Come Away With Me

“Ik ga even drinken halen. Wil je ook? Ook – voor – jou?”.
Dat was wat ik nog net kon opmaken uit de schreeuw van mijn beste vriend.
Ik maakte daarna een praatje met een leraar, die bij ons stond.
Waarop hij zei: “En ik ga ook even drinken halen!”.
Dus toen stond ik daar.
Ik had eigenlijk voor het eerst een beetje spijt van dit schoolfeest, door hoe ik me voelde. Dat viel me met name op als er geen afleiding was.
Maar misschien was het mijn laatste.
Ik keek even op mijn mobiel. Batterij bijna leeg, hoe verrassend.
Daarna: 2 nieuwe berichten van -. Net ontvangen.
Even voelde het alsof iedereen om me heen zich bewust was van dat ik dit bericht zou lezen.

Er stond:

“Hé moppie!”, schrijvend dat ze niet zou komen naar dit feest, afsluitend met
“Veel plezier, schatje. 🙂 Xxxxx!”

Schatje.
Ik schreef terug:

“Bedankt -, je bent lief.
Slaap lekker voor straks, rust goed uit en werk’se morgen! Komt goed. Ik ben er al. :)”
Met daarna nog vliegensvlug een sms: “Xxxxx!”

En ik had het nog niet gestuurd en las haar sms nog een keer.
Toegegeven: alleen het laatste deel.

“Schat!”. Dat bleek achteraf geen toeval te zijn.
Ik keek op met een kleur.
Summer Nights van Grease eindigde op dat moment, iets wat ze zichtbaar jammer vond.
Ze omhelsde me met een echte zoen op mijn wang.
Dat was het moment waarop je me eigenlijk al weg had kunnen dragen.

Inmiddels, na een dik kwartier, kwam de versterking, bestaande uit mijn beste vriend en mijn beste leraar, weer bij me staan.
Ik wisselde nog even vlug een blik met mijn beste vriend, zoals je dat doet als getrouwd stel: “Waar was je nou?!”.
Dat kwartier was niet ongemakkelijk geweest. Alleen maar gepraat met -, die ook nu nog bij ons stond. Godzijdank was er even geen muziek, want ik voorzag al dat…

…Waarop de muziek opnieuw werd gestart. You’re The One That I Want van Grease.

Met haar wenkende wijsvinger en haar glimlach maakte ze me duidelijk dat we samen iets gingen doen.
Dat was het moment waarop ik wanhopig mijn beste vriend weer aankeek, die helaas erg druk aan het praten was met mijn beste leraar, terwijl ze samen genoten van de gehaalde drankjes in dat (dikke!) kwartier… Ik zou het ze nooit vergeven…

Inmiddels stonden we tegenover elkaar. De timing moest kloppen, dus gaf ik die aan met knippende vingers. Waarop zij hetzelfde deed. Net toen ze daarmee wilde stoppen legde ik mijn hand op de hare en gebaarde dat ze daarmee door moest gaan.
Ze snapte dat even niet zo goed. Waarop ik, vraag me niet hoe, haar duidelijk maakte dat ik dat zelf nooit vol zou houden onder het dansen, maar dat het wel zou gaan als ik af en toe naar haar handen zou kijken. Dat had haar interesse.

De eerste 50 seconden, waarin we dat afspraken, waren, los van onze chemie die er zeker was, slecht.
Ik gebaarde dat ze eerlijk moest zijn en dat was ze. Het was qua timing niet zo goed.
Tot op het moment dat het me lukte.
Ze stopte met haar handen en keek me gefascineerd aan.
Dat was precies bij het refrein.

Ze wilde het liefst samen dansen.
Terwijl ik het leuker vond ook een deel van elkaar apart te dansen, zoals ’t nummer bedoeld is.
Haar deel, waarbij ik haar vertelde wat ze moest doen, bestond uit zo meisjesachtig mogelijk zijn. Handen verliefd bij haar gezicht, mij wegduwend en, in haar geval niet onbelangrijk: zijlings haar handen langs haar lichaam bewegen.
Betreft dat laatste zei ik:
Doe het!
Je bent mooi, wees er trots op.
Eerst voelde ze dat niet. Uiteindelijk wel en dat kwam onze dans ten goede.
Ze was mooi en sterk.

