Ontwenningsverschijnselen

Na twee maanden heb ik ze dan toch. Zoals voorspeld; desondanks niet meer verwacht.

Even afkloppen…: geen infecties, voor het eerst sinds vele jaren. Geen koorts. En dat al een tijdje! Een echt wonder, als je je bedenkt dat ik elke dag koorts heb gehad, jarenlang.

Maar dan.

Ik ben een tijd terug begonnen met Abilify, grondstof aripiprazol. In overleg, maar toch een middel naar eigen keuze. Vanwege de minste bijwerkingen…

28 oktober 2016 heb ik als ervaringsdeskundige mijn laatste voorlichting op de HAN gegeven. En die ben ik niet vergeten.
Ik voelde me erg ziek door infecties, maar wilde kosten wat het kost mijn voorlichting door laten gaan, in opdracht van een student. Ik wilde haar niet laten zitten. Wat ik echter onderschatte was de medicatiewisseling die toen plaatsvond.
Ik beefde helemaal, met daarbij een docente die maar bleef vragen. Of ik ook nog even mindfulness wilde gaan uitleggen. Dat zou ik normaal geen probleem hebben gevonden, maar nu was het te veel. Dus eerlijk gezegd dat ik dat niet had voorbereid. Vervolgens meer dan een uur op haar moeten wachten, na afloop. En ze kwam maar niet. Toen maar naar huis.
Van die voorlichting minstens 2 weken bij moeten komen.

Als je erg ziek bent moet je grenzen stellen en je doorzettingsvermogen even laten voor wat het is. Kan het niet, dan kan het niet.
Uiteindelijk zit ik nu dus op Abilify, al meer dan een jaar. Oude middel bijna volledig afgebouwd. Lijdensweg overleefd, haha.

Sinds maart ben ik aan het minderen, van 15 naar 10 mg. Vanwege… je raadt het: de bijwerkingen. 10 mg is de minimale dosering. En juist als je lekker gaat en het niet meer verwacht… komt de man met de hamer. Dat zul je me overigens niet snel horen zeggen.

De hersenen hebben veel tijd nodig om aan de mindering te wennen. Net alsof ze er nu pas achterkomen: hé, er ontbreekt een stofje.
Goed om te weten: als je stopt of mindert met een middel van dergelijke soort, krijg je juist de klachten waartegen het bedoeld is. Dus van mezelf ben ik goed gestemd, maar toch voel ik me lusteloos en ben ik niets waard. Erg moeite met bewegen, knallende hoofdpijn. Stemming down. Het hoort er allemaal bij, maar… zoals al overal beschreven en niet zonder reden: afbouwen is geen peuleschil. Niet mijn woordkeuze. Maar wel de waarheid.

Dan moet je dus vooral NIET ophogen. Want dan is alles voor niets geweest.

Je moet hier dus gewoon doorheen. Dat weet ik gelukkig.
Doet me denken aan een boek wat ik las: “Your DRUG may be your problem”. HAHA.
Lekker Amerikaans. Meesterlijke titel.
Dus jongens, jullie zien me wel weer als ik hersteld ben. Ajuus!

Het allerbelangrijkste, de kern: het ging net zo goed. En dat frustreert enorm. Ik begon weer hoop te krijgen. Voor het eerst sinds jaren kon dat weer.

Leegte. Ik voel niets.
Alles komt goed.