De marktkoopman

Als je slecht bent kun je enige tijd thuiszitten, maar uiteindelijk is het wel fijn verder te leven, ook als je nog klachten hebt. Dus bevonden mijn moeder en ik ons alsof er totaal niets aan de hand was, in de auto onderweg richting ons vertrouwde Nijmegen.

Dat dat met enige zweethandjes gepaard ging, kun je achteraf wel stellen. We zouden naar Dekker van de Vegt gaan en even was ik bang dat ik niet in staat zou zijn het glas fysiek te heffen en de taart tot me te nemen. Dit was trouwens geen angst, maar meer een afspiegeling van hoe ik er fysiek aan toe ben.

Eenmaal in de rolstoel vloog het leven vanuit het centrum als vanouds aan ons voorbij. Bedelaar één zat op zijn post, gevolgd door even later, jawel hoor, bedelaar twee. Zie je wel, dit wordt een dag als al die andere! Daarnaast was er markt en weerklonken twee diepe mannenstemmen door de straten en verder, bijna alsof ze opera aan het zingen waren, de laatste aanbiedingen verkondigend, even later aangevuld door accordionmuziek met daaronder het kartonnen bordje: Help, wie kan.

Je kon duidelijk zien dat hij ook literair onderlegd was!
Je moet het gewoon kort houden, dat is het beste. Dat zal ik onthouden! De meest waardevolle inzichten komen vanzelf, zodra je het buitenleven maar toelaat.

Wij het frisse fruit eenmaal voorbij, voelt het altijd goed om ons onder de mensen te begeven. Eén te worden met de massa en erdoor te worden opgenomen, alsof het nooit anders gehoord heeft. Lang leve Nijmegen! Voor ons inmiddels naast de deur, met een elektrisch aangedreven rolstoel die volledig naar wens is en sindsdien alle deuren voor ons heeft geopend. En het mooie is: het voelt echt heel gewoon!

Eenmaal over de drempel bij Dekker neem ik de besturing altijd over, wel na het bijstellen van de snelheid. Je wilt ook niet als Speedy bekend staan; nee, jij bent een gewone, trage gehandicapte, standje 2,5 km per uur, zoals de mensen dat gewend zijn.

Kriskras weet ik inmiddels tussen de tafeltjes door de weg naar de beste koffie en de heerlijkste worteltaart. Allebei plaatsgenomen aan een rond tafeltje in het volledige licht, was dit het spannendste, door mij gevreesde moment. Eenmaal op ons tafeltje beland, hief ik met mijn dominante hand het zwaardere glas waarin mijn hete latte zich vrijelijk bevond, heimelijk in afwachting van mijn eerste slokken. Dit ging zonder problemen! Mijn vorkje vervolgens pontificaal in de worteltaart gezet, liet ik het me van harte smaken en bleek er gelukkig niets meer aan de hand te zijn.
Ook bij mamsie gingen de cappuccino en taart naar wens, maar dat is misschien iets minder uitzonderlijk…
Enkele dagen geleden had ik daadwerkelijk last van dat het niet ging. Nu niet meer. Dat is toch fijn. Door gewoon doorgeleefd te hebben, ondanks klachten.

Wij met Dekker achter ons, uiteindelijk weer terug de weg op. Bedelaar twee zei nog zachtjes ‘Please help me’ tegen ons. Ook fijn, toch wat extra sociaal contact gehad! De dag werd steeds waardevoller. Mijn moeder had het te druk met mij te besturen. Het kwam niet in hem op te zeggen: ‘Maar isseh elektrisch!’. Volgende keer weer een kans.

We kwamen opnieuw langs de markt, terwijl dezelfde mannenstemmen de straten weer al galmend verrijkten. ‘Drie ananassen, drie euro!’ klonk het.
En wij zijn dan meestal zo als familie dat we dan honderden meters verder rijden, en dan uitroepen: ‘Drie ananassen, drie euro! Dat is wel goedkoop!’

Dus wij weer helemaal terug.

De marktkoopman vond mij een vrolijk iemand, zei hij goedlachs, daardoor kreeg ik spontaan een halve vijg in mijn mond gemikt die hij ter plekke afbrak met z’n blote handjes. Hij vroeg daaraan voorafgaand wie ze klaar zou maken, de ananassen. Ik wees subtiel met een volle lach naar mijn begeleidster. Hij proestte het uit. De halve vijg rijker, mijn begeleidster ongevraagd voorzien van de andere helft… zat ik vervolgens met de drie spotgoedkope ananassen op schoot in een plastic tasje, terwijl wij onze weg vervolgden richting auto om Nijmegen na een nieuw beleefd avontuur weer te verlaten.

Eenmaal thuis was de ananas superlekker! Fris en fruitig.
Toch een hoop mensen weer gezien. Bij Dekker kennen ze ons ook, vaste prik.
En nog genoeg ananassen over om mezelf vervolgens gelukkig infectievrij te verklaren!
Zou de zingende marktkoopman met zijn aanbieding weten van hun magische werking?

Volgende week gaan we weer! Maar niet te vroeg. (Anders zijn ze nog duurder!)