Éblouie par la nuit

“Ik voelde werkelijk dat hij mijn zoon was”, zeg ik aangedaan.
Mijn koude handen leg ik op de toetsen van de piano.
Rebecca slaat een arm om me heen.
“Je sliep niet meer. Je was verblind door de nacht”, zegt ze.

Ik begin te spelen.
“Wel meezingen, hè”, kijkt ze me aan.
“Ik ben dan wel Frans, maar zing niet alleen!”
“Mijn Frans en ik”, schuif ik heen en weer op de pianokruk.

Tweestemmig zingen we Éblouie par la nuit.
Ze haalt alle hoge noten en
Huilt bij alle uithalen,
Terwijl mijn krachtige pianospel ons troost.

Stilte. “Prachtig”, zegt ze tot slot.
Met tranen in mijn ogen knik ik.
“Voelde je dat?”, vraagt ze.
“De wereld huilde om jouw kinderwens”

“Daar ben je!”, zegt Mieke tegen mij in de deuropening.
“Met mij maakt Remi héél andere muziek”, zegt ze.
En weg is ze weer. Rebecca kijkt verwonderd:
“Ze is toch niet muzikaal? Gek kind. Is ze jaloers of zo?”

Kort daarna komt Mieke terug.
“Ik ben zwanger. Ik heb een idee.
We doen een week lang alsof het ons kindje is en jij de vader bent”, zegt ze.
“Geweldig! Weet je dat zeker?”, zeg ik enthousiast. “Ja, ik wil het zo”, knikt ze.

Dat laatste herinner ik me, maar besluit ik niet te noemen.
Ik kijk terug naar mijn collega, die mij met zijn koffie vanaf mijn andere bank aankijkt.
“Dat begrijp ik wel. Jouw kinderwens was jouw vurige wens en nog steeds.
Dat zit heel diep en is superbelangrijk voor je”, zegt hij.

Mijn vertellen over zoiets dierbaars voelde op zijn plek.
Het was de eerste keer dat ik hierover iemand in vertrouwen nam.
Dat is een goed besluit geweest. Ik was erg blij met zijn steun en begrip.
Mijn collega is nu een goede, graag geziene vriend.

Ik ga achter mijn piano zitten en sluit even mijn ogen.
Als ik ze weer opendoe, zie ik mijn lieve dochter.
Ze kijkt naar mij, met haar hoofd in haar handen.
“Speel ons liedje nog eens, pap?”

Ik bespeel mijn ontmantelde piano en hoor de muziek.
Even kijk ik op van de toetsen.
Mijn dochter is vertrokken.
Zij komt morgen weer.

Ik adem in en uit, doe mijn ogen open.
“Dat was mooi. Dankjewel, Remi”
Ik kijk in de vertrouwde ogen van mijn psychologe.
“Ik hoop jouw dochter vaker te ontmoeten”

Éblouie par la nuit, ZAZ