Bipolar Friends

Het was afgelopen vrijdag dat ik alle lampen aan liet.
Ik kwam nog maar net van de wc, toen ik door het raampje van mijn voordeur verrast werd door een vriendelijk, mij bekend gezicht.
“Schrok je?”, zei hij lachend, toen we elkaar ongehinderd in de ogen keken.
Tussen zijn appje Ik kom nu naar je toe en zijn verschijning hadden slechts drie minuten gezeten.

We stapten in zijn auto. “Fijn dat je er bent”, zei ik.
“Altijd, je mag me altijd bellen”, zei hij.
Tijdens de autorit praatten we met de nodige humor,
waardoor ik even alles vergat.
Een waardevolle vriendschap.

Dat liet zich verder zien toen we op het terras zaten.
Hij vroeg me na een tijdje hoe het ging.
Ik zei dat alle positiviteit niet lang standhield,
maar kon mijn zin niet afmaken.
Zijn hand maakte een neerwaartse beweging,
versterkt door een zoefff-geluid.
Ik moest lachen. “Inderdaad, je kent het”, zei ik.
“Komt wel goed”, zei hij, en opnieuw noemde hij dat hij altijd tijd heeft.

Ik noemde dat ik het ambitieuze plan had om alleen in de stad te lopen,
vanwege de aanspraak die je dan krijgt.
Hij was bezig met een slok van zijn cappuccino, maar onderbrak me en zei:
“Alleen?? Dan ga ik mee! Gaan we samen!
Alleen, hallo… Komt er ook iemand op een idee…”
“Ah, leuk! Gezellig!”, zei ik glimlachend.

Allebei namen we een lekker dessert en lieten het ons smaken.
En ik? Ik heb natuurlijk getrakteerd!