Samen alleen

Bruin haar van nature.
Daar keek ik altijd naar.
Algauw werd het wild gekleurd.
Vanaf het moment dat zij dat werd.
Nu is ze kaal. Bleek is haar hoofdhuid.

Maakt foto’s van haar bioscoopkaartjes.
Het is niet duidelijk of ze met vrienden gaat.
Of vriendinnen. In onze tijd had ze er geen.
Ik bedenk me als ik weer zo’n kaartje zie.
Ze zit misschien weer alleen.

Staarde toen nog star voor zich uit.
Waarna ik hard haar naam riep.
“Sara!”. Eerst keek ze boos.
Daarna lachte ze gelukkig even.
Dat vond ik leuk. Morgen weer.

Elke dag praten.
Het zou nooit werken tussen ons.
We waren te verschillend.
Toch waren we toen vrienden.
Er was iets wat ons bond.

Je was apart.
Apart in je doen en laten.
Apart from everyone else.
Toch was je vooral leuk.
Niemand zoals Sara.

Naderhand.
Ons contact was verloren.
Zonder reden, gewoon.
Ieder ons eigen weg.
Waarna ik je pas weer vond.

Tot die tijd ben je niet vergeten.
Bij elke Sara in mijn leven, gelukkig.
Waren dat er weinig! En onder.
Het lezen van Haar naam was Sarah.
Heb ik aan je gedacht.

Ik had echter nooit kunnen bedenken.
Dat tien jaar later. Wij dat wat ons bond, misschien.
Nog altijd met elkaar gemeen hebben.
Met ieder onze eigen verschillende situaties.
Had ik op anders voor je gehoopt, Sara.

Eenzaamheid.

Er was toen iets beters dan alleen.
Dat had ik niet anders gewild.
Dat was samen alleen.
Niemand zoals Sara.
Je was vooral heel leuk.

Zonder in jouw veranderde leven te stappen.
Kijk ik met je mee.
Naar je nieuwe wilde haarkleur en je net bekeken film.
Je starre blik. Misschien zelfs je glimlach.
Ik wens je vooral het allerbeste.

Als oude vriend.
Apart from everyone else.