Haar naam was Sara

Mijn onlineperiode, waarin de onlinewereld met allerlei onbekenden zich aan mijn voeten voor mij opende, begon eind oktober 2008. Vraag me niet hoe, maar in december 2008 had ik al een relatie, voor zover je het een relatie kon noemen. Het stelde namelijk niks voor. Niet doordat het puur en enkel online was, want naar mijn ervaring kan dat wel degelijk werken, je moet er alleen klaar voor zijn, maar omdat het bewuste meisje achteraf de grootste bitch bleek te zijn. Dat bleek al vrij snel.
Het bleef niet bij online; ik heb haar ook een lange brief geschreven. De mail met het bewuste adres heb ik nog altijd in mijn postvak staan. Het adres afkomstig van “a good friend”, wat achteraf een grote leugen was, maar dat wist ik toen nog niet. Ik schreef dus uiteindelijk niet de naam van mijn vriendin, maar haar naam op de envelop, een dubbele naam waarbij ik stiekem genoot toen ik die zo mooi mogelijk noteerde, met een kroontje erop, als teken van dank, en heel klein “Thank you very much!”.

Haar naam… was Sara.

Sara werd gepest. Eigenlijk door iedereen die ik destijds kende. Het was bijna niet te bestrijden, zo heftig als het was, waaronder afkomstig van voor een groot deel de zogenaamde vriendengroep waarin naast Sara ook mijn vriendin zich bevond. Ik noem haar vanaf nu gewoon Essi, want mijn vriendin was ze zeker niet!

Essi was redelijk slim, genoot er echter van om Sara bij mij belachelijk te maken en hoopte dat ik dat ook zou gaan zien en Sara ook zou gaan pesten. Dat is nooit gebeurd. En de vriendinnen in die vriendinnengroep waren op z’n zachtst gezegd heksen, zo slecht als ze met Sara om gingen. Dat was niet wat Essi hoopte dat ik zag, maar dat is wat ik zag.

Sara zelf was de slimste van allen. Dat is ook iets wat ik zag en daar haalde ik vaak en zelfs achteraf nog, toen ik gebroken had met de hele vriendengroep inclusief Essi, en ik dus overbleef met Sara, veel voldoening uit.

Sara had geen vrienden. Ik had toen ook geen vrienden. Toch voelde ik me gezegend met Sara, want ik was Sara’s beste vriend.

Onze dagen bestonden uit urenlang cammen en chatten via MSN, vaak zelfs midden in de nacht nog. Als ik spreek over uren, bedoel ik te zeggen dat ik nu achteraf wel kan zeggen dat Sara mij de hele dag om zich heen wilde hebben. Het was zelfs vanzelfsprekend. Dat was soms zelfs een beetje vervelend, want via mijn Mac gebruikte ik destijds een alternatief voor MSN Messenger, om zo toch met haar te kunnen webcammen. Sara had de gewoonte meteen als ik bij haar online kwam mijn webcam aan te klikken, waardoor ik er nog weleens uitgegooid werd. Uiteindelijk heb ik vriendelijk aan haar gevraagd of ze één minuutje kon wachten als ze me wilde zien. Sindsdien wachtte Sara trouw één minuut, niet langer. Sara was lief en wilde mij zien.

Sara had allang en zelfs meteen mijn sympathie gewonnen, ten opzichte van die domme gemene kutten. “Go back to your sauna!”, heb ik destijds zelfs gezegd, toen ze Sara weer lastig vielen. Ik wilde iets voor haar betekenen en als je er dus voor kiest elkaar de hele dag door te zien… Dan kun je er niet aan voorbij gaan uiteindelijk dingen te zien die je liever niet had gezien. Ik zag haar somberte en het verdriet dat er al langer zat, in haar ogen. Ze had het niet makkelijk. En toch. Ik was er redelijk goed in haar te doen stralen.

Als zij plotseling lachte, dan lachte mijn wereld. Dat is vrij wonderlijk als je verder niemand hebt.

Eerst was het meer een must dan iets leuks, maar daarna hoorde Sara gewoon standaard thuis op mijn bureaublad en klikte ik haar aan als zij dat bij mij die ene keer eens niet had gedaan.

Ik heb alles nog van Sara. Het programma, dat alternatief voor MSN… Toen ik mijn eerste psychose had in een hotelkamer in Berlijn, kwam ik erachter dat het programma alle webcamsessies standaard had opgenomen die ik ooit had gehad, met wie ook, gesorteerd op maand en zelfs op sessie. Ik weet nog dat ik destijds onder invloed was. Ik had veel bier op en ben blijven hangen bij de piano, totdat mijn leraren me wezen op dat ik naar bed moest gaan.
Ik ging naar mijn kamer, niet naar bed.

