even rustig te worden, dat wist ik.
Ondertussen moet je niet vergeten dat je niet alleen bent in die wel heel kleine kamer. Toen Liedeweij even de deur uit was om het bloed weg te brengen, of wat er nog van over was… en wellicht handjes ging geven aan andere misschien door mij toekomstig ten dode opgeschreven patiënten, een heerlijk gevoel, maar niet heus…. Dan bega je algauw de fout even achter je te kijken, waarbij je moedertje ook meteen in de lach schiet en hetzelfde dacht: te zacht!
Maar ze was zo lief… Het was bijna zielig dat ik, gelukkig vooral inwendig, zo om haar moest lachen. Het was gewoon te perfect!
Vervolgens kwam ze zoals het hoort na meer dan een uur terug en zette ze een nog erger stemmetje, een kinderstemmetje op, volgens mij zelfs met pruillipje: “Ik heb slecht nieuws voor je, Remi… Je moet weer worden opgenomen!”
Iedereen kent mij daar, op de Eerste Hulp en ook op mijn afdeling, en mijn vast en zeker inmiddels 6 meter hoge dossier, dat is wel fijn. Ik sprong bijna een gat in de lucht. Hup, weg uit deze kamer met jou! Even ademen.

Maar dan, je gaat naar de juiste afdeling, waar je als kind aan huis bent… Ik zei al gealarmeerd tegen mijn moeder: “Zul je zien, krijg ik die lieve Gerald! Dan houd ik het echt niet meer!”. En ja hoor, het bed waar ik net héél even ontspannen en bezweet in lag, want Liedeweij was al vertrokken… werd opgehaald en vervoerd door Marthe… én Gerald. Mijn lievelingskoppel, al hebben ze beiden niet dezelfde geaardheid. Ik heb een zwak voor Marthe en die is wat nuchterder, al kun je zeker met haar lachen, vooral als je alleen met haar bent, dus ik concentreerde me vooral op haar, want zij liep voor, Gerald achter.
Allebei gebruiken ze parfum, beide geuren zijn heerlijk en ik ken ze door en door. Ik weet dus ook precies als ik even van mijn kamer geweest ben in een later stadium zodra dit weer kan, wie van de twee in mijn kamer is geweest toen ik er niet was en ook als ze beiden geweest zijn. Ik heb namelijk ter preventie van verspreiding al jaren een kamer apart. Echt een luxe, kan ik je wel vertellen! Ja, ik weet: wat ongeloofwaardig als zowel Liedeweij, Marthe én Gerald en heel de afdeling mij gewoon zonder handschoenen aanpakken, tenzij er een arts bij is!!! En die doen trouwens vaak hetzelfde. Ik wijs ze er vaak op. Als je nieuw en bijzonder leuk bent geef ik je eerst een hand en zeg dan zo onschuldig mogelijk “Oeps, dat mag niet”, wat redelijk in de richting komt van hoe zij dat zelf doen!
Gerald doet dat in het kader van de menselijke behandeling naar mij toe, hij heeft namelijk met me te doen, vertelde hij vaker, en omdat hij mij al zo lang en zo vaak kent. Echt een lieverd en zo noemt hij mij ook. Toen ik ooit eens erg ziek was, vraag me niet wanneer, want het komt vaak voor, al bedoel ik daar niets mee… stond het zweet me op de haartjes op mijn arm en dat was te zien in de zon. Gerald zag dat en gaf me een streel, zonder handschoen, over mijn arm, waarna hij zei: “Hè jongen toch, ik vind het vervelend voor je, word maar gauw beter!”. Dat was echt zó lief. Zijn hele dienst is hij tot in den treure langs geweest om te vragen of hij nog iets voor me kon doen, keer op keer dat ik hem had. Hij maakte een praatje waaruit alleen maar meer sprak hoe betrokken hij was. En kundig, want dat ben je dan! Als zacht iemand ben je kundig. Ik zag destijds en nog steeds niet in waarom je iemand van hetzelfde geslacht dan niet een lief compliment zou mogen maken (denk aan: “het was weer fijn, vooral dankzij jou!” tot “godzijdank, ik ben blij dat ik jou heb”, al bedank ik altijd overal en iedereen voor, maar met name hem), dus dat heb ik ook van het begin dat ik hem voor het eerst had tot aan de laatste keer dat ik hem zag gedaan. Hij moest er meerdere malen van blozen.