Mijn deel bestond toch, naast individueel dansen, vooral uit haar veroveren.
Haar hand haalde ze door mijn haar.
Waarop ik mijn hand even op de hare legde en het net leek alsof ze me tegenhield en afwees, terwijl ik door bleef dansen.
Ze haalde me uiteindelijk binnen.
Waarop ze me een dikke lange zoen op mijn wang gaf.
En dan moet je nog dansen!
Op het einde gaf ik haar ook een zoen terug.
Ze duwde me nog in drie verschillende richtingen, terwijl ze me vasthield: we werden duidelijk bekeken.
Het was echt heel leuk.
Ze ging alleen niet weg.

De muziek stopte en we hebben weer even gepraat.
We hadden allebei wel zin in een drankje.
Die waren van mijn kant helaas op(!!!).
Zij had een lauw biertje geregeld.
Ik was 14, zij was 16.
Dan maar geen drinken, dacht ik even.
Vrienden, waar heb je ze voor!
Al was dat natuurlijk een grap.
Ik vond het bijzonder leuk dat mijn afwezigheid een goed gesprek niet in de weg stond.

Onder luid applaus deden Nick en Simon hun intrede met De Soldaat.
Dat wist ik alleen nog niet.
Ze nam me in haar armen, als een soort Titanic.
Een omgekeerde omhelzing. Hoofden bij elkaar, allebei vooruitkijkend.
Mijn gezichtsexpressie verraadde: “Ik kan echt geen kant meer op!”.
Dat was het moment waarop ik toch even mijn vest uitdeed na ons dansen.
En dan ineens schrik je, want ik zag iets.
Ik had het inmiddels gewoon te heet voor een vest, dus ik moest wel.
Ik trok mijn mouwen van mijn witte shirt zoveel mogelijk omlaag.

Shit, ze zag het.

Zijzelf had geen mouwen.
Ik maakte op basis daarvan een gebaar.
Uiteindelijk trok ze, niet wetend, begripvol mijn mouwen omlaag.
Ze wist inmiddels dat er iets was, maar gebaarde me dat ’t allemaal oké was.
Waarbij ik haar wees op dat het me niet uitmaakte wat een ander dacht.
Al die mensen niet.
Maar dat het toch vooral ging om wat zij dacht en dat ik me anders zou schamen.
Ze gaf me een kus op mijn wang en drukte haar gezicht dicht tegen het mijne.

Het refrein kwam.

(…)

…Geeft het troost als ik zeg:

Ik ben dicht bij je?

Ze zong onverwachts in mijn linkeroor.
Het klonk zo mooi, ik kreeg het heet en toen verloor ik alle controle.
Ze zei “Vertrouw je me?”. Ik gaf haar een kus op haar wang.
Waarop ze de hare heel erg lang maakte.
Vervolgens liet ze me even los, verloor ik trillend mijn evenwicht, viel bijna en ze pakte me weer vast.
Ze zei “Drink je wel goed?” en het lauwe biertje kwam vanuit haar rechterhand naar mij toe. Ik gebaarde dat ze ook zelf moest nemen, het was tenslotte haar drankje.
Ze nam één slok en gaf de rest aan mij. Even werd ze afgeleid door iemand die haar aansprak. En toen ze zelf een slok wilde nemen… was het biertje opeens op!
Ze moest lachen en zei “Goed zo”.

Toen het nummer afgelopen was, moest ze gaan. “Sorry, ik bel je nog”. Bellen, wij?
Mijn beste vriend had ogenschijnlijk niets gemerkt van het hele voorval.
Ik wilde eigenlijk vooral naar huis toe.
En normaal was dat voor hem geen probleem, dus zei ik “Kom, we gaan”.
Hij keek me aan en zei: “Jee, wat zie jij eruit!”.

