Mr Blue

Toen ze debuteerde in Haar naam was Sara, dat onverwachts ontstond…
Dacht ik werkelijk dat ik sindsdien onderweg was. Onderweg naar haar.
Dat is me helaas niet gelukt.
Sara voelde als mijn eigen zus. Ik zou haar voor altijd beschermen.
En ik was bijzonder trots op haar.

“Essi?”
“Ja, mijn engel?”

“Mag ik je iets vragen?”
“Ja, lief?”

“Dat zul je niet leuk vinden”
“Vraag maar”

“Waarom haat je Sara, Essi?
Je haat haar echt zo erg. Terwijl ze werkelijk niets fout gedaan heeft”
“Hhhhh… Reems, kunnen we het nu over ons hebben?”

“…En je liet me liefdesbrieven sturen naar Sara’s adres, jouw “goede vriendin”, terwijl Sara echt heel eenzaam is, niemand heeft, geen brieven, wat dan ook. Zou haar dat geen pijn hebben gedaan, denk je? Het ontvangen van liefdesbrieven, die uiteindelijk alleen voor jou bedoeld zijn.”

“Ja, nou… vriendin, vriendin…”, probeerde ze geestig uit de hoek te komen.

“Essi! Ik zie haar gezicht elke minuut van de dag.
Ze is ZO verdrietig, zelfs in tranen…
Hoe kun je dat doen?? Je bent zo gemeen!”

“Oh”, zei ze. Niet langer onder de indruk.

“Oh? Jij ziet ook haar gezicht. Vertel me nu eens.
Ziet ze er volgens jou erg gelukkig uit, Essi?!”

“Whatever. Dit begint me te vervelen. Kan ik je nu iets vragen?”

Ik gaf geen antwoord. Haar vraag volgde alsnog.

“Hou je van Sara, Remi? Diep daar in je hart.
Denk alsjeblieft na. Hou je van Sara?
Ik bedoel. Het is oké om op Sara verliefd te zijn.
Ze is slechts heel, heel, heel weird, maar ik zal het accepteren.
Mijn vriendje houdt niet van mij, hij houdt -van alle mensen- van Sara…”.

“Laat me denken… Ik houd meer van Sara dan jou… dat iets doet.”

“Erg grappig. Weet je? Het is over tussen ons!”

“Prima. Een laatste ding. Kan ik het zeggen, mijn kleine Essi?”

“Wat???”

“Doe. Sara. Nooit. Meer. Pijn!!!!”

Sara vroeg me, eerder beschreven, waar ik was gedurende afwezigheid.
Een tijd lang kon ik haar niet meer bieden wat ik haar voorheen bood, dus hadden we geen contact.
Toen ze me op dat moment aanschreef met die vraag, ervoer ik mijn eerste psychose.
Daarbij speelde een grote rol, dat waar het door mijn ouders gecreëerde thuis altijd fijn had aangevoeld, daar niets meer van over was. Ik heb me erg naar gevoeld en had Sara gemist.

“Remember me, Sara?”
“No”

Ik wist meteen wat er aan de hand was, hier was ik al die tijd bang voor geweest.
Mijn absentie had indruk gemaakt en ze had zich bijzonder alleen en verlaten gevoeld.

“I understand, sorry. Ik ben je niet vergeten, echt niet. Ik kon er niet voor je zijn, omdat mijn ouders met elkaar overhoop liggen en het met mijzelf erg slecht ging, ik had mijn eerste psychose. Dat ik er niet voor je kon zijn, dat spijt me voor je. Ik hoop dat we weer vrienden kunnen zijn. Ik heb je gemist”

“We are no friends”

“Ik wil je gezicht zien”

“No”

“Oké, je mag het mijne zien”

Die uitnodiging werd wel door haar geaccepteerd.

“Je bent van alle mensen mijn beste vriendin. Je bent mijn zus. We zijn vrienden! Ik heb jou ook nodig!!! Alsjeblieft!”

Ik had het na een zeer moeilijke periode in een gesprek nog nooit zo zwaar gehad en voelde dat ik niet lang de tijd meer had.
Ik stuurde haar mijn liedje, gekregen van mijn ouders tijdens mijn eerste depressie, nog altijd beluisterd: Mr Blue van Rene Klijn en Paul de Leeuw.

“Luister hiernaar als je je down voelt, oké? Het heeft me geholpen en ik dacht de laatste tijd altijd aan jou, Sara. Lees de lyrics. Je vindt ze mooi, dat beloof ik!”.

Ze ontving als laatste mijn video en de lyrics. En dat was Sara.

Ik ben er toen twee weken ziek van geweest en het grijpt me nog steeds aan.
Daarna durfde ik haar niet meer aan te schrijven, zelfs niet recentelijk, al gaat het om vriendschap.
Mede door dit einde dat echt niet leuk was, ondanks mijn vele verhalen over haar.
Ik wist dat ze hier niets aan kon doen. Boos ben ik dan ook nooit geweest.

Je kunt nog zoveel mensen uit je leven met je vulpen beschrijven.
En nog zo uitvoerig dingen herbeleven, zonder zelf ergens heen te gaan.
De vreugde. De gedeelde pijn.
Sommige situaties zijn niet te helen. Zelfs al is er niemand schuld.

Ik had alleen gehoopt dat dat bij Sara anders was.
Onze pijn zorgde bij elkaar niet voor onbegrip, het was wat ons bond.

Vaarwel, Sara.
Met dit minder leuke laatste stukje laat ik je los.

Ik stuurde haar dit liedje: