Kids

Illustratie van mijn talentvolle broer… Ruben Cornelissen

“Maar ik wil wel een kindje met jou!”.

Ik gaf haar de tijd zich te herpakken.
Mijn kersverse begeleidster van 30.
Dat gebeurde niet.
Haar uitspraak maakte me in één klap woedend.

“En waarom zou jij voor mij een kindje willen baren?
Ik ben je kersverse cliënt, not your boyfriend.
Dit is zelfs onze eerste echte afspraak. We kennen elkaar niet eens!
Je krijgt één kans het me uit te leggen.
Ik stel voor: we doen deze afspraak samen.
Daarna ontsla ik je, zet je me af en we zien elkaar niet meer.
Have a nice life!”.

Spannende gesprekken in een lege wachtkamer.
Ze zijn altijd belangrijker dan de daadwerkelijke afspraak.
Op dat moment ging de deur open.
Verstand op nul.

Ze liet zien wat ze in huis had, waarmee ik bedoel
Dat ze de huisarts uit Bemmel,
met rare bebruinde foto’s van zichzelf op Whatsapp,
Genadeloos heeft neergehaald door goed voor me op te komen.
Daarvoor heb ik haar bedankt.
We gingen op huis aan en in haar auto hebben we nauwelijks gepraat.

“En nu gaan wij fijn een eindje wandelen.
Het is winter, het sneeuwt en het is ijskoud, dus we zullen elkaar nodig hebben, ik jou meer dan jij mij, dat snap ik ook wel, maar ik geloof dat jij ook wel inziet dat wij even samen moeten zijn”.
Even vroeg ik me af in welke slechte film ik was beland.
Maar ik knikte.

Onze luxe modieuze winterjassen schenen ten top. Ze had een uitstekende smaak.
Het was jammer van de vallende sneeuw, die ons voor een ander van zijn blikveld veegde.
Dat gaf me tegelijkertijd het gevoel werkelijk samen alleen te zijn.
“Mag ik jou één vraag stellen?”, begon ze maar, nadat ik niets zei.
Ik keek haar aan.
De vraag die ze stelde was de volgende:
“Waarom begon je over of ik kinderen wilde? Dat deed je zelf.
Je zag mijn verborgen tattoo onder mijn trui. Mijn fout.
Zag dat ik dat zag en wilde jezelf redden met die vraag.
Dat snap ik wel en daarvoor hoef je je absoluut niet te schamen.
Maar je begon niet zomaar over kinderen, Remi”.
Ik was ineens aangeslagen en bevestigde dat slechts.
Toen ben ik zeker tien minuten stil geweest.
“Ahh lieverd, je hoeft niet te antwoorden.”
“Je biedt me de mogelijkheid dat te doen. Die kans krijg ik nooit en wil ik grijpen”.
Ik gaf antwoord.
“Ik vermoedde zoiets, al had ik je anders gegund…”. Ze gaf me een knuffel.
Ze gunde me echt haar kindjes en vond mij al bij voorbaat een goede vader.
“Je bent echt een lieve jongen”.
Omdat ze iets zag dat ik niet genoemd had:
Mijn oprechtheid.

Maart dit jaar

“En ik heb twee kinderen. Wil je ze zien?”.
Ik kwam naast haar zitten, terwijl ze haar telefoon vasthield.
“Ik vind het echt leuk hoe je over ze vertelt en ben nogmaals blij dat ik je heb aangenomen. Wordt helemaal leuk!”.
“Dus ik ben niet afgekeurd omdat ik moeder ben? Ik ga ook nog naar feestjes, hoor.
Als ze me tenminste niet de hele nacht hebben wakker gehouden…”.
Ze moest lachen. Ik ook.
Even later.
“Wil jij eigenlijk kinderen? Je hebt er duidelijk een hart voor”.
En op basis van het niet genoemde antwoord en de bijpassende emotie mocht ik vrijwel meteen haar kinderen ontmoeten.
Omdat, zo zei ze, zij dat ook leuk zouden vinden.
“Niet te verantwoorden naar de baas toe, dus mondje dicht”.
“Nog koffie?”.

Van kinderen is het niet gekomen, want ze moest weg, net als de eerste.
Wel een peperdure camera gescoord, slechts op basis van wederzijds vertrouwen
En met allebei mooie bijzondere gesprekken gehad.
Op basis van haar overplaatsing, waarbij ik haar niet mocht behouden, terwijl ze wel wilde en extra moeite had gedaan. En de eerdere wisseling sinds de eerstgenoemde begeleidster, door een vrijgekomen hogere functie.
Heb ik het contract beëindigd.
Klaar met wisselen.

Net dat beetje meer. Dat menselijke deel.
Begripvol zijn en iets doen wat eigenlijk niet mocht.
Dat was wat ik in allebei onbewust zocht.

Deze twee begeleidsters, hoewel ze zich echt liever mijn partners noemden.
Dat was ik met ze eens, want dat waren ze.
Bovenal mooie mensen. Waren voor mij belangrijk.
En zo bleek: niet te vervangen.

Pannenkoekplantjes die ik van nummer 2 cadeau heb gekregen.
Doen me nu nog denken aan allebei.
Eén zonder kinderwens, dat was zelfs puur als oprecht geschenk voor mij.
En de tweede stiekem denkend in onbereikbare mogelijkheden.
Haar eigen kids en zij.
Ze zien en met ze omgaan. Eens per maand.
Dit alles op basis van wederzijds vertrouwen.

Ze waren allebei 30 en maakten mijn leven leuker en dragelijker.
Ze waren slechts speciale vrienden.
Dat sprak helaas nog bijzonder lang uit hun afwezigheid.

Lisanne en Marlie.
Allebei goud waard!

Bedankt voor het lezen.