Soms gaan dingen wel en soms gaan ze niet.
Afgelopen week was een rare week.
Er zijn niet veel dingen waar ik mij dagelijks aan vasthoud.
Ze komen namelijk niet vaak voor of zijn simpelweg niet mogelijk.
Dus als het dan zo is dat er wat lichtpuntjes zijn, dan ben ik daar heel erg blij mee.
Afgelopen week was anders.
Ruben kwam drie dagen achtereen bij me chillen.
Dat zei hij ook, ik vroeg tot 3 x toe: “Wat kom je doen?”. “Chillen”.
De eerste dag sprak hem kennelijk aan. We hebben toen gekletst met veel humor. Humor tussen broers. Er is geen betere humor kan ik u bij deze vertellen.
En mijn broertje heeft humor!
Daarnaast hebben we voor ’t eerst sinds vele jaren samen gegamed. Super Mario uitgespeeld op mijn grote scherm.
Ja, ik kan u zeggen: ik heb de Nintendo Switch sinds maart en ik ben weliswaar niet minder eenzaam, maar sta in elk geval, na vele, vele jaren stilstand, als gamer weer op de kaart! Weliswaar offline, dus niemand die het ziet behalve broertjelief, maar dat doet er niet toe. Het was echt gezellig met hem.
Dan denk je: wat is dan nu het punt.
Het was te gezellig, te veel successen. In één keer hoefde ik eens niet zoveel moeite te doen om me gelukkig te voelen, het kwam gewoon vanzelf. En dat voel je terplekke en zal je uiteindelijk uit evenwicht brengen.
Anneke was 5 september jarig, dat hebben we met z’n 3en goed gevierd met veel gezelligheid, gebakjes en leuke cadeautjes.
Daarnaast heb ik de hele IKEA voor mijn huisje leeggekocht dankzij mijn trouwe ouwe zeer vriendelijke pakketbezorger van PostNL met spieren van staal (dat moet wel…), dus moest er van alles worden opgebouwd en opgehangen. Een heuse familieaangelegenheid, zoals meneer en mevrouw Ik en Kea het vast bedoelden.
Een staande spiegel op een ladder was aan mijn vadertje wel besteed, naast andere dingen. Het eindresultaat was erg mooi. Mijn mooie eigen huis.
Ruben heeft ook meegeholpen en ’s avonds hebben we met z’n drieën bij mij frietjes gegeten en keken we de Sterkste Man op RTL7. Flut tv, maar we deden mee!
Na het eten ging Ruben op stap met mijn vader en dat was eigenlijk ook wel goed, want ik was helemaal kapot maar voldaan.
Anneke was zelfs, ondanks mijn aankopen, enthousiast over wat ik gekocht had en heeft vandaag ook nog een supermooie lamp voor mij in elkaar gezet.
Dat alles bij elkaar en nog wel meer dingen. Eén keer geen heel levensgevecht, gewoon een normale week die voor mij uitzonderlijk was. Bijzonder. Ik heb me eens niet alleen gevoeld en zelfs erg gelukkig.
Maar dan. Je raakt bijna in paniek door het plotse geluksgevoel, want je weet meteen: het is ook zo weer vervlogen.
Dit was een enorme up. Dan volgt er een low, omdat ik echt wel fysiek over mijn grenzen ben gegaan de afgelopen week. Het was leuk, maar zwaar.
De afgelopen twee dagen realiseer ik me des te meer opnieuw waar mijn leven uit bestaat.
Dat dat uit niets is. Uitzonderlijk blij met wat gezelschap van je familie.
Dat zoiets nogmaals zichtbaar wordt zodra je het één keer heel erg leuk hebt met de juiste mensen. Dat je dat doet dromen van meer en meer en… nog meer.
Je droomt niet van meer, je droomt van normaal.
En dat niets, maar dan ook niets mij in de weg zou moeten staan gelukkig te zijn, zelfs ondanks mijn beperkingen, want het ging nu toch zo goed?
Onder aan de streep: hoe zuur het dan is dat dat voor mij niet zo is.
Dat het er, door alles bij elkaar, door mijn zware leven, niet in zit.
En vooral: dat dat zeker niet ligt aan mijn gevoel voor geluk. Ik word gelukkig van kleine dingen.
Ik ben de afgelopen dagen chagrijnig geweest, een dikke kater. Je valt naar beneden, naar een niveau dat vele malen lager is dan waar je je zelfs maar bevond vóór deze week.
Doordat je even hebt mogen proeven van hoe het had kunnen zijn.
Daarnaast vindt mijn ex mij na een “zeer kleine” 8 jaar weer leuk, met als gevolg dat niet alleen het contact met haar stilligt, maar door de gecreërde paniek al mijn sociale contacten stilliggen!
Doe me dit niet aan. Dat was wat ik voelde. Ik wil vriendschap, meer niet.
En dat je daar zo geen behoefte aan hebt tijdens de zoveelste intensieve medische behandeling en het nog zwaardere herstel dat volgt.
Vervolgens heb je jezelf afgezworen nog ook maar iets te kopen nadat je dus de hele IKEA in huis hebt. Mijn Zweeds is flink verbeterd, alleen al door de productnamen!
Maar dat er dan altijd kans is, op een dag als vandaag, waarbij je werkelijk niets voelt doordat je juist alles hebt gevoeld.
Dat je dan in de fout gaat. Hoewel. Het is niet onontkoombaar.
Maar je overtreedt wel een afspraak.
Hier kom ik ook wel weer overheen.
Het is alleen gewoon niet leuk, omdat de hele situatie al niet leuk was van zichzelf.
Ik snap: dit hebben we niet afgesproken.
Maar dat het toch genuanceerder ligt als je dit leest.
Hoeveel verdriet daaraan vastzit.
En dat dit weldegelijk onderdeel is van mijn stoornis, maar dat dit vooral komt door mijn ongelukkige fysieke gesteldheid. Daar mag je je ongelukkig onder voelen, zoals ieder ander dat voelt.
En dat het dan niet helpt iets terug te sturen nadat ik deze ellende de afgelopen uren allemaal heb mogen voelen van de lieflijke here Jezus. Nee, je moet dit uitspreken en vervolgens verder gaan.
Zodra het kan, moet je doorgaan en niet te veel terugkijken.
En dat het dan in elk geval niet voor niets was, maar dat je kan zeggen: dit kwam door…
De gevolgen van onverwachts geluk.
Daar was ik terecht ondersteboven van. Dat je al met al moet boeten voor dat ongevraagde geluk dat je de afgelopen dagen hebt mogen ervaren. Dat het werkelijk zo werkt op het moment dat je eigenlijk al zeer ongelukkig was.
Wonderen bestaan niet. Dat blijkt keer op keer.
Ik sprak toen ik 11 was wel met Jezusman via Skype.
Dat was een vermomde Vlaming met een bijzonder zware stem.
Ik voelde me thuis bij hem. Mijn eigen Jezus.
Mocht ik hem nu na zoveel jaar weer spreken zou ik hem dit vertellen.
En hij zou aandachtig luisteren.
Dat ik onderaan de streep…
Nog altijd een ander leven wil.
Een leven waarmee ik wel gelukkig ben.