Een aantal jaar geleden gingen twee vrienden, dus een vriend en een vriendin van mij, met school naar Zuid-Afrika, beiden in andere klassen. Ze kenden elkaar nog niet en ik kende natuurlijk beiden, al wist ik niet dat ze elkaar zouden treffen in, in vredesnaam… Zuid-Afrika!
Ik heb dit ook maar van horen zeggen, want ze hebben het me uiterst vrolijk in geuren en kleuren verteld, daarna zijn we met z’n allen, vrienden viavia, uit eten zijn geweest… maar het schijnt dat ze onder een kampvuur in Zuid-Afrika met elkaar spraken, waarbij ze allebei zeiden: “ik ken een vriend, hij heet Remi en die houdt van shoppen”… waarna de ander uitriep: “en hij is geen homo!!!!”… en daarna allebei “Jaaaaa ken je die!!!!!”.

Bwaah, ik mis die tijd. Zelfs al zat ik toen al niet meer op dezelfde school…
Ik mis sociaal contact! Eigenlijk ben ik dus nog niet veel opgeschoten. Anders gezegd: weer terug op hetzelfde punt, al is dat natuurlijk niet waar, ik heb wel degelijk een innerlijke groei doorgemaakt en vriendschappen gesloten, waaronder mijn collega’s, de coördinatoren en, ja je kunt het ook zo voelen of niet: studenten die ik heb voorgelicht. Dat is zoals ik het voel. In die tijd hierboven vermeld had ik echt wel veel goede vrienden, veel diepgaande contacten van minimaal 10 jaar looptijd. Als je maar leuk genoeg bent hoef je echt niet bij elkaar op school te zitten, al was het hoe dan ook voor mij een groot gemis dat ik ze niet dagelijks zag.

Zelfs al kende ik de een van de basisschool en middelbare school en de ander viavia via stijldansles, iets wat je zeker niet bij mij zou verwachten met mijn wappie wappie loopje! Zoals ik eerder noemde: sommige dingen moet je gewoon doen in je leven om verder te komen. Overlevingsdrang. Zoals gezegd gingen we met z’n allen uit eten in Huissen, of all places, 4 meisjes, 2 jongens. Ik genoot met volle teugen en ik vond en voelde dat ik erbij hoorde.

Mijn vrienden waren eerst intern binnen school, daarna extern, buiten school.

Vrienden kan je ook maken in een ziekenhuis, al zie je ze dan enkel als je ziek bent en dragen ze witte uniformen, weliswaar zonder bescherming. Zodra er eentje dan zonder uniform loopt, voel je je inmiddels vrij genoeg te zeggen dat ze er leuk uitziet, Marthe dus. Ik heb een goede verstandshouding met al mijn hulpverleners, ze mogen me allemaal. Dat maakt het zo dubbel: waarom is je sociale leven dan zo beperkt. Ik heb zelf ondervonden, nadat me dat al is verteld… dat dat niet ligt aan wie ik ben als persoon, maar aan mijn uitzichtloze situatie. En daar moet je het dan mee doen. Aan wilskracht geen gebrek, maar de zeer beperkte mogelijkheden, of toch vooral de onmogelijkheden…

Jarenlang kwamen er bij mij vrienden langs als ik ziek was en ook als ik dat niet was. Zo dankbaar kijk ik daarop terug en het was zoveel goud waard… Vervlogen tijden.

Ik zou serieus niet weten waar ik ze nu vandaan zou moeten toveren, de nieuwe vrienden, want ik kan zelf niks aan.

