16 Days

Ik sloot de badkamerdeur net zo wild als ik hem onverwachts had opengerukt, terwijl de wc mijn braaksel wegspoelde. Ik liep met snelle passen naar beneden en bevond me vol walging weer in dezelfde ruimte.
Ongelovig keek ik haar aan via mijn scherm.

“Even goede vrienden, maar wat bedoelde je net?
Let’s just have sex and forget about her???”

“Nee”

“Dat bedoelde je wel. Geef me één goede reden”

“Remi, sorry!”

“Nee. Geef me die reden en ik doe het”

Twintig minuten verstreken, waarin zij mij zorgvuldig bekeek.
Ze wilde het goed doen, bedoelde het niet slecht.
Uiteindelijk typte ze iets en drukte op Enter, terwijl ze me aan bleef kijken.

Mijn ogen vlogen van haar blauwe ogen naar haar bericht.
Ik voelde me als verlamd toen ik het las.
Er stond…

“Om het leven van je zus te vieren”

Lang bleef ik staren naar die woorden zonder iets te zeggen.
Ik moest opnieuw braken onderdrukken.

“Sorry, echt! 🙁 Ik bedoelde het goed. Wat ben ik ook een idioot.
Remi, sorry! Moeten we stoppen?”

Ik keek weer op naar het scherm. “Nee. Je bedoelde het inderdaad goed”.

Ze was inmiddels zelf overstuur.

“Remi, je bent nu al dagen verdrietig.
Ik ken haar niet, maar ze wil je toch gelukkig zien, zelfs al is er geen contact?
Ze is je zus!
Ze houdt van je, ongeacht wat er gebeurd is!”

Voor enkele minuten sloot ik mijn ogen. Zei tenslotte:
“Misschien heb je gelijk. Geef me 14 dagen en ik doe het.
Tot die tijd kunnen we chatten, ik heb nu toch alle tijd…”

“Je kunt op me rekenen! Ik zal er voor je zijn”, gaf ze me vol zorgzaamheid het vertrouwen.

Na 16 dagen typte ik haar: “Ik ben zover. Vóór ik van gedachten verander”.

Ze onderzocht mijn gezicht op echtheid en zei:
“Weet je het zeker? Niet slecht, na 16 dagen”

Ze ontdeed zich voor mijn ogen van haar kleren en schonk me een liefdevolle lach:

“Kom maar hierheen, ik zal extra lief voor je zijn”.