Blauwe maandag met een lach

Op sommige dagen zie ik het niet meer zitten. Begrijp me niet verkeerd: ik ben niets van plan.

Dit hoort gewoon bij mijn leven. Zoals bij de meeste mensen de monday blues te voelen zijn door menig collega, je man, je vrouw, je kind, broer of beste vrind… Je bent passief, humeurig, je gaat zelfs door het lint… (en vergeet niet: je eigen blinde vlek waarmee dit gepaard gaat!)… Een schamele sorry achteraf, de volgende dag verse goedmaakkoffie in een karaf. De sfeer is weer goed, je gaat samen door… omdat ’t moet. (…vol goede moed moet dat natuurlijk zijn!)

Even distantiëren: van monday blues heb ik gelukkig zelden last.
Tevens een levensstijl ontwikkeld die bij mij past.
Beperkte mogelijkheden met weinig energie.
Toch positief. That’s me.

Tot die dagen dat ik mijn leven niet meer kan dragen.
Zoveel willen en zo weinig kunnen. Het wordt alsmaar minder.
En dan toch de mensen om me heen het beste gunnen.

Dat gaat elke dag. Dag in, dag uit.
Tot het even niet kan, niet moet,
…Mijn frustratie er zijn mag.

Mijn lieve broer van amper 18 wens ik van harte de hele wereld vol successen toe.
Bovendien is hij erg goed in wat hij doet. Daar ben ik trots op. En op hem.

Ik zeg ook wel “Hij leeft mijn leven”.
Klopt natuurlijk niet, want hij leeft het zijne en ik het mijne.
Maar het gaat soms wel gepaard met verdriet.

Denken in mogelijkheden, niet in onmogelijkheden.

Maar soms… is het leven mooi oneerlijk en kut.
Dan grijp ik naar de pillen. Daarna nog even natrillen.
En weer door. Het dagelijkse shotje weer gehad. Hopende op betere tijden.

…Denk niet dat het veel doet. Maar ik drijf er de spot mee. Vitaminesupplementen.

Mijn complimenten aan ieder die het beter heeft.
Denk maar aan mij bij je volgende blauwe maandag.

Dan grijp ik weer naar mijn pillen en denk ook aan jou… met een bittere lach.