Als ervaringsdeskundige kreeg ik toch flink wat studenten mee terwijl ik daar niet eens meer op rekende, meer dan een klas vol van de drie klassen of groepen die ik gezien heb, vervolgens bij mij op Facebook.
Een halfjaar lang heb ik ervoor gestreden ze bij mij thuis te mogen ontvangen als ervaringsdeskundige. Dat mocht vrijwel direct, dus dat vertrouwen kreeg ik. Er zijn er op dit moment een paar waar ik af en toe contact mee heb, maar slechts in de vorm van een like. Dat doe ik wel trouw. Die tijd was immers ook goud waard, dus dat mag je belonen. Mensen die mij op dat moment gelukkig maakten… Daarvoor maak ik echt geen onderscheid tussen of je student bent of niet! Ik mag jou ook, zelfs al ken ik je misschien nauwelijks.

Ik zie het probleem niet. Drie studenten bij mij op de bank en dat zo afwisselen. Dat moeten ze dan ook nog zelf willen. Nu heb ik mijn eigen huisje, dus het kan. Helaas is er te veel tijd verstreken. En vriendschap niet gegarandeerd, zo werd me verteld. Dat maakte me eigenlijk niks uit, ik wilde denk ik net zoveel van ze weten als zij van mij, zonder verdere verplichtingen. Een leuk gesprek, dat zou me al opfleuren en ik was daarbij overtuigd van de wisselwerking. Dat zij er ook iets aan zouden hebben. Even uit het formele systeem, net als ik, zelfstandig op bezoek bij een ervaringsdeskundige en dat zelfs binnen lestijd!
Ach. Ideeën ook.

Ook mijn vorig artikel, dat zogenaamd rooie Paasverhaal… zogenaamd poepie opwindend…

Daar spreekt, als ik het zelf lees, vooral veel gemis uit, in plaats van gegiechel en gegist, al heb ik dat niet beschreven. Ik zou zeker wel wat van haar rijke leven willen overnemen en daarna meteen ruilen met die Noorse vriend! Zij leek me namelijk een superleuke vriendin én moeder met kindje en al, dat zou ik meteen adopteren! Ik heb een sterke kinderwens.
Ik zou dus meteen emigreren. Niet vanwege de foto’s. Ze maakte me zonder foto’s al gelukkig. Nee, om wie zij was.

Gemis gemis, even kijken hoe laat het is. Afronden die hap.

Om het even vrolijk af te sluiten:
Zachte mannen in de zorg vind je ook in de student, zo heb ik ondervonden als ervaringsdeskundige. Studenten met een roeping.
En dat gaf me moed en een glimlach, zachte mannen zijn er immers te weinig. Ik dacht: mocht jij ooit iemand moeten verzorgen, zit die gebakken!

Shoppen. Ik kan nu nog niet eens één winkelstraat lopen! Dat deed ik overigens wel het liefst met vriendinnen, shoppen dan hè. Maar liefst drie super vriendinnen. En daarna met z’n 4en uit eten, altijd. Jeetje, waar haalde ik toen de energie vandaan, terwijl ik toen dacht dat ik toen al beperkte energie had. Dat was ook zo, maar nu is zelfs daar niets meer van over… Wat kan ik nu überhaupt nog wel!!! Ik schrijf, maar dat gaat lang niet altijd. Vooral niet het gewaagde schrijven: dat doe je alleen als je genoeg pillen in huis hebt, al hebben mijn klachten een puur fysieke oorzaak. Klein grapseltje van mij als zachte, inmiddels fanatiek online shoppende, al mis ik de… meisjes – lievende metroman…..

Mijn beste tijd is al geweest. Allang. Zo voelt het en zo is het ook, ik ben alleen nog niet dood. Dat had moeten gebeuren toen ik het eerste bericht ontving, terwijl ik net 21 was. In 2017 is het minstens 6 keer aan de orde geweest en nog steeds ben ik er. Het gevaar is er altijd. Oh, even: stuur me geen zachte man om mij te troosten, svp!!!! Dan liever een meisje, of twee.

Als je nu nog dat belachelijke liedje in je kop hebt of keihard aan het EMDR’en bent geslagen met je blauwe knietjes… Je mag nu wel stoppen.

Dank voor het lezen. Nu eindelijk een zelf gezette latte macchiato.