Ik voelde me goed en voelde de vrijheid in Berlijn. Het voelde als een wonderbaarlijk herstel. Contemplatie na het verlies van je sociale netwerk in 2007 en vervolgens de wederopbouw die toch redelijk gelukt was. Die nacht heb ik Sara teruggekeken. Ik heb zelfs een halfuur staan staren naar dat ze daadwerkelijk op dat moment online was, met pijn in mijn hart. Ik had haar namelijk geblokkeerd.

Ik heb de beelden van Sara nooit verwijderd, want ik dacht… Stel nou… over 10 jaar.

En nu zijn we wonderbaarlijk genoeg precies 10 jaar verder en het is uitgekomen: ik ben op zoek gegaan naar Sara…

Zij was destijds 14, ik 16. Ik heb het programma, het alternatief voor MSN voor Mac, zelfs opnieuw moeten downloaden en de codering aan moeten passen om de beelden van Sara nu weer te kunnen zien. MSN bestaat immers niet meer en het programma stond zo ingesteld dat je ingelogd moest zijn om de player van de beelden te kunnen openen, ter beveiliging. Dat wijzig je door de codering aan te passen, waardoor je vervolgens zonder in te loggen op de knop Webcamsessies bekijken kunt klikken. Zet de beelden en de data in de juiste map. En poef…

Je gaat in één keer 10 jaar terug in de tijd. En laat ik nou net van Sara alle beelden bewaard hebben en zorgvuldig beschermd, op meerdere locaties opgeslagen… Het was magisch haar weer te zien. Droevig en stralend als ze was. Ze zat ineens weer voor me, was treurig maar moest ook weer om me lachen! Ze mocht me graag, dat was ook nu weer te zien. Opluchting, tegelijkertijd, dat dat niet veranderd was.

Ik heb alles nog van Sara. Behalve Sara.

Ze heeft me zelfs 21 maart 2010, ruim één jaar later na ons laatste contact, nog gecontact en dat als berichtje achtergelaten op een bepaalde website. Als je alle mails bewaart kom je dat tegen. En ik heb toen niet gereageerd…

Ik leerde namelijk weer nieuwe mensen kennen, die gepaard gingen met ontmoetingen en ik kon het niet over mijn hart verkrijgen haar te zeggen dat ik niet naar haar zwaaide en glimlachte, maar naar een ander, als ze per se mij wilde blijven zien. Dat had haar gebroken in duizend stukjes. Daarbij: zelfs al had zij dat gekund, ik kon dat niet, zo begaan als ik met haar was.

Het klinkt raar, maar juist doordat ik Sara’s problematiek kende en zo goed snapte, want het was ook mijn problematiek, het toen nog hebben van geen vrienden… Ik kon het niet. Ik wilde haar niet verdrietig maken.

Dus die bewuste nacht waarin ik psychotisch was. Ik weet het niet zeker, want ze heeft dus zoals ik zei 21 maart 2010, zelfs een jaar later, nog naar me gevraagd. Volgens mij was dat vlak vóór ik naar Berlijn ging met school. Het berichtje kan ik niet terughalen, maar dat maakt niet uit, want ik ken het helaas uit mijn hoofd: “Remi! Where are you??”.

Ik was weliswaar psychotisch, mijn eerste psychose, maar ik hoopte dat als ik maar dronken genoeg zou worden, ik haar zou deblokkeren en haar zou schrijven “I’m in Berlin and I love you!”.

Helaas voor ons beiden heb ik dat niet gedaan. Ik wist niet goed hoe ik dit ongedaan moest maken. Naarmate de tijd verstreek werd het probleem namelijk alleen maar groter, want wat zeg je als je zo lang weggeweest bent! En hoe leg je uit dat dat ter bescherming van haar was…

Sara had niemand, al was dat niet helemaal waar. Sara had mij nog, zelfs maanden na mijn blokkering van haar. Dat wist ze niet, maar dat was na verloop van tijd in één klap over door wat ik haar had aangedaan en door zo lang te wachten. Er was geen weg terug. Ik heb er op mijn hotelkamer in Berlijn van pure machteloosheid om gehuild, starend naar het beeldscherm van mijn laptop. Het lauwe bier kon me niet troosten. Ik had het hart van het meisje dat net als ik geen vrienden had, waarmee ik zo’n klik voelde, koelbloedig stopgezet. Ze had niemand meer.

