Orpheus

Vandaag besloot ik mijn stoutste schoenen aan te trekken.
Ik trok ze aan en dacht: vandaag wordt het mijn dag.

Maar liefst zes keer ben ik zelf vanuit mijn huisje naar mijn terrasje gelopen en heb daar gezeten.
Dit ondanks mijn angsten met lopen.

De eerste keren waren spannend.

De derde keer dacht ik aan zo’n SBS6 knuppel van Eigen Huis en Tuin en gromde hardop: “Ik ram nu die hele gevel eruit!”, terwijl ik met mijn brommende luxe gouden rollator over mijn eigen drempel vloog.

U begrijpt: sindsdien vormt ook mijn drempel geen bedreiging meer.

In minder dan een dag heb ik meerdere doelen bereikt.
Mijn eigen Kofi Annan vervoerd. Ook zwart, gelukkig wel te drinken.
Mijn kat kwam vrolijk kijken, helemaal onthutst.
Die heb ik zelfs met mijn camera vastgelegd, die ik ook had meegenomen.

Angst zoals ik die ken, medicatie geïnduceerd, dus sinds foutieve medicinale behandeling, daarvoor had ik nergens last van… is heel erg. En sindsdien heb ik ook grote problemen met lopen.
Ik heb zelfs Parkinsonisme en loop noodgedwongen met een rollator.
Maar het element angst is vloeibaar.
En mogelijkheden zijn er zodra jij ze ziet.

Ik wilde graag spreker worden.
Ambassadeur der positiviteit, ondanks alles.

Ik wilde mensen vertellen hoe je, vanuit elke situatie, met je geest positieve invloed kon uitoefenen op dat wat je ervaart.
Hoe je dat actief kon trainen. Als een spier.
Ik kon ze dat slechts vertellen.
Van leren zou pas sprake zijn als zij zich open zouden stellen.

Vanaf het moment dat ik aan de grond zat. Echt aan de grond…
Ik had doordat ik altijd ziek was geen opleiding meer, door die ziekte leefde ik geïsoleerd, ik had zelfs niet lang meer te leven en al afscheid genomen van mijn vrienden.
Mijn leven is met de jaren na deze beschreven punten enkel en fors verslechterd.
…Was het die stof die ik tot me nam, die werkelijk magistraal op me uitwerkte.
Het is niet zweverig. Het is een uitkomst en heel toegankelijk.

Ik had in 2016 zullen spreken voor studenten en dan had ik ze dit verteld.
Mijn nieuwe voorlichting was al klaar en ruimschoots voorbereid.
Helaas werd ik toen nog zieker en mijn perspectief sindsdien kleiner.

Ik kan eigenlijk niets op een dag. En dat is dan heel letterlijk.
En toch beheers ik de kunst dat merendeel van de tijd niet zo te voelen.

Enkele dagen geleden voelde ik mij erg slecht.
De zoveelste infectie had zich meester van me gemaakt.
Ik voelde mij hondsberoerd.

Wat je met je geest kunt doen is uitzonderlijk.
Ik wilde hoe dan ook naar buiten vandaag.

Als ik de 26^e mijn operatie heb.
Zal ik mij slecht voelen.
Ik zal een tijd lang slechts herstellen.

En toch.

Vlak vóór zo’n zware OK.
Kan ik je zeggen, dat ik dan.
Terug zal denken aan dat kleine moment van zelf naar buiten gaan vandaag de dag!

Wetende dat dat me gauw weer zal lukken.

Neemt niet weg.
Het voelt zuur niets te kunnen.
Hoeveel sprekers zijn me inmiddels voorgegaan.
Terwijl ik ook iets te bieden heb.

Enkele dagen geleden was ik het die zei:

“Stel dat ik uiteindelijk gedurende dit leven. Slechts onderweg ben geweest.
Dan heb ik weliswaar van elk moment genoten.
En was het lauter de illusie van de betering die mij telkens op de been hield”

Vaak denk ik dan terug aan de mythe van Orpheus.
Hij moest tijdens zijn geestelijk zware tocht, zijn ultieme beproeving, heel alleen, lopen op vertrouwen gedurende een mistige, onbetrouwbare tocht.
Er werd hem gezegd dat zijn liefde Eurydice achter hem liep en dat alles goed zou komen.
Zij zouden elkaar wederzien. Zolang hij zich maar niet naar haar omdraaide.
Dat was de enige belofte die hij had moeten doen.

Een tijd verstreek. Eerst meende hij haar nog te horen.
Tot plots. Al het geluid achter hem wegstierf.
Minuten van kwelling verstreken. Het zweet brak hem uit.
Hij kon zich niet langer bedwingen en keek uit pure paniek uiteindelijk toch achterom.
Toen bleek dat Eurydice inderdaad achter hem liep, ging zij in rook op door de belofte die hij had verbroken.
Hij werd verbannen naar De Onderwereld en zag haar nooit meer.

Het idee in zijn hoofd. Dat zij er was. Dat ongewisse.
Dat hield hem, naast het gevoel van pure paniek, op de been.
Dat is hoe ik mij al jaren voel.

Ik doe dingen, omdat ik niet weet. Dat wat niet is.
Misschien zal ik slechts altijd onderweg zijn geweest.
Zonder het door mij beoogde resultaat:

Slechts een heel, heel klein deel van een volwaardig leven.
Ik moest huilen toen ik dat dagen geleden vertelde aan mijn moeder.

“Dan zal ik nooit beter hebben geweten.
Nooit hebben ervaren hoe had kunnen zijn.
Was het slechts mijn geest.
Mijn positieve geest die me keer op keer voor de gek hield…!!!”

Ik geloof niet meer dat ooit zal veranderen in mijn leven, dat wat al jaren speelt.
Het is de dubbelzijdige levenslust. Deze is paradoxaal.
Doordat je nog wensen hebt.
Wensen om mensen te zien, de immense wens om ze lief te hebben, daarachteraan wensen als de wens om je te ontplooien.
Vaak enkel nog: de wens om te genieten. Te leven in het nu.
Dat lukt me heel vaak, alsof er geen problemen waren.
En dat houdt mij op de been.
Tegelijkertijd is het dat, waardoor het aan alle kanten wringt.

Die spreker, die ben ik. Dat geloof ik.
Lof aan al mijn eerder voorgelichte studenten en in het bijzonder: zij die mij nog steeds volgen.
En die positiviteit adem ik.

Ik weet al jaren wie Remi is.
Ik weet waar hij voor staat.

Ik zal hem alleen nooit kunnen zijn.