Una bella vacanza

Juli 2019. Ik pak mijn koffers.

Dat korte bloesje moet mee en die die daarnaast hangt, die bijpassende korte broeken, mijn zonnebril, de zonnebrand en vergeet vooral de haargel niet! Zo sta ik een avond lang in mezelf te praten, maar toch: het vordert. Het uiteindelijke weegmoment van mijn koffer is zelfs na al die jaren nog altijd spannend.
Eenmaal bij dat moment aangekomen schrik ik me kapot: zoveel?! Kom daarna met een gerust hart tot de conclusie dat ik mezelf erbij op heb geteld…

Het is lang geleden sinds mijn laatste vakantie naar het buitenland. De dagen ervoor voorzichtig familieherinneringen opgehaald door het bekijken van foto’s en video’s.

Ik kan het nog altijd niet geloven: na zoveel jaar weer naar Italië!
Er is ondertussen zoveel gebeurd dat ik dat niet meer voor mogelijk had gehouden.

Eenmaal op Schiphol aangekomen doe ik mijn oortjes in en zet keihard John Denver op:
“I’m leaving on a jet plane, don’t know when I’ll be back again…”, terwijl ik incheck en bijna fluitend door de douane loop. Ik word met een zure blik nagekeken, kijk terug en zeg overenthousiast “Ik ben chronisch ziek en ga nu toch op vakantie, is het niet fantastisch?!”.
Een kort geforceerd lachje verschijnt, dat algauw weer verdwijnt bij het zien van de volgende fluitende vakantieganger.
Sommige dingen, bedenk ik me, veranderen nooit.

Ik neem plaats in ’t vliegtuig, vlak naast het raam, net als vroeger.
Mijn stoel zet ik vlug iets naar achteren, aangezien de persoon achter me nog niet heeft plaatsgenomen. Een emotionele Love Hurts schalt voor mijn gevoel door de hele cabine, al kijkt mijn buurvrouw gelukkig onveranderlijk. Gevolgd door Show Me the Meaning of Being Lonely… Ze lijkt inmiddels te slapen, maar verwijdert dan haar roze slaapmasker, doet plots toch een oog open en vraagt: “Hey, zijn dat niet de Backstreet Boys?!”.
We raken noodgedwongen aan de praat, ja ik ben inderdaad halsoverkop in het vliegtuig gestapt, zo zie ik er ook wel uit ja, nee niet echt verstandig nee en tot slot of ik niet eens wat aan mijn slechte muzieksmaak zou doen.

De stewardess, die van mijn leeftijd lijkt te zijn, kijkt intussen lachend mijn richting uit, snapt mijn benarde situatie en houdt vragend een duur bakje nootjes omhoog. Nee, dankjewel, gebaar ik in mijn beste Frans.

Het fijne van een vlucht is dat het vluchtig is. Eenmaal geland geef ik mijn buurvrouw ter afscheid een knikje, waarop ze me een bemoedigend schouderklopje geeft, te hard naar mijn smaak: “Komt helemaal goed met jou, buurman!”.
Bij het passeren van de bewuste stewardess, kijkt zij mij nog altijd zeer inlevend aan en zegt met fluwelen stem: “Buona vacanza, signore!”.

Het is nog vroeg in Italië. Ik besluit op zoek te gaan naar een goede cappuccino.
Bij een teveel aan koffiebars, besluit ik na het stallen van mijn koffers in mijn hotel, plaats te nemen bij een klein lief barretje. Het is gevestigd in een hoek, met als naam Melitta’s Bar.
Na het settelen op haar terras, ik ben de enige, duikt er algauw een meisje op met erg mooi haar, dat een naambordje draagt met in cursief geschreven letters… Melitta.
Ze noteert mijn bestelling, dit alles na mijn gebrekkige vraag “You have cappuccino? You see: me no holiday for long time”. Ze moet om me lachen en ik lach terug.
Ze vraagt vervolgens “You like music?! Piano music?”.
Ik denk meteen: oh god, weer die muzieksmaak, oh nee, oh nee.
Ik herpak mezelf meteen om erger te voorkomen en zeg, ditmaal in mijn beste Italiaans: “Sì sì!!!”.

Ik heb ’t nog niet gezegd of er begint achter in de bar een man piano te spelen. Hoe doen die Italianen dat toch! Melitta geniet zichtbaar van mijn verwondering. Ze vraagt wat mijn naam is en hoewel die op mijn lippen is gebrand, ben ik even afgeleid. Ik ken dat deuntje!

De man begint te zingen…

“La donna è mobile
qual piuma al vento…”

Ik kijk haar vragend aan: “Pavarotti?”.
Fluisterend zegt ze, net als in die bekende pizza-reclame: “Cappuccino di Melitta, Remi!”

Ze toverde een lach op mijn gezicht; heel even bevond ik mij in de Italiaanse hemel na het horen van mijn naam. Elke slok die ik neem verdwijnt algauw in de prachtige heldere ogen van deze mooie Italiaanse jonge vrouw.

Bij thuiskomst heb ik veel aan haar gedacht.
Een korte Italiaanse vakantie kan ik iedereen aanbevelen.

Je neemt een tv ter grootte van een kleurrijk venster.
Daarnaast een mooie muziekweergave met goede boxen, waarbij het echt klinkt alsof je even ergens anders bent.
Een goede espressomachine (in mijn geval met de naam Melitta en die mijn naam onthoudt).
Een pen en niet onbelangrijk: een geweldige dosis fantasie.

In het ziekenhuis zijn ze bezig met virtual reality, waarbij je jouw ziekenhuiskamer om kan toveren met een bril in hoe jij hem graag wil hebben.

Dat is een mooi plan, maar thuis, zo zie je… is altijd beter.

Al verandert dat niets aan de harde realiteit:

Dat het fysiek nu weer sinds langere tijd moeilijk is gesteld met mij en daardoor inmiddels ook mentaal. Ik blijf waar ik kan als vanouds positief, maar voel me erg opgesloten, met inmiddels weer de aanwezige kans voor langere tijd te moeten worden opgenomen in het ziekenhuis.
Alleen maar ziek zijn, ben het helemaal zat. Het niets kunnen is slopend voor me.
Voel me erg verwijderd van mijn sociale omgeving, van leeftijdsgenoten en ik had me mijn zomervakantie en leven toch echt anders voorgesteld.

Dat laatste leest wat minder makkelijk, wellicht.
Toch goed dat ik dit ook even voor jou belicht.

Je moet altijd blijven dromen.
Van een leuke tijd, van Italië en van prachtig heldere sprekende ogen.
Iets meer geluk in mijn leven zou echter geen kwaad doen.

Ik wens jou een fijne vakantie toe.