Eenmaal buiten legde hij mij uit dat hij nog niet had willen gaan.
“Oh, sorry! Dat wist ik echt niet”.
Waarna hij me even liet aankloten.
Vervolgens zei hij:
“Ik ben eigenlijk stiekem wel heel erg benieuwd waarom je er zo uitziet. Je hebt namelijk een boei van een hoofd”.
Daarop moest ik erg lachen.

“En je hebt zelfs gezoend”.

“????????????”

“Een op je ene wang, een op je andere wang, zelfs een op je voorhoofd en, verbeter me als het niet zo is: zelfs een rode puist op je mond, die – sorry, ik heb me er niet in verdiept – er eerst nog niet zat. Remi, ze heeft je geschaakt”.

“Zou ze dat bewust niet hebben gezegd dan?”.
“Nou, of ze moet wel héél blind zijn – die meisjes van jou, dat heb je soms: JA!”

We waren inmiddels bijna thuis, het was op loopafstand.
Die op mijn mond kon ik niet verklaren.
Waarop mijn beste vriend met een oplossing kwam:
“Hier, een tissue. Je tuft er even op en als het loslaat…”.
“Gadverdamme!”.
“Ja ehhh… Moet ik het anders doen?!”.
“Nee, dankje. Ik denk er toch nog even overna.”
Waarbij ik besloot het te laten zitten tot na de volgende ochtend en tot na ik onder de douche zou staan.
De volgende ochtend, ik had er bewust omheen gedoucht…
“Oh nee, ik ga zo echt niet naast je zitten, hoor. Je bekijkt het maar!”.
Waarop ik zei “Dit was ook vooral voor jou bestemd”, tufte alsnog op een tissue en haalde het weg.
Een rode lippenstiftplek verscheen inderdaad op de tissue.
“Dat kwam door een gezamenlijk drankje!”.

Mijn beste vriend, die mij al langer kende, vroeg:
“En wat ga je nou doen met die tissue?
Lijst je die in en hang je die boven je bed?!
Toch speeksel uitgewisseld, maar toch niet helemaal?”.

“Echt een goed idee, je begint me na zoveel jaar te kennen”.

We waren nog brak van de nacht ervoor.
Dat was namelijk niet alleen maar leuk.

Mijn beste vriend wilde deze keer gewoon, na het feest, naar huis.
Hij zei me ook:
“Begrijp me niet verkeerd, ik heb even geen zin in al je gedoe over meisjes, waardoor ik dan toch blijf en de volgende ochtend denk: “Nee, dat was het niet waard”.
“Dat snap ik”.
“Maar… Ik moet je zeggen: je bent toch minder blij dan ik gedacht had.
Was het dan niet leuk? Hou het kort, alsjeblieft.”
“Dat was het wel. Maar het heeft geen toekomst.
Bij alles van dit feest dacht ik aan een afscheid. Zowel van -, als toch vooral van jou en van mijn hele leven”.
Ik had, ruim vóór mijn diagnose, het baanbrekende idee opgevat om samen dood op de koude weg te gaan liggen, ook al vaker gedaan, heerlijk! Zaligmakend. Voor mijn beste vriend, die hier altijd niet zo enthousiast over was, was dit het moment om het toch zelf voor te stellen. We hebben sterren gekeken.

“Hoewel deze avond top was, maakt het me vooral verdrietig.”
“Dat snap ik en dat mag ook, dat is ook logisch.”

Na eigenlijk de hele tijd over ons als vrienden gesproken te hebben, zei mijn vriend het volgende:
“Remi, ik haat het bijna je dit te zeggen.
Maar van alle meisjes die je aan hebt gedragen is zij…
…Jullie gaven licht, maar natuurlijk heb ik dat gezien!
Ik was bijna jaloers, al gunde ik het je van harte.
…Moet je nu niet op safe spelen.
Zij mag jou, zij wil alleen jou, niet die eikel van een vriend die haar heeft laten zitten…
Je ondersteunt haar zelfs, door er echt voor haar te zijn. Dat wil je als meisje.
Natuurlijk heb je gelijk en heeft het misschien geen toekomst.
Maar heeft ’t dat wel als je het compleet laat zitten? Dat is gewoon zonde.
Ik wil je niet dwingen, maar denk erover na.”

Vervolgens moest ik huilen.
“-, ik heb mezelf gewoon al afgeschreven. Ik kan van niets meer genieten en ben op.
En dat gemiddelde punt, ik kan je er niet teveel over zeggen, moet zo hoog mogelijk zijn.
Op dit moment een 9,6 voor alle vakken.
Maar maakt het me gelukkig? NEE!
Je hebt gewoon gelijk:
Ik zal jullie als vrienden behouden, dus wat maakt een school nou toch uit.
Maar mijn hele leven zit op die school…
Dit was ons laatste feest.
Ik zal je missen.”

Kort daarna kwam er een auto. Het lukte me niet om op te staan.
“Remi. Remi! REMI!!!!!”. Ik stak een hand uit en mijn vriend was de held.
“Jeetje, jij bent van vanavond echt helemaal ondersteboven, al ben je een kat.”
“Weet ik. Nog 8 over.” …
“Maak er maar 3 van. En als je hier geen werk van maakt, van haar, doe je jezelf EN haar, zelfs mij nu ik hier toch weer energie in steek… echt tekort.”.

Bij thuiskomst: 1 sms van – en een mail van mijn beste leraar. Onderwerp: 😉 .
– bedankte me voor de leuke avond, ze had het geweldig gehad met mij.
“Spreek je snel weer! Slaap lekker. Dikke kus. -”

Mijn beste leraar begon een verhaal over punten.
Geen 9,5 zoals ik hoopte, maar toch helaas een 9,7. “Je bent de beste”.
Waarbij hij iets zei als “Dat zal je alleen niet zo interesseren vanavond.”
Waarop veel geel gemarkeerde pijltjes volgden naar onderen.
We hebben het ooit over meisjes gehad, want ik vertrouwde hem.
Toen noemde hij verschillende types op, waaronder het verzorgende meisje.
Ditmaal herhaalde hij dat laatste stukje uit die mail en feliciteerde me hartelijk.
Hij had ons gezien en prees me de hemel in.
Toen was ik vooral benieuwd of we wel dezelfde persoon voor ons hadden.
Voor wat hoort wat.
Wat ik als vanzelfsprekend voor me zou houden, betreft dit meisje.
Ik kreeg zelfs meteen een reactie, midden in de nacht.
Hij moest werk inhalen door het feest.

“Jouw meisje heet – – van klas -.”

Waarbij hij afsloot met dat ik morgen wel moe zou zijn in zijn eerste les.
Maar dat hij me zou sparen. “Slaap maar lekker, na zo’n punt en zo’n … ;-)”
De volgende ochtend heb ik hem bedankt voor zijn waardevolle woorden, onder het mom van een niet werkende USB-stick.

Een paar dagen later was ik in het ziekenhuis en ging mijn telefoon.
Het was -. Ik liet hem gaan, want ik kon niet opnemen.
Na mijn afspraak bleek dat ik 5 berichtjes had, van haar.
De eerste vertelde me dat ik de volgende pas moest lezen als ik tijd en de rust had.
Dus dat deed ik.

Ze vroeg me om samen op stijldansles te gaan.
Maar dat ze het zou begrijpen als ik niet zou willen.
Dat ze gespannen en zenuwachtig was sprak uit haar woorden.
Ze wachtte op me op MSN.

“Je hoeft niet zenuwachtig te zijn, echt niet.”, zei ik tegen haar.
Ik heb er even over nagedacht en ja gezegd.
Hoewel het voor mij niet voor de hand lag te gaan dansen.
Bleek het dat voor haar ook niet zo te zijn na een ingreep.
Dat wist ik sinds onze eerste gesprekken op MSN, nog vóór ons dansen op Grease.
Ik gunde het haar zo, ongeacht wat er samen uit zou komen.
En dat dat niet uit medelijden was, maar uit gelijke sympathie.

