Feel Good

De laatste weken gaat het erg goed met mij.
Ik probeer zoveel mogelijk infectievrij te zijn, op verschillende manieren. Onder meer door een kleine onderhoudsdosering antibiotica per avond. Iets wat je precies moet timen gezien de sterke bacteriën, en waar ik het al eerder goed op deed.
Lopen gaat beter, mijn prikkelgevoeligheid is minder, dus we doen eindelijk weer eens wat, goddomme non-de-poepie! Dat laatste heb ik overgenomen van mijn naaste familie.
Wat het daadwerkelijk betekent? Geen idee. Ik zag zelf onmiddellijk een non voor me die haar behoefte niet langer kon houden…
Afijn, waar was ik.
Op vakantie (Ouddorrrrpppp!!) heb ik meer gedaan dan ooit. Echt heel veel.
Ik geloof ook dat ik ooit weer vrij zal kunnen lopen.
Deze wens werd daar versterkt door een raam met een print met een vuurtoren die me vertelde dat het toch, als je een reis maakt, vooral om de bestemming gaat… Amen.

Ook tussen mij en mijn vader en ons vier gaat het goed! Ontspannen.
Allemaal positief dus! Een verademing.

Je zou zeggen: wat valt er dan nog verder te schrijven?

Laatst deden we zelfs drie activiteiten op een dag:

1. Ik heb me mijn kont uit mijn lijf gelopen in centrum Nijmegen, hallelujah, Nijmegen!
2. Daarna rechtstreeks door naar de Intratuin in Elst…
   
   Mijn broer en moeder en hun liefde voor planten, mijn voetjes droegen me opnieuw(!)

3. Om het af te blussen: McDrive in Oosterhout, een nieuwe McFlurry in een nieuwe cup waardoor ik eindelijk eens niet onder zat: Twix

En toen zat ik daarna op de bank en toen kwamen ze, ik heb ze niet vaak.
Ta ta ta tammm… De duivelsche gedachten.
Wat als ik alles nou… hele normale dingen… zelf zo positief zie? Slechts dat.

Omdat dat ook al jaren daadwerkelijk het geval is.
Terwijl een ander die dingen normaal… “gewoh-oo-oo-n”… vindt.
Dat er dus eigenlijk niets positiefs gebeurt, maar dat ik dat projecteer in een bubbel.
Een veilige bubbel die mij op die manier in leven houdt.
Ik zal vaart maken. Waarbij ik mijn hele gezeur afsloot met: ik zou willen dat mijn positivisme eens overeen zou komen met de werkelijkheid. Dat ik een echte reden zou hebben om blij te zijn. Een volgende stap.

Jaaaaa… leuk stukje hè! Zemer zemer zemer.

Ik ben trouwens geen boeddhist meer. Sinds 7 september niet meer.
Fijn om weer mijn eigen waardevolle dingen uit te kiezen waarin ik geloof en waaruit ik, voor mezelf en een ander, kracht weet te putten.

Waaruit ik bijvoorbeeld kracht put, is… Claire Wineland.

Dan lig ik ditmaal op mijn eigen bank, zie het leven niet meer zitten, na heel veel taart… bakkersfamilie… en friet en… afijn.
Je hebt gelijk, ik zal voor deze extra’s een bedrag in rekening brengen!
En dan zet ik mijn venster van een tv aan.

Ik zal je vast zeggen dat Claire Wineland helaas al twee jaar geleden overleden is.
Anders was ze zeker mijn vriendin geworden.
Laten we maar meteen eerlijk zijn. Ze kijkt nu tenslotte vast en zeker mee.
<3 Claire

Je moet haar naam maar eens intypen op YouTube.
Een en al video’s vol positivisme, waaronder ook TED-talks waarbij ze zelf spreekt over haar moeilijke leven. Haar obstakels, die ze met al haar kracht wist te overwinnen.

Je wordt vrolijk van alles wat ze zegt en uitstraalt. Haar gezonde dosis humor.
En de video’s waarin ze kwetsbaar is… de laatste video’s…
Daarin wekt ze medelijden en medeleven, puur door haar blijvende bescheidenheid en de waarheid.
Ik zat met tranen in mijn ogen.
Als je eerder hebt gezien hoe vrolijk ze was, zullen die video’s je zeker raken.

Het is niet mogelijk te beschrijven wat zij in zo’n video met je doet.
Ik heb er al veel gezien. En ze raken me, stuk voor stuk. Met een traan en met een lach.

Er zijn er zoveel. Al wil ik er toch één met je delen, na mijn laatste woorden.
De grappige video die ik vanavond heb gezien.

Een sterk, mooi persoon die ik zeker persoonlijk had willen kennen!

Doorgaan, gewoon doorgaan.