Moedig en geliefd

Eerder schreef ik Come Away With Me, over belangrijke, ingrijpende gebeurtenissen, waarvan ik niet zomaar dacht dat ik die vergeten was… Het had gewoonweg niet plaatsgevonden. Uitgewist. Alle connectie verbroken. Een verloren identiteit. En plots, vele jaren later, kwam het allemaal terug en beschreef ik het, alsof het gisteren was, in volle details. Voor mij meer dan een stuk, door de werking ervan.
En nu, opnieuw zo’n waardevolle ingeving.

Pieces of life with a purpose.

Veel leesplezier wens ik je.
Ik ben meer dan blij. Het is dit huidige, meer eigentijdse stuk dat me het meest hervormt.

Remi

Vele jaren ben ik in de veronderstelling geweest dat mijn sociale leven pas begon, nadat mijn leven was ingestort, toen ik van school af moest. Destijds, toen mijn nood hoog was, klom ik in de onlinewereld, met leuke buitenlandse contacten, die ik ook in het echt heb ontmoet.
Daarnaast had ik het geluk vele jaren trouwe vrienden en vriendinnen te hebben, waarmee ik regelmatig afsprak.

Ik wist van het bestaan van mijn eerdere leven, maar als je me daarnaar gevraagd had…
Het was werkelijk weggevaagd door ingrijpende gebeurtenissen.
Sinds enkele dagen is het terug. Begrijp me niet verkeerd: het is niet mijn bedoeling om weer over het verleden te schrijven.
Nee. Dit heeft betrekking op het nu, en het doet me wat.

Tot en met mijn veertiende levensjaar had ik veel contacten op MSN, Nederlandstalige contacten die allemaal al volwassen waren.

Een Vlaming genaamd Kristof van begin dertig met een eigen magazine, die ik willekeurig gebeld heb via Skype, waarna hij sprekend als Jezus mijn belletje accepteerde. Hoewel dat grappig was, hebben we lang en serieus contact gehouden. Ik kan me herinneren dat hij me geholpen heeft met een video die ik samen met mijn beste vriend creëerde voor het vak economie. Hij kwam met het nummer It’s All ‘Bout The Money, dat ik daadwerkelijk heb gebruikt. We praatten echt dagelijks en het was leuk.

Een jongen die naar de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht ging, genaamd Joost, leerde me animeren, door me dezelfde eerste opdracht te geven als die hij in zijn eerste jaar had moeten volbrengen. Dus maakte ik een filmpje waarbij ik mijn naam animeerde. En hij gaf zijn oordeel. Erg, erg leuk was dat, en leerzaam.

Een Nederlands meisje van 21 dat Rilana heette. Toen ik onze chatgeschiedenis wilde printen in een minuscuul lettertype, kwamen er 31 pagina’s uit de printer en leerde ik mijn les: verlaat nooit een printer vóór hij klaar is… Ze corrigeerde mijn mail aan de school die me had afgepoeierd, die ik niet heb verstuurd. Zo werd na haar hand ‘U zette me en plein public voor lul’ veranderd in ‘U zette me publiekelijk voor schut’, want we leefden niet in Frankrijk. Dat weet ik nog heel erg goed.

Cynthia was ook ouder en noemde me altijd dushi. ‘Hey dushi’, en dan een kus erachter met een knipoog. Ze vertelde me dat ze verkracht was. Ik meen me te herinneren dat ik dat zo erg vond dat ik na een tijdje zei “En je bent zo lief”. Ook met haar had ik dagelijks veel contact.

Mijn vriendenlijst was eindeloos, maar wat kenmerkend was…
vroeg je me naar één van hen, dan kon ik je alles vertellen.
Ik was, ondanks mijn leeftijd, een trouwe altijd geïnteresseerde vriend, die zijn Nederlandstalige contacten overal vandaan haalde, iets wat altijd met veel succes zijn vruchten afworp.

Zij waren er allemaal toen het mis ging. Rilana heeft me getroost en zei “Ik ben er voor je, echt”, de Vlaamse Jezus Kristof heeft me tevergeefs meermaals geprobeerd te contacten, Cynthia was ontroostbaar met veel sippe en verdrietige gezichtjes…

Het was als The King’s Speech. Ik wist niets meer te zeggen, een totale blokkade.
Rilana zei: “Het geeft niet, Remi. Je hoeft alleen te zeggen, is het erg? Of heel erg? Heel erg, hè”. Toen zei ik: “Dat laatste”. “Waarom zou je met een 14-jarige contact willen hebben”, zei ik daarna. “Zeg dat niet, anders word ik boos”, zei ze toen.
Vervolgens kwam ze met een heel lief bericht. Dat ze op me gesteld was en dat ze graag met me sprak en dat ze me heel volwassen en wijs vond. Daarna zei ze iets, waar ik om moest lachen.
Ze zei: “Ik geloof echt dat mensen als jij en ik geboren leiders zijn”.
Ze meende dat, dat voelde ik wel.

Mijn eigen sociaal contact kon ik echter niet langer serieus nemen.
Ik zat in de knel en keek toe hoe mensen mij probeerden te troosten.
Weet je wat het ergste was?

Dát ik juist zoveel trouwe vrienden had, die er daadwerkelijk voor me waren.
Zelfs ongeacht hun leeftijd. Allemaal gaven ze om mij.
Dat was erg mooi. Al legt het een ander probleem bloot als je vervolgens dichtgeklapt blijft, door wat je dagelijks aantast, wat nog altijd voortduurt…

Je ziet het contact met hen wegebben, iets wat me allesbehalve koud liet.
Dat is het allerergste, naast de totale vervreemding van jezelf.

Hoe mooi het was toen ik me dit enkele dagen geleden herinnerde.
Ik had echt een schatkist aan waardevolle contacten.

Destijds kreeg ik alleen niet de tools aangereikt om te zeggen wat er in me om ging en wat er gebeurde.

Zo open-minded als ik nu ben, zo ben ik altijd geweest!
Nooit is het weggeweest. Hoe waanzinnig mooi sociaal contact is.
Ik heb ze overal vandaan getoverd en, om mijn eigen vraag van jaren te beantwoorden:
zij vonden het ook leuk!

Dit was dus allemaal weg uit mijn hoofd.
Hoe vaak ik er wel niet aan geprobeerd heb te denken, mijn vroegere sociale leven.
Ik had er een heel ander beeld bij, zoals ‘altijd al onzeker geweest’.
Helemaal niet! Integendeel.

Rilana noemde me moedig en geliefd, iets wat de anderen, onafhankelijk van elkaar, onderstreepten. Het was echt heel lief wat ze me toewensten. Ik weet het weer!

Twaalf tot veertien jaar oud was ik en mensen vonden het,
desondanks, allemaal heel leuk met mij. Diepgaande vriendschappen.
Zo fijn als je geschiedenis, je complete sociale leven, weer strookt met wie je nu bent.

Wie ik ben en waar ik voor sta, dat ben ik,
zonder enige onderbreking, altijd geweest en gebleven.
Dat, zo blijkt na vele jaren… kan werkelijk niets of niemand kapotmaken.

En nu?

Nu dient deze herontdekking als extra stimulans om, zoals ik toen was,
met een open blik, de deuren weer te openen, op zoek naar prachtige mensen.

Brave, Sara Bareilles