Enkele dagen geleden was er iemand die ik ken die zei: ‘Ongeacht dat ik ziek ben, ga ik me wel weer mooi kleden en opmaken, alsof ik ergens heen ga.’
En dat was wat ze deed: kort erna zag je haar in de geweldigste outfit die ze zelf had uitgekozen, haar gezicht mooi opgemaakt, en dat tot op heden elke dag. Ze ziet er goed uit, klaar om te worden meegenomen voor een avondje uit.
Ik werd daar wel heel blij van, en dus vond ik dat ik niet achter kon blijven!
Ik kocht een fantastisch chic overhemd met een prachtig dessin, gistermiddag binnengekregen, en ook ik ben sindsdien klaar om te worden meegenomen door wat het leven te bieden heeft.
Ook wanneer dat niet zo is, genieten wij van hoe mooi en waardig we eruitzien.
Ik volgde ooit één iemand met mijn chronische ziekte ME. Dat heeft zich geheel vanzelf uitgebreid: we zijn nu al met z’n vijven! Er is van nature een community ontstaan, zonder dat ik zelf ook maar iets gedaan heb! Slechts het dagelijks volgen van elkaar is al ruim voldoende! Van mensen die je dag in, dag uit inmiddels kent, vanuit goede en mindere tijden.
Dat dat past bij wie ik ongemerkt fysiek en dus ook mentaal geworden ben, spreekt uit hoe leuk en waardevol ik dat vind. Je hoeft maar benieuwd te blijven naar de ander, en de rest gaat geheel vanzelf!
Recentelijk heb ik mijn schrijfcursus moeten afzeggen, door hoe het met me gaat. Sindsdien ben ik heel opgelucht! En mag het leven zich ontvouwen, op mijn eigen manier en naar mijn eigen maatstaven. Ik ben er zelfs dolblij van geworden, hoe het me van harte uitnodigt de dingen op mijn manier te doen, op de manier die bij mij past.
Is dat via een schrijfcursus, dan is dat op dat moment zo.
Maar is dat op een andere manier die me meer past, dan is dat de manier en even zo welkom!
De drijfveer is mijn schrijven zelf, niet het te gebruiken middel. Dat is echt een extraatje. En dat heb ik altijd al zo bezien. Ik heb de schrijfcursus niet nodig om te blijven schrijven; iets wat voor sommigen overigens wel geldt – maar ik val daar gelukkig buiten. Het is leuker om iets op je eigen manier te doen! Dit is dus zeker geen verloren zaak.
Met een goed schrijfboek in de hand en daarnaast genoeg andere creatieve dingen, ben ik zeer positief gestemd. Ik kom weer op mijn allerbest tot mijn recht.
Even terug naar ons vijftal, zijn we desondanks niet allemaal hetzelfde.
Ik schrijf, terwijl zij letterlijk voor de lens van hun camera in beeld verschijnen, en dat een veel directere manier betreft. Instagram nodigt, dat zie je wel aan dit verhaal, letterlijk meer uit dan een site die extern is, met bovendien geen beeldende content, maar geschreven stukken, waarbij de ander in staat moet zijn die te lezen, ook als het minder goed met hem of haar gaat.
Om mezelf even geheel tegen te spreken: ik trek zelf ook veel meer naar beeldende content dan naar geschreven werk, of een combinatie van. Zo ken ik meerdere mensen die graag dichten, en hun dichtwerk vervolgens levendig op Instagram plaatsen, op een manier die evengoed beeldend is en dus spreekt.
Kijk! Bijvoorbeeld deze alinea! Die zou dan vervangen worden door het gewoon te hebben gedaan, in plaats van woorden te wijden aan het verklaren van!
Alleen heb ik onderaan de streep ook angst.
Van alle chronisch zieken treden zij het minst naar buiten. Ik ben dus beide.
Zo wordt mijn cameralens een begrijpelijk iets, maar ook nog een flinke uitdaging! Zolang ik er zelf voor verschijn. Het zou me wel echt iets nieuws, geweldig leuks en onderhoudends bieden om te doen.
In plaats van mijn mooie overhemd puur en alleen voor mezelf te dragen, zouden de andere vier ‘m daadwerkelijk te zien krijgen en zou ik misschien zelfs een complimentje ontvangen van zij die ook zo verzorgd gekleed is.
De sociale omgeving zou me meer dan ooit passen en in staat stellen mijn eigen dingen te blijven doen, daarvoor niets extra’s te ondernemen, terwijl ik van het sociaal contact geniet, zonder dat me dit verder iets kost, enkel van harte iets oplevert.
Je zou kunnen stellen dat ik met de jaren naar ze toe ben gegroeid, de vorm die mij het meest past. Niet alleen qua belastbaarheid, dat is niet waar ik nu primair op doel, maar ook als de sociale vorm die het meest past bij wat ik doe, bij mijn levensvorm. Geen behoefte hebbend nogmaals naar buiten te treden, ik doe al genoeg dingen, maar het me rijkelijk voorzien van vele anderen, de onderliggende behoefte koesterend aan slechts het hebben van meer mensen.
Gekend worden door de ander, dat is al wat het verschil maakt. Het wonderlijke is dat ik een groot deel daarvan al bezit, door hen trouw te blijven volgen.
Maar wie ben ik?
En wat heb ik te bieden als ik me niet verschuil achter de vele woorden op papier?
Het lijkt nog het meest op dat ik tien jaar geleden spreker was voor klassen studenten. Toen had ik weliswaar nog geen angststoornis, maar dat dat toen meer betrof dan een relatief veilige situatie voor een cameralens, blijft hoe dan ook overeind.
Ik heb dat toen daadwerkelijk allemaal gedaan. Dat is niet uit mijn systeem. Doe maar net alsof je dom bent, alsof het destijds samenviel met veel angst en paniek, en je het desondanks deed. Dan valt het in beeld verschijnen voor een lens die nooit terugpraat, echt relatief mee!
Eenmaal iets opgenomen, laad ik de beelden in de meest snelle video editor die ik bezit, terwijl het beeld voor beeld langs blindemans ogen gaat… niet nadenken, niet nadenken! Produceer die video en laat ‘m desnoods plaatsen door niemand anders dan je eigen broer. Zo! Die staat erop! En het vervolgens één en dezelfde Ruben is die verwonderd reageert: ‘Huh, die chronisch zieken zijn wel actief, zeg! Jij hebt nu al meer views dan ik!’
Even voor de duidelijkheid: het gaat me niet om de views, ik probeer me alleen te verbeelden hoe het zal gaan, om me gerust te stellen!
Een site met schrijfwerk is relatief afgesloten van de wereld, dat al acht jaar lang.
Via Instagram sta je plots pal in het leven! Met niets minder dan je eigen gezicht.
De echte winst is dus meteen ook de uitdaging, als ook weer terug te leiden naar de echte winst.
Ik vind het wel heel spannend, moet ik zeggen…
Het is dus de vraag of ik het uiteindelijk ga doen.
Maar het erover nadenken, is al welkom.
En de winst op sociaal vlak: vlak die vooral niet uit!
De sociale vorm die het meest bij me past, dat is niet niks.
Je zou inderdaad kunnen zeggen: ik hoef verder niet meer naar buiten te treden.
Niets extra’s meer te ondernemen. Alleen die kleine uitdaging!
Komt goed.
De lens begint pas terug te praten als ik daadwerkelijk een video deel.
En het zal bovendien wel wennen, na de eerste keer.
Tot die tijd… brrrr…. poep de chic vanuit mijn nieuwe overhemd, misschien spoedig te aanschouwen voor de buitenwereld…
Wens me maar van harte veel succes!