Change.

Ik word binnen 3 maanden geopereerd.
Levensveranderend.
Geen garantie op verbetering, kans op verslechtering en er is geen weg terug.
Dan zal ik een hele tijd uit de running zijn, laat staan dat ik niet weet wanneer ik weer zal schrijven.
Dus ik schrijf dit meer als stok achter de deur.

De volgende nieuwe ideeën voor verhalen, waarvan ik inmiddels volledig weet hoe ze lopen, gaan me bijzonder aan het hart en ik vind niet dat ik ze naast me neer moet leggen – vóór of na de operatie.
Vooral het eerste niet en daar wil ik nu over schrijven, om dat voor mezelf kracht bij te zetten.
Hoe moeilijk dit ook voor mij zal zijn: die gebeurtenis, schriftelijk beschreven zoals een schrijver dat kan, hoewel ik dat niet ben… moet echt op papier.
Ik voel zoveel bij dit verhaal.
Ik zou mezelf daar, als ik in dit geval de pen opzij leg, echt tekort mee doen, puur op basis van angst, minderwaardigheid en onzekerheid.

De nieuwe line-up van stukken is als volgt.
Nog altijd geen fictie, maar alle drie echt gebeurd:
1. Come Away With Me
2. Prinsessen en Bastognekoeken
3. Seven pics, not six

Ik deel dit met je omdat ik stiekem hoop, naast mijn eigen stok achter die deur, iets van support te vinden.
In mijn eigen woorden of toch: in die van jou.
Dus voel je vrij me te contacten als je dit eventueel aanspreekt.
Het hoeft niet, maar wordt zeker gewaardeerd.
(Lees mij onderliggende schreeuw: ik heb zo’n moeite met deze gebeurtenis!!!!!)
Ik kan er alleen niet goed over praten, dus waar ik nu mijn deel schriftelijk vervul gericht aan jou, is jouw aanmoediging in de vorm van woorden het tweede en laatste.
Bedankt voor je begrip.

Ik moet echt over die drempel heen betreft dit stuk.
Anders stopt het publiceren (en het schrijven) hier voor mij.
Want dit is waarom ik schrijf.
Dit stuk. Met drie strepen eronder.

Zoals ik zei: een beschrijving van de eerste en belangrijkste.
Het enige waar ik zelf moeite mee heb.

Come Away With Me, een nummer van Norah Jones, waarop ik voor het eerst heb gedanst met mijn allereerste danspartner op stijldansles.
Ik ben in 2008 begonnen en heb dat een jaar volgehouden, moest toen noodgedwongen stoppen.
Maar het eerste begin, waardoor ik me in 2008 opnieuw inschreef, vond twee jaar eerder plaats: 2006! Waar ik in 2008 in een groep kwam en ik met iedereen danste, was het in 2006 heel bewust een keuze samen te gaan met één persoon. We hebben ons dan ook samen opgegeven. Ik was danspartner van die persoon en zij was de mijne. Dat zou niet veranderen.
Dat allereerste begin, dat deel van 2006 en ook 2007, was ik tot op een paar dagen geleden vergeten…
2008 leek betreft het dansen het eerste begin.
Dit vergeten verhaal is dan ook het moeilijkst voor mij.

Dat is namelijk 13 jaar geleden gebeurd en ik was dat tot op een paar dagen geleden volledig kwijt. Echt volledig kwijt. Dat is te verklaren.
Inmiddels is dat volledig terug van weggeweest en dat viel niet mee.
Ik heb werkelijk alles herbeleefd en, zelfs met de levenswijsheid die ik nu heb, opnieuw zo gevoeld. Ik ging werkelijk stuk en door de grond.
Je herontdekt stukje bij beetje hoe dingen zijn gelopen en mede door dat verrassingseffect, keer op keer door dat stukje bij beetje, raakte dat mij ontzettend hard.

Gedurende de 13 jaren die volgden na die periode waren er meerdere situaties.
Dan luisterde ik bijvoorbeeld per toeval in 2009 naar Margherita, een cover van Anaïs, ik heb haar eerder beschreven.
Dat was het eerste nummer dat ik van haar hoorde, op basis daarvan legden we een paar jaar later, door vertraging, contact.

Ik schreef haar, iets wat ik normaal al niet doe: “Adembenemend mooi”.
Daar reageerde ze op. Zo ontstond ons contact.

En ik snapte werkelijk niet, los van haar stem, waarom haar eigen versie van dat nummer me emotioneel maakte, hoe goed gezongen het ook was.
Het voelde als mijn nummer en dat voelde gek, ik moest aan dingen denken, maar van alle intacte herinneringen die ik bij me droeg was er niets passend, dus dat kon niet.

Ik heb dat nummer letterlijk met ingehouden adem en tranen geluisterd.
En dat herhaalde zich, hoe vaak ik dat nummer ook herhaalde.
Bij andere nummers door Anaïs gezongen, die ook mooi waren, had ik dat niet.
Nu pas snap ik waarom.
Ik was toen al op de hoogte van het volgende:

Als iets je heel veel pijn doet, kan het zijn dat je er zelf voor zorgt dat je dat vergeet.
Het is dan echt weg uit je hoofd.
Omdat het gewoon te pijnlijk is om langer te dragen.
Dat is een natuurlijk en eigen proces, ter bescherming van jezelf.

Aan dat nummer, Margherita.
Daar zit een zielsgelukkig, maar vooral emotioneel en ook ongelukkig verhaal aan vast, dat me toch jarenlang tot op enkele jaren geleden verminkt heeft. Het had me gevormd.
Nu ben ik verder en wil ik het op papier zetten, hopende dat ik dat niet nog eens kwijtraak.

Mijn beste vriend van toen, die ik nog altijd mijn beste vriend noem door een overvloed aan meisjes, speelt in dit verhaal een belangrijke rol.
Daarnaast een voor mij belangrijke vriendschap die ik had met een leraar, iets wat hij zich niet zal hebben gerealiseerd.

En natuurlijk:

Mijn eerste danspartner.
We waren wel meer dan dat, daar kwam ik enkele dagen geleden achter…
Zij is naast mijzelf de hoofdpersoon.
Zonder haar bestond dit verhaal niet.
Alleen maar ellende wordt namelijk niemand vrolijk van.

Zij brengt toch vooral vreugde, voor mij gedurende die periode, op het laatst mijn enige lichtpuntje, omdat dat zo was. En ze brengt dat ook voor jou, in het door mij te schrijven verhaal wat je zal lezen. En je zal van haar gaan houden.

Het is dus ook vooral een liefdevol verhaal en het is zelfs leuk om te lezen.
Maar zoals te verwachten: ook heel pijnlijk, onmenselijk en hard.

En dat verhaal is… Het mijne.

Bedankt voor het lezen.

Te schrijven binnen 3 maanden.
En anders, na mijn herstel, erna.