Terwijl het goed met me gaat, loop ik tegen muren op die mij al bekend zijn. Veel dingen zijn inmiddels mogelijk, na meer dan vijftien jaar van mijn leven vanwege aanhoudend chronisch ziek zijn onder een steen in isolement geleefd te hebben. Dat opent telkens en opnieuw nieuwe deuren, iets wat nooit verveelt en als een verademing blijft voelen. Ik heb ondertussen aan meerdere schrijfcursussen deelgenomen, met succes. Er is geen probleem; het vooruitzicht mooi en oneindig.
Er hebben zich de afgelopen maanden nieuwe kansen voorgedaan: ik heb de kans gekregen als vaste columnist te schrijven voor de angststichting, iets waar ik dolblij mee was. En op muzikaal vlak, na twee superleuke duetten met een vriend van mij, ben ik samen met mijn naasten die me volop gestimuleerd hebben, op het punt gekomen dat ik dit als vanzelfsprekend vaker wil, samen muziek wil maken door piano te spelen.
Die twee dingen zouden me echt een nieuwe wereld schenken. En precies daar loopt mijn systeem tegen zijn limieten op, wat ik erg jammer vind. Hoewel ik nu geen GAS meer heb (gegeneraliseerde angststoornis), valt het angstige deel van mij wel daarop terug, vanuit schrik en herkenning. Jarenlang ben ik bekend geweest met dat ik, als ik iets hoorde, dat wel wilde, maar niet kon, omdat de angst te mislukken me ervan weerhield.
Juist omdat dit twee dingen zijn die ik erg graag wil, speelt dit voor het eerst sinds jaren weer op. Het voelt voor mij ook heel anders dan het bijwonen van een cursus. Het wél te willen maakt hier nogmaals het verschil. Had ik het allebei niet gewild, was er namelijk geen probleem geweest. Nu speelt onlosmakelijk het kunnen voldoen aan verwachtingen mee. Ik wil niet dat het zomaar goed gaat, ik wil dat het lukt! En dus lijkt het alsof ik op deze twee nieuwe vlakken voor onbepaalde tijd ben teruggevallen op wat destijds vanuit mijn GAS wel willen, maar niet durven was, uiteindelijk daardoor niet kunnen.
Dat dit gepaard gaat met die herkenning, is enerzijds niet leuk, maar het biedt me wel een ankerpunt. Toen kon ik er niks aan doen, was ik ogenschijnlijk overgeleverd aan de te harde woorden die zeiden ‘Je wilt het gewoon niet!’. Nu ik jaren verder ben en volwaardig geworden, stijg ik ondanks die herkenning daarbovenuit en kan ik mezelf wél verzachtend toespreken, in plaats van te blijven veroordelen.
Dat is mijn uitweg en dat voelt prettig.
Iemand anders kan je van harte iets toewensen. Jij kunt even zo enthousiast beamen dat je dat ook heel graag wilt. Maar dat je vervolgens toevoegt dat je zelf nog niet zover bent; daar wel goed naar onderweg bent… is evengoed een legitiem iets! Niets verloren, maar in ontwikkeling. Dat betekent geen definitieve nee, en dat moet niet worden vergeten. Het is dus niet dezelfde situatie! Waarbij je je angst nu wél trotseert en je oude ik die dat toen door omstandigheden niet kon, ruimschoots overstijgt.
En toch biedt het troost dat het wel vanuit die gegeneraliseerde angststoornis van destijds is. Je weet al wat toen gewerkt heeft en wat juist helemaal niet, en bent niet dezelfde persoon die je toen was.
Bij zowel het schrijven voor de angststichting als ook het samen muziek maken, voelt het voor mij alsof je je volledig blootstelt. Dat is waarom het zo geweldig is, waaronder schrijven voor een gemeenschap, mensen die mij echt al kennen, maar ook waarom het anders is dan wat ik tot nu toe gekend heb. Bij het samen muziek maken laat je iets kwetsbaars van jezelf horen, terwijl een ander erbij is en daarop reageert, tegenover het jarenlang alleen piano te hebben gespeeld. Het zijn serieuze kansen waar ik zuinig op ben. Misschien wel te zuinig. Durf in het leven te stappen, dan heb je per definitie niet gefaald.
Ik zou het sowieso heel anders aanpakken betreft het schrijven voor de angststichting. In plaats van de angst centraal te stellen of een geschreven column te eindigen met de zin die wellicht eenmalig werkt, maar niet continu: ‘de angst heb je nu eenmaal’… Dat is niet hoe ik zelf met angst werk. Ofwel vinden ze het heel mooi en is het een toevoeging, of niet. Het voelt in elk geval, als ik andere teksten lees, niet als meer van hetzelfde. Dat hebben van een eigen geluid is ergens ook best spannend.
De verwarring die ontstaan is door de gedachte dat ik iets juist niet wil wat in werkelijkheid juist nooit zo geweest is, ik wilde slechts van de beklemmende druk af, maar niets liever, is slechts maar een gedachte. Het voelt sindsdien alsof die twee deuren gesloten blijven, wat ergens topzwaar voelt en waar ik voelbaar onder te lijden heb, maar ook dat is maar een illusie. Je kunt het allebei gewoon gaan doen, ongeacht wanneer!
De restanten vanuit mijn gegeneraliseerde angststoornis werken hier niet verzwarend, maar creëren begrip bij mezelf, begrip met terugwerkende kracht. Laat het geen zwakte zijn, maar je stille kracht.
En zelfs als het niet zou lukken, door welke omstandigheden ook, zijn het geen definitief gesloten deuren, maar mag je altijd opnieuw beginnen. Het leven is vergevingsgezind.
Je hoeft niet eerst aan de overkant te zijn om te mogen zeggen dat je onderweg bent. De beren op je weg zijn dit keer geen monsters, maar zachte, vriendelijke knuffelberen die het beste met je voor hebben.