Vervolgens heb ik mijn videocamera van toen gepakt en mezelf gefilmd voor de spiegelmuur in de badkamer van mijn hotelkamer in Berlijn, omdat ik vond dat ik er écht slecht uitzag. Ik schrok er echt van. Bloeddoorlopen ogen en daarnaast erg dun. Mijn broek gleed telkens af. De dag ervoor ben ik met mijn mentrix in Berlijn naar het ziekenhuis geweest, tot diep in de nacht. Bij thuiskomst bleek dat de arts het infuus had laten zitten. Ik was er psychisch en lichamelijk slecht aan toe, vandaar dat ik dat niet gemerkt had.

Ik heb destijds, die ene nacht na terugkomst van het ziekenhuis, want ik geloof dat dat dezelfde nacht was, aan meerdere mensen gedacht en berichtjes teruggelezen. Het was naast een pijnlijke, een waardevolle nacht.

Wat ik Sara aan heb gedaan is naar mijn mening het allerergste dat ik ooit gedaan heb. En ook het allerpijnlijkste, voor beiden. Zelfs nu nog, 10 jaar later, kan ik het mezelf maar niet vergeven.

Sinds een paar dagen heb ik Sara sinds 10 jaar weer onder de loep genomen, dus 10 jaar geleden kende ik mezelf toch al behoorlijk goed. Ik zag dit al komen. Sara weer opzoeken. Oude beelden gemixt met nieuwe beelden, veel informatie. Zelfs een video waarin ze daadwerkelijk Engels praat, ik haar stem voor het eerst hoor en waarbij ze zegt dat ze destijds niemand had en dat ze daar nu nog mee strugglet. Het was geen drama video, het was Sara. Dus ze bevestigt ook nog eens wat ik destijds al vermoedde. En ik ben haar ontglipt. Van die paar vrienden, zoals ze die noemt op video, die ze had in 2008 en 2009… toen heeft ze vast en al nadenkend ook aan mij gedacht.

Bijna 2 uur heb ik de afgelopen dagen naar haar geluisterd, alle verborgen video’s ontdekt en bekeken. En net toen ik dacht: ik moet haar gewoon weer contacten en haar dit vertellen!!!

…Glipte het allemaal uit mijn handen in de laatste 2 minuten. Ze liet de camera vlug een lichtgevend tablet zien met daarop haar diagnose. Het maakte me kwaad en verdrietig! Laaiend zelfs!!! Waarom heb je die diagnose!

Tevens de enige diagnose waarvan ik altijd zei dat ik daar niet mee kon omgaan en waardoor ik mensen met die diagnose telkens en het liefst met een grote boog uit de weg ga…

Morgen zie ik toevallig mijn psychologe. Ik ga vragen of ze met me mediteert. Een sindskort voor mij nieuw geleerde techniek van mindfulness. En ik ga haar mee terugnemen naar de tijd met Sara. Hopelijk vind ik daar mijn antwoord.

Ik kan niet zonder je, want ik heb je zó gemist en ik heb me zó schuldig gevoeld en zóveel spijt! Nog steeds… Ik heb er zelfs weer meerdere malen om gehuild de laatste dagen. Om jou! En om hoe het je tot nu toe is vergaan. Daar hoef ik bij jou niet eens moeite voor te doen, door die stomme beslissing die ik niet had moeten nemen! Een dikke knuffel verdien je.

…En ik kan inmiddels, na het horen van je ernstige diagnose, ook niet meer automatisch met je. Ik vind dat ik daar na lang nadenken maar overheen moet stappen, als ik je dan al die 10 jaar gemist heb… Ik wacht morgen af. Dat zal een diepgaande, emotionele mindfulness-sessie worden, al zijn ze daar ook voor bedoeld.

Ik vond ook een mail van destijds van Sara, heel groot “REMI! DON’T BE SAD!!! no crying boy! :D” (etc.). Lieve Sara, als je eens wist hoeveel ik inmiddels al om jóu gehuild heb, vrees ik dat ik dat niet waar heb gemaakt, HAHA!

Toen je 14 was en ik 16, zoals ik je kende, toen hadden we beiden nog geen diagnose. Je was zó lief. Bedroefd, slim, helder en lief.

In de tijd waarin je niemand had en ik niemand had…

Je klom zonder me dat te vragen op mijn rug en dat was geen last. Ik waardeerde het dat je dat deed. Veel dingen samen gedeeld. We waren een goed team, zonder dat ooit te benoemen.

Pikkuveli is een liedje en betekent broertje, dat heb je me geleerd. Van alle godsallemachtige mensen die ik schatje, zusje, kutje of kusje heb genoemd, deed ik dat niet bij jou.

Ik was zonder woorden al van jou.

Jouw naam… was Sara.