Ouder en kind

Laatst op mijn verjaardag waren mijn ouders bij elkaar. Dat komt nooit voor.
Ze praatten met elkaar en deelden dezelfde herinneringen, met dezelfde humor.
Sindsdien hebben meer van dezelfde situaties zich voorgedaan.
Gezamenlijk aan de koffie in een woonkamer die niet van mij is, is er zelfs weer bij.

Terug naar mijn verjaardag deed zich een bijzondere situatie voor.
Ik was met twee ouders, gelukkig niet drie,
in de zon op mijn terras, en dan kan je iets gezamenlijk bespreken.

Mijn kinderwens.

Ik vertelde hen dat ik, tijdens één van onze laatste zomervakanties samen naar Zuid-Frankrijk jaren geleden, ervaren heb hoe het is om van een kind te houden dat niet van mezelf is.

Hoe belangrijk die ervaring voor mij geweest is.

Dat ik dat kan en voel en dat dat net zo mooi is.
Het kind hoeft biologisch niet van mij te zijn om net zo van het kind te houden.

Iets wat er, dit te bespreken,
niet langer toe deed toen we niet langer met zijn vieren waren als gezin.

Iets waar ik sindsdien, echter,
al die tijd volop mee bezig ben geweest, in samenwerking met mijn ziekenhuis.

Door dit met ze te bespreken, vond ik na jaren steun bij mijn beide ouders.
Een luisterend oor en begrip voor mijn eigen proces.

Dat was werkelijk het beste verjaardagscadeau.