We schreven ons in.
De vrouw die het ons zou geven zei: “Huh, ben jij pas 14?!”.
Daar kwam – later op terug. Ze dacht dat ik ouder was dan zij, minstens 17.
Het heeft haar na een uur nadenken van niets weerhouden, want ze voelde zich door mij meer begrepen dan door haar vriend, dat waren haar woorden, en heeft me daarin uitgebreid gerustgesteld.

De eerste proefles. We ontmoetten elkaar op dezelfde locatie als het feest.
Come Away With Me zette de romantische toon in.
Het dansen ging voor mij redelijk, ze was vooral heel lief.
Waarop ze zei: “Vertrouw je me?”.
Mijn hoofd in haar handen nam en me heel lang zoende op mijn voorhoofd.
Ik maakte wel even duidelijk: “Is er echt niets meer te zien?!”. Ze moest lachen.

Het volgende nummer was Margherita.
Ze moest meteen huilen, bood haar excuses aan mij aan en ook aan de lerares.
Waarbij ze eigenlijk wilde stoppen, terwijl ik zei dat ’t er echt mocht zijn.
De lerares vroeg: “Gaat het weer?”.
Waarop ze zei dat we het verder wel alleen zouden redden.
We dansten en ik heb haar getroost.
Haar tranen weggeveegd, iets liefs gezegd dat ik meende.
Ik gaf haar een zoen op haar wang en streelde haar door haar haar.
Ze pakte daarbij mijn hand en hield hem langs haar gezicht.

“Je bent zo mooi, -. Dat je vriend dat niet begreep is heel naar voor je en dat snap ik, maar dat, sorry dat ik het zeg, zegt slechts alles over je vriend.”
Op mijn advies deed ze haar haar over me heen.
Ik heb nooit geweten wat je als je in die zaal stond nou eigenlijk kon zien van ons.
Omdat het er werkelijk niet langer toe deed!

Ik kuste haar op verschillende plekken, waarbij ze haar nek vrijmaakte.
“Wil je dat echt?”, keek ik haar aan. Vervolgens deed ik het.
Ze had haar ogen dicht en vond ’t fijn.

Het nummer dat volgde was You’re Still The One.
Dat kende ik wel en keek haar vervolgens aan met een gespeeld boos gezicht.
Het dansen was op dat moment echt wel veel minder belangrijk geworden.
Waarop ze zei: “Zeg wat je denkt.”
Ik keek haar aan: “Doet het ertoe?”.
Ik gaf haar een zoen op haar linkerwang, daarna op haar rechterwang.
Ze luisterde.
“Ik vind je erg lief… en heel mooi… Ik geef om je, hou van je en…”.
Ik trok een denkbeeldig lijntje vanaf haar wangen naar haar lippen.
“Ik wil je.”
“Doe het.”
Ik zoende haar eerst iets omlaag, daarna erboven…
Vervolgens vol op haar lippen.
En net toen ik me opnieuw af begon te vragen: “Wil je dit wel?”.
Kon ik niet meer terug door haar hand achter mijn hoofd.
Ik heb haar ook nog gezoend, terwijl ik mijn hand op haar heup hield, nadat ik eerst zei:
“Vertrouw je me?”.
Waarop zij haar hand onder mijn shirt deed en die op mijn buik legde.
Als ik heel eerlijk ben vond ik dat voor een eerste keer minder prettig, puur omdat ik nog moest dansen.
Dus ik heb na enkele minuten mijn hand op de hare gelegd, haar nogmaals gezoend en haar hand daar weggehaald.

