Spreken 2.0

In de hoop dat dit alsnog iets oplevert.

Eind 2016 kon ik met trots zeggen dat ik er drie zelf gegeven voorlichtingen op had zitten.
Voorlichtingen aan studenten, aan wie ik vertelde over mijn problematiek, maar voornamelijk wilde ik benadrukken hoe mijn leven gelopen is en hoe ik sindsdien in het leven stond, daarmee vertellende dat we, ongeacht onze omstandigheden, allemaal gelijkwaardig waren aan elkaar.

Sindsdien ben ik erg ziek geweest, waardoor ik moest stoppen als spreker, al is mijn doel altijd geweest om weer terug te komen en opnieuw voor studenten te spreken.
Dit heb ik dan ook meermaals aangekaart in de jaren na mijn laatste voorlichting, tot op voorkort.

Mijn wens was en is het nog steeds om studenten zelf te ontvangen en vanuit mijn eigen huis te spreken.

Het betreurt me dan ook dat dat nu, zelfs na vier jaar, nog niet gelukt is, ondanks het herhaaldelijk formuleren van mijn blijvende wens, die door ieder die ik heb gesproken goed begrepen werd, zo werd me ter plekke verteld.

Dat neemt niet weg dat mijn band met de mensen die mij kennen nog altijd goed is.
Ik hoop dan ook sterk, dat mijn wens alsnog van de grond komt, in tijden waarin studenten zelfs ook al met de fiets naar cliënten gaan.

Toen ik dat hoorde na mijn pogingen, kwam dat binnen.

Waarom zouden ze dan niet ook naar een werkzame ervaringsdeskundige mogen gaan?

Dat mijn spreken stil heeft gelegen, betekent niet dat ik er in mijn hoofd niet mee bezig ben geweest. Het was al mijn bedoeling om na die drie voorlichtingen een ander pad te bewandelen, dat mij voor studenten zinvol leek. Dit had ik zelfs al voorbereid.

Persoonlijk vind ik namelijk, dat een student van bijvoorbeeld Toegepaste psychologie
(let op: toegepast, dus praktijk), weinig heeft aan slechts het opsommen van iemands mankementen, al dan niet vanuit de rol van ervaringsdeskundige.
Mijn bedoeling was het, om de afstand tussen student en ervaringsdeskundige, waarbij beide titels er niet toedoen, je bent namelijk bovenal gelijk, te verkleinen.
Dat wilde ik doen door datgene wat mij verder heeft gebracht en levenswijzer heeft gemaakt, met hen te delen.
Dat is immers op iedereen, met of zonder moeilijk levenspad, toepasbaar.

Ik wilde ze dus graag iets meer meegeven,
waar ze mogelijk iets aan hebben, voor zichzelf of een ander.
Een antwoord op de vraag:
Waarom is het dan gelukt om me staande te houden?
Plus vooral: de realisatie dat hen dat mogelijk ook was gelukt.
Met waaronder bijvoorbeeld het ter plekke samen ervaren van
De beoefening van Leven in het hier en nu.

Nu we vier jaar verder zijn, kan ik zeggen dat mijn wens om dat zo te doen,
noem het Spreken 2.0, slechts groter is geworden.
Daarmee wil ik gedeeltelijk afstand doen van mijn problematiek van toen, die ik inmiddels door stabiel te leven ben ontstegen. Het voelt niet langer juist om slechts over bepaalde problematiek van jaren terug te spreken. Zoals je begrijpt betekent dat niet dat er niets zinvols te vertellen valt over dingen die nu aan de orde zijn, als mens én als ervaringsdeskundige.

Zodra de mogelijkheid dat weer toelaat, ga ik voor een nieuwe poging graag opnieuw in gesprek.

Zoals elke ervaringsdeskundige die ik gekend heb dit, net als ik, noodgedwongen eigen heeft gemaakt, ook zij die nu nog werkzaam zijn, betekent Out of the box denken dat de mogelijkheden grenzeloos zijn. Ik hoop dat na mijn gesprek terug te zien.

We hebben zelf geleerd om met oplossingen te komen voor onze problemen.
Dit is de mijne.

Hopelijk levert me dat alsnog een passende rol als hernieuwd ervaringsdeskundige en
spreker op vanuit huis, een come-back naar studenten als ook naar mijn waardevolle collega’s.

Datgene wat ik nog altijd graag zou beoefenen en wat nog steeds binnen mijn mogelijkheden ligt… Laat mij maar spreken, vanuit de warme sociale kring waarin ik mij voorheen begaf, is na bijzonder moeilijke jaren, vanuit mijn geïsoleerde situatie die al moeilijk genoeg is,

meer dan ooit voor mij essentieel.

Bovendien kan ik over de kans van slagen van mijn wens nogmaals zeggen:

Het is voor zowel organisatie, collega, student als ook voor mijzelf haalbaar en
ik heb daar nog altijd vertrouwen in.

Ik zou er bovendien gelukkiger van worden, back in the game!