Na de les hebben we het laat gemaakt.
Allebei aan de appelsap. Die ik ben gaan halen.
Dat was geen succes. Ik kwam 2 meter verder, toen ik pas zag hoe vol de lange glazen waren.
Gelukkig kwam ze me zoeken en helpen, waarbij ze de mensen om me heen boos aankeek. “Stomme mensen ook, dat ze je niet even helpen”.
Vervolgens werd er op ons geproost.

We zaten buiten op het terras.
Naast ons werden we bekeken door tienerjongens, die duidelijk niet van mij onder de indruk waren.
Het was een heel openhartig gesprek over onze kwetsbaarheden en over haar vriend.
Na een tijdje zei ze: “Maar goed, NU over ONS!”.
Ze liet zich opnieuw troosten.
Ik keek toch even opzij.
Van alle jongens die keken, was er nog maar één over.
Die was blij voor me. Ik gaf hem een duimpje. Hij gaf me de zijne.
Gelukkig kon – daar ook om lachen.

Het ging ook even over mijn “mouwen”. Ik heb haar, nadat we discreter gingen zitten, mijn zelf beschadigde armen laten zien, maar verzekerde haar dat dat niet meer aan de orde was.
En over mijn reële angsten, waarbij ik niet vertelde in wat voor pakket ik zat.
Maar ze heeft het wel geraden.
Ze drukte me op het hart: “Schakel ons in en ik kom je helpen, echt.”.
Toen benadrukte ik dat ik nog wel terug moest naar dezelfde school.

Het was 3 uur toen we als laatsten vertrokken.
Ze had het koud, dus ik gaf haar mijn jas en ze is nog een heel eind met me mee gelopen, iets dat ze per se wilde. Dat is wel het minste dat ik voor je kan doen, ook voor mezelf.

Op MSN ging het de avond daarna over mindere dingen.
Over hoe ik haar hand weg had gehaald en hoe ze zich goedkoop had gevoeld.
Ze wilde namelijk niets doen tegen mijn zin.
Toen zei ik dat dat allesbehalve zo was. En dat het de eerste keer was, en dat dat dan in alle gevallen met haar zou zijn. Dat als een ander dat had gedaan ik het niet erg had gevonden.
“Maar wel bij jou… Want ik voelde iets.”.
Ze was niet gerustgesteld.
Waarop ik zei dat ik nu echt aan school moest.
Maar dat ik haar een lange mail zou sturen, die ze, zo moest ze beloven, wel zou lezen.

Mail 1 bestond uit hoe vaak ik aan haar dacht, iets wat ze niet wist.
Toen een uur niets.
Mail 2 bestond uit dat ik niet langer haar danspartner kon zijn, ondanks dat ik veel om haar gaf.

“…omdat…”

Mail 3 sloot af met: “omdat ik je wil en zielsveel van je houd.”.
Waarop ze me aansprak, mijn MSN stond op Offline weergeven.
En ik zat niet langer achter het scherm.

“REMI!
:O”

Pas toen ik klaar was met school zag ik dat. Ik schrok.
Ik typte: “?”.

Meteen kreeg ik antwoord, ondanks het late tijdstip, het was na enen.

“Remi ik wil je en hou ook van jou <3”.

De ochtend na onze stijldansles zat ik op school.
Een leraar zei: “Jeetje, Remi, wat zie jij eruit”.
Kennelijk was ik lijkbleek.
“Gaat alles wel goed? Red je het nog wel allemaal met school?
Je ouders vinden het allemaal niet meer zo leuk hè?”.
Op een toon waardoor ik wist dat het meer zou zijn dan slechts een vraag.
“Ja hoor, meneer. Ik heb vannacht gedanst.”
“Kijk eens aan, mensen. Remi heeft gedanst. Met een meisje?”.
Hij stroopte zijn mouw op en liet zijn andere hand erlangs glijden.
Waarop ik hetzelfde deed.
Ik ontblootte mijn armen en maakte dezelfde beweging.
Hij keek me triomfantelijk aan en de hele klas keek mee.
Ik voelde me heel klein en vernederd.
“Applaus voor Remi Cornelissen, dames en heren!”.
En mijn beste vriend.
Die naast me zat.
Heeft het helaas niet gezien.
Dit was slechts het begin van een lange pijnlijke strijd, die niet eens de moeite is om te noteren.

Ik kon – ook niet alles vertellen. Wat had het voor zin.
We hadden een relatie. Maar mijn toestand verslechterde.
Ze nodigde zichzelf uit, zelfs na middernacht nog.
Waaruit haar betrokkenheid sprak.
En ik had ja moeten zeggen. Ik had verdomme ja moeten zeggen!

Ze zei lieve dingen, zoals dat het haar niet uit zou maken als we elkaar minder zagen.
Hoewel ze natuurlijk anders hoopte, maar ze begreep alles en ze wilde mij, niemand anders.

Ze heeft me 8 weken lang gebeld, toen het nog slechter met me ging.
Geen enkele keer heb ik opgenomen.
Juist omdat ze belangrijk voor me was, was het voor mij belangrijk hoe ze me zou zien.
Ik was depressief, voelde me minderwaardig en had een burn-out.

We hebben nog een gesprek gehad waarbij ze verdrietig was.
“Remi :’(“
Zelfs een boos en rood gezichtje, gevolgd door…
“je maakt me nu echt verdrietig :’(“.

Gevolgd door meer verdrietige emoticons. Het maximale aantal.
Ze dwong me mijn gezicht te laten zien via de webcam.
Daar had ze inderdaad recht op, dus dat deed ik.
Ik zag er ongelukkig uit en ze kon mijn gezicht lezen, zoals zij dat kon.

En later. Toen ik haar zo nodig had.
Waarbij er ook negatieve gesprekken bij een slechte therapeut
Over haar gingen, waardoor ik alles zou vergeten.
Mijn enige dierbare herinnering.
Het enige wat ik nog had. Dat was zij.
Ik was daar boos om en heb zelfs gesmeekt.

Toen was het al te laat.
Ik voelde me werkelijk van haar beroofd, op basis van twijfels of ik wel oprecht was naar haar.
Dat was ik!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Wat een kutwijf van een therapeut.
KUTWIJF.

En ik was haar daarna echt vergeten, samen met nare herinneringen die er allemaal niet toe doen. Dat heb ik verwerkt.
Die zijn niet zo belangrijk.
Terwijl ik alles deed om haar te onthouden.
Zelfs playlists met muziek op mijn iPod, die samen een verhaal vertellen.
Het bleek niet voldoende je te onhouden.

Tot op enkele dagen geleden.
En het allemaal onverwachts terugkwam
Bij het luisteren van Margherita en het denken aan stijldansles.

Ik ben, nu ik terugkijk, nooit meer zo verliefd geweest.
En heb zoveel spijt gehad. Ik vond het hartverscheurend.
Een school is te vervangen.
Vrienden, dat hebben ze gelukkig stuk voor stuk bewezen, waren onvervangbaar
Maar zijn als van nature gebleven.
Mijn relatie met – was niet langer vanzelfsprekend.
Door mijn eigen gevoel van minderwaardigheid naar haar toe,
Dat er eerst niet was. Dus niet op basis van haar echte liefde voor mij, die was oprecht.

Ik was niet langer te redden. Zo voelde het.
En ze verdiende vooral beter.
Ik kon het niet.
Ik kon haar niet onder ogen komen.

Ik ben je nu niet langer vergeten.
Zelfs niet onze liefdevolle – mijn eerste zoen
Dat was wel even een ontdekkinkje de laatste dagen!
Een ontdekkinkje met een glimlach
Die ik, terugblikkend, aan niemand anders wilde geven
Dan aan jou.

Het stukje vóór alles misging is me bijzonder dierbaar.
Ik dacht werkelijk dat ik dat verloren was.

Ik wil de door mij beschreven bijzondere personen bedanken.
Hopelijk heb ik dat integer gedaan.
Dat was mijn oprechte intentie.

Jullie waren belangrijk voor mij.
Bedankt voor alles.

Remi